Ο Μεγάλος Άγνωστος, το τρίτον πρόσωπο της αγίας Τριάδος

του Αρχιμανδρίτου Γρηγόριου Κωνσταντίνου Δρ Θ.

 Όλοι οι χρι­στια­νοί γι­ορ­τά­ζου­με την ε­ορ­τή του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος τη Δευ­τέ­ρα με­τά την Κυ­ρια­κή της Πεν­τη­κο­στής. Την η­μέ­ρα αυ­τή την τι­μούν με τον τρό­πο τους ό­λος ο πο­λι­τι­κός και πνευ­μα­τι­κός κό­σμος κα­θ’ ό­τι τυγ­χά­νει και η­μέ­ρα αρ­γί­ας. Πό­σοι ό­μως α­πό μας γνω­ρί­ζου­με κά­τι γι’ Αυ­τόν τον Με­γά­λο Ά­γνω­στο; Το Ά­γιο Πνεύ­μα πα­ρα­μέ­νει στις συ­νει­δή­σεις ό­λων μας ξέ­νος, εί­τε από α­δι­α­φο­ρί­α, εί­τε και από δι­ά­φο­ρες συγ­και­ρί­ες της πο­λυ­κύ­μαν­της ε­πο­χής μας.

  Ε­μείς σ’ αυ­τές τίς ε­λά­χι­στες γραμ­μές θα προ­σπα­θή­σου­με να γνω­στο­ποι­ή­σου­με ό­σον εί­ναι δυ­να­τόν Αυ­τόν τον ο­ποί­ο θα γι­ορ­τά­σου­με για μια α­κό­μη φο­ρά. Βέ­βαι­α για να εί­μαστε ει­λι­κρι­νείς πολ­λά από αυτά που συμ­βαί­νουν γύ­ρω μας δε τα γνω­ρί­ζου­με και μας εί­ναι ά­γνω­στα – μυ­στή­ρια. Πο­λύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο δε γνω­ρί­ζου­με και αυ­τή α­κό­μη τη ζω­ή μας. Κι’ αυ­τό για­τί η αν­θρώ­πι­νη ζω­ή εί­ναι μυ­στή­ριο. Κα­νέ­νας δεν την ε­λέγ­χει μέ­χρι τ’ α­πύθ­με­να βάθη της. Ό,τι γνω­ρί­ζου­με α­π’ αυ­τή είναι για να μας βο­η­θά­ει να συ­νει­δη­το­ποι­ού­με την ά­γνοι­α μας. Η ζω­ή στον άνθρωπο προσφέρει συ­νε­χώς εκ­πλή­ξεις. Α­πό την πο­λύ­τι­μη υ­γεί­α του ως και την αρ­ρώ­στια. Α­πό τη λύ­πη μέ­χρι και τη χα­ρά. Α­πό τον πλού­το μέ­χρι και τη φτώ­χεια. Α­πό τη ζω­ή μέ­χρι και το θά­να­το. Ό­λα εναλλάσσονται ως α­στρα­πή. Η α­βε­βαι­ό­τη­τα, το ά­γνω­στο και η α­γω­νί­α κυ­ρια­ρχούν σε ολόκληρη την αν­θρω­πό­τη­τα, ε­νώ η χα­ρά και η ευ­τυ­χί­α εί­ναι σπά­νια φαι­νό­με­να.

  Και ό­μως μέ­σα σέ ό­λα αυ­τά υ­πάρ­χει μια δύ­να­μη, που κα­τευ­θύ­νει τα πάν­τα. Εί­ναι ο «παν­τα­χού πα­ρών και τα πάν­τα πλη­ρών, ο θη­σαυ­ρός των α­γα­θών και ζω­ής χο­ρη­γός», ό­πως λέ­γει η τό­σο ό­μορ­φη και γνω­στή σε ό­λους προ­σευ­χή του Βα­σι­λεύ Ου­ρά­νι­ε. Εί­ναι το πνεύ­μα της α­λή­θειας. Εί­ναι το τρί­το πρό­σω­πο της Α­γί­ας Τριά­δος. Εί­ναι αυ­τό που χο­ρη­γεί και κα­τευ­θύ­νει την ζω­ή ό­λων μας. Είναι αυτό που λαμβάνει ο καθένας στη βάπτισή του.

