Συναξάρι 2ας Ἀπριλίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

† Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Τίτου τοῦ Θαυματουργοῦ.

῾Ο Ὅσιος Τίτος ὁ Θαυματουργός εἶχε ἔνθεο ζῆλο πρός τή μοναχική πολιτεία ἀπό νεαρά ἡλικία. Ἔτσι προσῆλθε σέ κοινόβιο καί ἐπιδόθηκε στήν ἄσκηση, στήν ὁποία διέπρεψε μεταξύ τῶν συνασκητῶν του γιά τήν ἐγκράτεια, τήν καθαρότητα τοῦ βίου καί τίς ἀρετές του, πού τόν ἀνέδειξαν καί ἡγούμενο τῆς μονῆς. Ἀξιώ-θηκε δέ νά λάβει ἀπό τόν Θεό καί τό χάρισμα τῆς θαυματουργίας.

Ἔτσι ἀφοῦ ἔζησε ὁ Ὅσιος Τίτος καί διέλαμψε στήν ἐνάρετη πολιτεία, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Αἰδεσίου καί Ἀμφιανοῦ, τῶν αὐταδέλφων.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἀπ­φι­α­νός καί Αἰ­δέ­σι­ος ἔ­ζη­σαν κατά τούς χρόνους τοῦ βα­σι­λέως Μα­ξι­μι­α­νοῦ (286-305 μ.Χ.). Ἦσαν ἀ­δελ­φοί ἀ­πό τήν ἴ­δι­α μη­τέ­ρα καί κα­τάγονταν ἀ­πό τή χώ­ρα τῆς Λυ­δί­ας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας[1]. Ὅ­ταν εὑρί­σκο­νταν στή Βη­ρυ­τό, ἐδι­δά­χθη­καν ἀ­πό τόν Μάρ­τυ­ρα Πάμ­φι­λο († 5 Νοεμβρίου) τήν πί­στη στόν Χρι­στό. Ἐ­ξ αἰ­τί­ας αὐ­τοῦ, ἀ­φοῦ συ­νε­λή­φθη­σαν, ἐπα­ρου­σι­ά­σθη­καν στόν ἄρ­χο­ντα τῆς πό­λε­ως Οὐρβανό. Καί ὁ μέν Ἀπ­φι­α­νός, ἀ­φοῦ διε­κή­ρυ­ξε πρῶ­τος  μέ παρ­ρη­σί­α ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Ἀληθινός Θεός, ἐδέ­χθη­κε πλη­γές κα­τά τοῦ προ­σώ­που καί ἐκρεμάσθηκε. ῞Ομως ὁ Ἅγιος Ἀμφιανός ὑπέμενε καρτερικά τά βασανιστήρια καί ἔμεινε σταθερός καί ἀκλόνητος στήν πίστη του στόν Χριστό. Γιά τό λόγο αὐτό οἱ εἰδωλολάτρες τόν ἔρριψαν στή θάλασσα, ὅπου καί ἐτελειώ-θηκε καί ἔλαβε ἀπό τόν Κύριο τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ Αἰ­δέ­σι­ος, ἀ­φοῦ κα­τα­δι­κά­σθη­κε νά τι­μω­ρη­θεῖ στά με­ταλ­λεῖ­α χαλ­κοῦ, ἀπεστάλη στήν Ἀ­λε­ξάν­δρει­α. Καί μία ἡ­μέ­ρα, ὅ­ταν εἶ­δε τόν ἄρ­χο­ντα τῆς Ἀ­λε­ξάν­δρει­ας Ἱεροκλῆ νά τι­μω­ρεῖ τούς ἐ­κεῖ Χρι­στι­α­νούς, ἔ­τρε­ξε καί τόν ἐκτύ­πη­σε μέ τή ρά­βδο. Ἀ­πο­τέ­λε­σμα ἦ­ταν νά βα­σα­νι­σθεῖ πα­ρα­δειγ­μα­τι­κά καί τέ­λος νά τόν ρί­ψουν στή θά­λασ­σα. Ἔτσι ἐκέρ­δι­σε τό στέ­φα­νο τῆς ἀ­θα­να­σί­ας καί τῆς οὐ­ρά­νι­ας δό­ξας.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας παρθενομάρτυς Θεοδώρας. 

