Την Τρίτη 22 Νοεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου και του Οσίου Ιακώβου του εν Ευβοία στην Άμμο Βεροίας.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε μνημόσυνο για τον μακαριστό εφημέριο π. Αθανάσιο Καραγκιοζόπουλο, ο οποίος διακόνησε στην ενορία επί 25 συναπτά έτη, ενώ εκ μέρους του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου ο κ. Απόστολος Εμμανουηλίδης, κατά σάρκα αδελφός του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ Ευβοίας Αρχιμ. Γαβριήλ Εμμανουηλίδη, προσέφερε στον Σεβασμιώτατο μία εικόνα του εορταζομένου Αγίου.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: Τιμᾶ καί γεραίρει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἕναν ἀπό τούς νεωτέρους ἁγίους της, τόν ὅσιο Ἰάκωβο τόν Τσαλίκη, τόν ἐν Εὐβοίᾳ ἀσκητικῶς ζήσαντα. Τόν τιμοῦμε καί ἐμεῖς φέτος ἰδιαιτέρως ἐδῶ στήν ἐνορία σας, καθώς τιμοῦμε καί τήν ἐπέτειο τῶν 100 χρόνων ἀπό τή Μικρασιατική καταστροφή, μέσα ἀπό τήν ὁποία, κατά θεία, θά λέγαμε, Πρόνοια, γλίτωσε καί ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, ὁ ὁποῖος ἦρθε πρόσφυγας ἀπό τήν πατρίδα του, τό Λιβίσι, στήν Ἑλλάδα, καί στή συνέχεια μόνασε στήν Ἱερά Μονή τοῦ ὁσίου Δαβίδ τοῦ Γέροντος στήν Εὔβοια, ὅπου καί ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό γιά τήν ἄσκησή του, γιά τήν ταπείνωση, γιά τήν ὑπομονή καί τήν ὑπακοή του, οὐρανίων χαρισμάτων καί δωρεῶν ἀπό τόν Θεό. Καί τά χαρίσματα αὐτά τά ἀξιοποίησε ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὄχι γιά νά προβληθεῖ καί νά τιμηθεῖ ὁ ἴδιος, ἀλλά γιά νά βοηθήσει τούς ἀνθρώπους πού τόν πλησίαζαν καί ζητοῦσαν κοντά του τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τους.
Ἄν θελήσει κανείς νά ἀναζητήσει ποιός ἦταν ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἔδωσε ὁ Θεός στόν ὅσιο Ἰάκωβο τόσα πολλά πνευματικά χαρίσματα, γιατί τόν ἀξίωσε ὄχι μόνο τοῦ προορατικοῦ καί διορατικοῦ χαρίσματος, ἀλλά καί τόν ἀξίωσε νά συλλειτουργεῖ καί νά συνομιλεῖ μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους, τούς ὁποίους ἔβλεπε μέ τά χοϊκά μάτια του μέσα στόν ναό, δέν θά δυσκολευθεῖ νά τόν βρεῖ. Γιατί ὁ λόγος αὐτός γίνεται ἐμφανής ἀπό τό προσωνύμιο, τό ὁποῖο ἔδωσε ἡ εὐσέβεια τῶν πιστῶν στόν σύγχρονο αὐτόν καί θαυματουργό ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας.
Τό προσωνύμιο αὐτό προέρχεται ἀπό μία συνήθεια πού εἶχε ὁ ὅσιος νά ζητᾶ ἀπό τούς ἀνθρώπους συγχώρηση. Ἔτσι πολλοί προσθέτουν στό ὄνομά του, προκειμένου νά διακρίνεται ἀπό τούς ὁμωνύμους του ἁγίους, τό προσωνύμιο τοῦ «μέ συγχωρεῖτε».
Μπορεῖ νά φαντασθεῖ κανείς ὅτι ἕνας ὅσιος, ὅπως ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, θά ἔκανε κάτι γιά τό ὁποῖο θά εἶχε λόγο νά ζητήσει συγγνώμη ἀπό τούς ἀνθρώπους γύρω του; Ἀσφαλῶς ὄχι, ἄν λάβει κανείς μάλιστα ὑπόψη του ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἦταν νεώτεροί του, ἦταν ὑποτακτικοί του, ἦταν πνευματικά του τέκνα. Καί ὅμως ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ζητοῦσε ἀπό ὅλους καί γιά τά πάντα συγγνώμη, γιατί ἡ ταπεινή καί διακριτική του ψυχή δέν ἤθελε οὔτε κατ᾽ ἐλάχιστο νά στενοχωρεῖ ἤ νά θλίβει τόν ἄλλο ἄνθρωπο, ἤθελε νά ζητᾶ συγγνώμη, ἀκόμη καί ἄν δέν ἔπταιε σέ τίποτε. Ἀλλά ζητοῦσε συγγνώμη καί γιά νά διδάσκει στόν συνομιλητή του τήν ταπείνωση καί τήν ὠφέλεια πού ἀποκομίζει ἡ ψυχή μέ τή συγγνώμη.