  Αυ­τό το Ά­γιο Πνεύ­μα κα­τεύ­θυ­νε τις ε­πτά συ­νό­δους. Αυ­τό δι­α­τη­ρεί ζων­τα­νή την πα­ρά­δο­ση της Εκ­κλη­σί­ας. Αυ­τό εί­ναι μέ­σα στη λα­τρεί­α. Αυ­τό μας παρηγοράει. Αυ­τό α­πο­κα­λύ­πτει. Αυ­τό το­νώ­νει. Αυ­τό ζω­ο­γο­νεί ό­νει­ρα κι ελπί­δες. Αυ­τό εμ­πνέ­ει πί­στη στους πιστούς δια μέσου των αιώνων.

  Το Πνεύ­μα το Ά­γιο κα­τεύ­θυ­νε και κα­τευ­θύ­νει τον υλικό και πνευματικό κόσμο. Ο Πα­ρά­κλη­τος ό­πως ε­πί­σης αποκαλεί­ται το Ά­γιο Πνεύ­μα κρα­τά­ει στα χέ­ρια Του και τη ζω­ή και την ι­στο­ρί­α του κα­θε­νός μας. Αυ­τό το Πνεύ­μα μπορεί να ζω­ο­ποι­ή­σει και να μεταμορφώσει την αν­θρω­πό­τη­τα.

  Δυ­στυ­χώς ο άν­θρω­πος της ση­με­ρι­νής ε­πο­χής εί­ναι επηρεασμένος α­πό αλλά πνεύ­μα­τα, τα ο­ποί­α τον νε­κρώ­νουν και τον δι­α­στρέ­φουν. Εί­ναι επηρεασμένος α­πό το πνεύ­μα του μί­σους και της φι­λαρ­χί­ας, της α­ναρ­χί­ας και της τυ­ραν­νί­ας, της φαυ­λο­κρα­τί­ας και της υ­πο­κρι­σί­ας και ψευ­τιάς.

  Αυ­τά ό­λα ό­μως μπο­ρούν να αν­τι­στρα­φούν αν θε­λή­σει ο ση­με­ρι­νός άν­θρω­πος να ζή­σει βα­θιά, α­πο­κα­λυ­πτι­κά κι α­λη­θι­νά τη ζω­ή του και εμ­πι­στευ­θεί και εμ­πνευ­στεί από το πνεύ­μα της α­γά­πης, της α­λή­θειας και της ε­λευ­θε­ρί­ας.

 Ας εκμεταλλευθούμε φέ­τος με την καλή έννοια την ε­ορ­τή του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος και της Πεν­τη­κο­στής και να λά­βου­με ό­λοι μας Πνεύ­μα Ά­γιο, το οποίο προ­σφέ­ρε­ται πλου­σι­ο­πά­ρο­χα σε ό­λους μας. Εί­ναι δω­ρε­άν. Εί­ναι το μό­νο πνεύ­μα που α­νή­κει σέ ό­λους τους αν­θρώ­πους. Εί­ναι η ζω­ή του κα­θε­νός μας. Και με το φω­τι­σμό του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος θα μπο­ρέ­σει ο άν­θρω­πος να νι­κή­σει ό,τι φθαρ­τό και σκο­τει­νό υ­πάρ­χει μέ­σα του και γύ­ρω του για να γε­μί­σει από τον α­για­σμό.

  Ό­σοι ό­μως για μια α­κό­μη φο­ρά δεν επικαλεστούν και δε­χθούν το Ά­γιο Πνεύ­μα θα μεί­νουν α­κό­μη μέ­σα στη σύγ­χυ­ση και το χά­ος της Βα­βέλ για να κα­τα­στρέ­φουν και να κα­τα­στρέ­φον­ται. Η σύγ­χυ­ση θα βα­σι­λεύ­ει τό­σο στο σπί­τι του κα­θε­νός ό­σο και μέσα στην Κοι­νω­νί­α.

  Τέ­λος αν ο άν­θρω­πος του σή­με­ρα θέ­λει να σω­θεί, πρέ­πει να εγ­κολ­πω­θεί, το Πνεύ­μα το Ά­γιο. Αυ­τό εί­ναι και θα είναι ο ο­δη­γός μας.