Ἡ  Ἁ­γί­α Θε­ο­δώ­ρα κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Τύ­ρο τῆς Φοι­νί­κης.  Ἐπειδή ἦταν Χριστιανή, συ­νε­λή­φθη σέ ἡ­λι­κί­α δέ­κα ἑπτά χρόνων καί ὁδηγήθηκε στόν ἄρ­χο­ντα τῆς χώ­ρας τῆς Πα­λαι­στί­νης Οὐρβανό, ὅπου ὁμολόγησε τόν Χρι­στό. Κα­τά συ­νέ­πει­α αὐ­τοῦ τήν ἐκτύ­πη­σαν στά πλευ­ρά καί στό στῆ­θος. Ἐ­πει­δή ὅ­μως δέν ἐπεί­σθη­κε, ἐκλεί­σθη­κε στή φυ­λα­κή. Ὁ δε­σμο­φύ­λα­κας εἶχε διαταγή ὄ­χι μό­νο νά τή φυ­λάσ-σει μέ ἀ­σφά­λει­α, ἀλ­λά νά μήν εἰ­σέρ­χε­ται κα­νείς γι­ά νά τήν ἐ­πι­σκε­φθεῖ, πα­ρά νά με­τα­φέ­ρει σέ αὐ­τή τά σχε­τι­κά μέ τήν τρο­φή, μέ­χρις ὅ­του ἀρ­νη­θεῖ τόν Χρι­στό καί θυ­σι­ά­σει στούς λε­γό­με­νους θε­ούς. Με­τά τό πέ­ρα­σμα πολ­λῶν ἡ­με­ρῶν βγῆ­κε ἀ­πό τή φυ­λα­κή καί ἐ­ξα­να­γκαζόταν νά θυ­σι­ά­σει στούς ἀ­κά­θαρ­τους δαί­μο­νες. Ἡ Ἁγία Θεοδώρα δέν ἀ­νε­χό­ταν οὔτε νά τό ἀ­κού­σει. Γι’ αὐτό ἐτι­μω­ρή­θη­κε χω­ρίς ἔ­λε­ος καί στή συ­νέ­χει­α, ἀ­φοῦ ἐρρίφθη στή θά­λασ­σα, πα­ρέ­δω­σε τό πνεῦ­μα της στόν Κύ­ρι­ο καί ἔλαβε τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας.

 † Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πολυκάρπου, τοῦ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ἀθλήσαντος.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Πο­λύ­καρ­πος ἔ­ζη­σε κατά τούς χρό­νους τῆς βα­σι­λεί­ας τοῦ ἀ­σε­βοῦς Μα­ξι­μι­α­νοῦ (286-305 μ.Χ.) καί καταγόταν ἀ­πό τήν πό­λη τῆς Ἀ­λε­ξάν­δρει­ας. Ὄ­ντας Χρι­στι­α­νός καί ἔ­χο­ντας πο­λύ ζῆ­λο γι­ά τόν Θε­ό καί πα­ρα­τη­ρώ­ντας κά­θε ἡ­μέ­ρα τούς φυ­λα­κι­σμέ­νους νά ὁ­μο­λο­γοῦν τόν Χρι­στό καί νά δο­κι­μά­ζο­νται μέ δι­ά­φο­ρα βα­σα­νι­στή­ρι­α, δέν ὑ­πέ­μει­νε. Ἀλ­λά ὅ­ταν εἶ­δε τόν ἄρ­χο­ντα νά κά­θε­ται καί τό αἷ­μα τῶν ἀν­θρώ­πων νά χύ­νε­ται σάν νε­ρό, ἀ­φοῦ ἐστά­θη­κε μπρο­στά του, τόν ἔ­λεγ­ξε καί εἶ­πε: «Γι­α­τί τό­σο πο­λύ ἐλη­σμό­νη­σες τήν ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση, ἀ­κό­ρε­στε σκύ­λε, καί κα­τα­κομ­μα­τι­ά­ζεις τούς συγ­γε­νεῖς καί ὁ­μο­ε­θνεῖς ἀν­θρώ­πους μέ τά ξί­φη σάν ξύ­λα, ἐ­πει­δή κη­ρύτ­τουν τόν ἀ­λη­θι­νό Θε­ό καί ἐ­λέγ­χουν τήν πλά­νη τῶν εἰ­δω­λο­λα­τρῶν, ὅ­πως καί ἐ­γώ πού εἶ­μαι δοῦ­λος τοῦ Χρι­στοῦ;». Ἐ­ξ αἰ­τί­ας αὐ­τῶν, καί ἐ­πει­δή ἐ­ξόρ­γι­σε τόν ἄρ­χο­ντα, συ­νε­λή­φθη καί ἐβασα-νίσθηκε. Καί ἀ­φοῦ μέ­χρι τέ­λους εἶ­χε τό ὄ­νο­μα τοῦ Χρι­στοῦ στά χείλη, ἀ­πο­κε­φα­λί­σθη­κε. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Νικητίου, ἐπισκόπου Λυών.