Τό «μέ συγχωρεῖτε», τό ὁποῖο ἔλεγε ὁ ὅσιος Ἰάκωβος συνεχῶς, ἦταν ἔκφραση τῆς ταπεινόφρονος ψυχῆς του, ἔκφραση τῆς μυστικῆς μετανοίας μέσα στήν ὁποία ζοῦσε καθημερινά ὁ ὅσιος, καί αὐτή ἡ ὁποία εἵλκυε τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀκόμη περισσότερο στήν ψυχή του, διότι ὁ Θεός «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν» καί τούς ταπεινούς δοξάζει καί ἐδῶ στή γῆ καί πολύ περισσότερο στόν οὐρανό.
Ἀσφαλῶς καί ἡ ταπεινοφροσύνη ἦταν μία μόνο ἀπό τίς πολλές ἀρετές τίς ὁποῖες διέθετε ὁ ὅσιος Ἰάκωβος, εἶναι ὅμως μία ἀπό αὐτές πού θά μπορούσαμε εὐκολότερα ἀπό τίς ἄλλες νά μιμηθοῦμε, θέλοντας νά τιμήσουμε πραγματικά τόν σύγχρονο αὐτό ἅγιο. Διότι, ἐάν μᾶς φαίνεται δύσκολη ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ προσευχή, ἡ λιτότητα καί ἀσκητικότητα τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου Ἰακώβου· ἄν δέν μποροῦμε νά νικήσουμε τήν ἀγάπη μας γιά τά ὑλικά πράγματα καί τήν ἀνάπαυση τοῦ σώματός μας, μποροῦμε ἴσως πιό εὔκολα νά ἐπιδιώξουμε τήν ταπείνωση χρησιμοποιώντας τόν τρόπο τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰακώβου, τοῦ ὁποίου τή μνήμη ἐπιτελοῦμε σήμερα. Μποροῦμε νά τήν ἐπιδιώξουμε, ἐξασκώντας τόν ἑαυτό μας νά ἐπαναλαμβάνει σέ κάθε εὐκαιρία τήν προσφιλῆ φράση τοῦ ὁσίου Ἰακώβου. Νά λέμε «μέ συγχωρεῖτε» πρός ὅλους, νά κατακλείουμε τόν λόγο μας μέ τό «μέ συγχωρεῖτε», νά τό ἐπαναλαμβάνουμε πρός τούς οἰκείους μας, πρός τούς ἀδελφούς μας, μέσα καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία καί πρίν νά προσέλθουμε στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Καί ὅταν συνηθίσουμε νά τό λέμε, ἔστω καί χωρίς νά τό αἰσθανόμεθα στήν ἀρχή, ἡ ψυχή μας θά ἐξοικειωθεῖ προοδευτικά καί θά ἀρχίσει νά τό συνειδητοποιεῖ καί νά ἐξετάζει τόν ἐσωτερικό της κόσμο, γιά νά δεῖ ἐάν ὄντως φταίει, καί ἔτσι θά ἀρχίσει νά ταπεινώνεται.
Καί τότε θά ἀρχίσουμε καί ἐμεῖς νά αἰσθανόμεθα τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή μας καί θά δοῦμε νά ἀλλάζει καί πρακτικά ἡ ζωή μας, γιατί ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει μάθει νά λέει «μέ συγχωρεῖτε», εἶναι εἰρηνικός, εἶναι πράος, εἶναι ταπεινός, ἔχει ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους καί ὑπομονή.
Ἔτσι, λοιπόν, ἐάν τιμοῦμε τόν ὅσιο Ἰάκωβο, τόν πνευματοφόρο καί χαρισματοῦχο ὄντως ἅγιο τῆς ἐποχῆς μας, ἄς προσπαθήσουμε νά τόν μιμηθοῦμε, ἀκολουθώντας τό παράδειγμά του. Κι ἄν ἐμεῖς ζητοῦμε συγχώρηση ἀπό τούς ἀδελφούς μας, τότε εἶναι βέβαιο ὅτι θά ἔχουμε καί τή συγχώρηση καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, θά προοδεύσουμε πνευματικά στή ζωή μας καί θά κερδίσουμε καί διά πρεσβειῶν τοῦ ὁσίου Ἰακώβου τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ τή σωτηρία μας.