 Ὁ Ἅγιος Νικήτιος ἔζησε τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. καί ἐγεννήθηκε στή Γαλλία ἀπό εὐσεβεῖς καί φιλόθεους γονεῖς. Ἀνατράφηκε ἀπό τήν οἰκογένειά του μέ παιδεία καί νουθεσία Κυρίου. Ἡ ταπείνωση, ἡ ἁπλότητα καί ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή ἦσαν χαρακτηριστικά τῆς ψυχῆς του καί τοῦ βίου του. Τό ἔτος 551 μ.Χ. ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Λυών εἰς διαδοχήν τοῦ θείου του Ἁγίου Σακέρδου († 12 Σεπτεμβρίου) καί ἐποίμανε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐπί εἴκοσι δύο ἔτη μέ ἱερό ζῆλο καί αὐταπάρνηση. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 573 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Στεφάνου τοῦ Θαυματουργοῦ, τοῦ ἐν Ἀσκάλωνι τῆς Παλαιστίνης ἀσκήσαντος.

    Ὁ Ὅσιος Στέφανος ἀσκήτεψε στόν Ἀσκάλωνα τῆς Παλαι-στίνης[2] καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 778 μ.Χ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας ὁσιοπαρθενομάρτυρος Εὔας τῆς Νέας καί τῶν σύν αὐτῇ.

    Ἡ Ἁγία Ὁσιοπαρθενομάρτυς Εὔα ἔζησε κατά τόν 9ο αἰώνα μ.Χ. καί ἦταν ἡγουμένη τῆς μονῆς τοῦ Κόλτινγκχαμ, τῆς μεγαλύτε-ρης μονῆς τῆς Σκωτίας. Ἡ μονή αὐτή εἶχε ἱδρυθεῖ ὑπό τῆς ὁσίας Εὔας τῆς Πρεσβυτέρας († 25 Αὐγούστου), ἀδελφῆς τῶν βασιλέων τῆς Νορθάμπερλαντ Ὀσβάλδου καί Ὄσγουϊ.

    Τό ἔτος 870 μ.Χ., κατά τή διάρκεια εἰσβολής Δανῶν πειρατῶν στίς ἀκτές τῆς μονῆς, ἡ Ὁσία ἀνήσυχη ὄχι γιά τή σωτηρία τῆς ζωῆς της, ἀλλά γιά τή διατήρηση τῆς ἁγνότητός της, ὡς καί τῶν ἀλλων μοναζουςῶν, μόλις οἱ ἐπιδρομεῖς εἰσέβαλαν στόν περίβολο τῆς μο-νῆς, συγκέντρωσε τίς μοναχές στό ἡγουμενεῖο καί μετά ἀπό συγκι-νητικές συμβουλές, ἀπέκοψε μέ λεπίδα τή μύτη καί τό ἄνω χεῖλος αὐτῆς. Τήν πράξη της ἐμιμήθησαν ὅλες οἱ ἀδελφές καί οἱ εἰσβολεῖς, ὅταν εἰσῆλθαν στό χῶρο ὅπου οἱ μοναχές ἦσαν συναγμένες, εὑρέθη-σαν μπροστά σέ ἕνα φρικιαστικό θέαμα. Αὐτό δέν τούς ἐμπόδισε νά πυρπολήσουν τή μονή καί νά κάψουν ζωντανή τήν Ὁσία Εὔα μαζί μέ ὅλες τίς μοναχές[3]. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Γρηγορίου, τοῦ ἐν Νικομηδείᾳ ἀσκήσαντος.

    Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος ἐγεννήθηκε περί τό ἔτος 1190 σέ κάποιο χωριό τῆς Βιθυνίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπό ἐπιφανεῖς γονεῖς. Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἔδειξε μεγάλη φιλομάθεια καί κλίση πρός τό μοναχικό βίο. Ἀφοῦ ἐσπούδασε πολύ τήν ἑλληνική παιδεία καί τή θεολογία, ἀποσύρθηκε σέ μονή τῆς Βιθυνίας καί στή συνέχεια ἀνῆλθε σέ κάποιο ὄρος, τοῦ Προφήτου Ἠλία ἐπονομαζόμενο, ὅπου ἔκτισε μικρό κελλί καί ἐπιδόθηκε στήν προσευχή καί τή μελέτη διδάσκοντας τούς πιστούς πού προσέρχονταν κοντά του.

Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη κατά τό ἔτος 1240. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γεωργίου, ἐπισκόπου Ἀζκουρίας τῆς Γεωργίας.

    Ὁ Ἅγιος Γεώργιος (Μαζκουερέλι) ἔζησε κατά τόν 9ο καί 10ο αἰώνα μ.Χ. στή Γεωργία καί ἦταν Ἐπίσκοπος Ἀζκουρίας. Ἐκοιμή-θηκε ὁσίως μέ εἰρήνη. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Σάββα, ἀρχιεπισκόπου Σουρώζ.

    Ὁ Ἅγιος Σάββας ἔζησε κατά τόν 12ο αἰώνα μ.Χ. στήν Κριμαία καί ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Σουρώζ, τό σημερινό Σουδάκ. Ὅ,τι γνωρίζουμε γι’ αὐτόν ἔχει διατηρηθεῖ σέ ὑποσημειώσεις σέ ἕνα Ἑλληνικό Μηναῖο τοῦ 12ου αἰῶνος. Πέντε χιλιόμετρα ἀπό τήν πόλη τοῦ Σουρώζ, ὑπάρχει ἕνα ὅρος, τό ὁποῖο καλεῖται Ἅγιος Σάββας, ὅπου διατηροῦνται τά ὑπολείμματα μιᾶς ἐκκλησίας καί μιᾶς σπηλιᾶς. Ἐκεῖ προφανῶς ὁ Ἅγιος ἀπέθανε καί ἐνταφιάσθηκε. Τό ἔτος 1872 εὑρέθηκε μία εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Σάββα.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

[1] Χώρα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, πού παλαιότερα ὀνομαζόταν Μαιονία. Ὀνομάσθηκε ἔτσι ἀπό τόν Λυδό, υἱό τοῦ Ἄτυος. Στά παράλιά της, πρός τό Αἰγαῖο, ὡς καί στά βόρεια τῆς γειτονικῆς της Καρίας, ἐκτεινόταν ἡ Ἰωνία μέ τήν ἰωνική δωδεκάπολη, στήν ὁποία ἐνωρίς εἶχε προστεθεῖ καί ἡ πρότερον αἰολική ἀποικία Σμύρνη.

[2] Ἀσκάλων: μία ἀπό τίς πέντε ὁμόσπονδες πόλεις τῶν Φιλισταίων, πού κεῖται στήν πεδιάδα Σεφηλά μεταξύ Γάζας καί Ἀζώτου. Ἀναφορά στόν Ἀσκάλωνα γίνεται ἀπό τούς Προφῆτες Ἀμώς, Σοφονία, Ἱερεμία καί Ζαχαρία, οἱ ὁποῖοι προανήγγειλαν τήν καταστροφή καί ἐρήμωσή του. Ἀργότερα κατέστη ἕδρα Ἐπισκόπου.

[3] Χριστοφόρου Κων. Κομμοδᾶτου, Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων, σελ. 107.