Το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό του Οσίου Δαβίδ και της Αγίας Άννης στα Ριζώματα Πιερίων.
Στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση η τιμία κάρα του Οσίου Δαβίδ από την Εύβοια, την οποία μετέφερε όπως κάθε χρόνο ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ Αρχιμ. Γαβριήλ.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος, καί ὁ φιλῶν υἱόν ἤ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος». Σάββατο πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τῆς ἑορτῆς κατά τήν ὁποία ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία θά προβάλει καί πάλι τόν ἐπί τοῦ Σταυροῦ κρεμασθέντα καί θανόντα ἀπό ὑπερβάλλουσα ἀγάπη γιά ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς ἀνθρώπους Κύριό μας, καί στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τόν Χριστό νά μᾶς δίδει τό μέτρο τῆς ἀγάπης πού ἀναμένει ὁ Θεός ἀπό τούς ἀνθρώπους γιά νά τούς θεωρήσει ἀξίους του.
Ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους ἀποτελεῖ τή διπλῆ ἐντολή, ἀπό τήν ὁποία, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου, «ὅλος ὁ νόμος καί οἱ προφῆται κρέμανται», ἐνῶ συγχρόνως μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ἡ ἀγάπη πρός τούς ἐλαχίστους ἀδελφούς του, πρός τόν κάθε δηλαδή ἄνθρωπο, θά ἀποτελέσει τό κριτήριο τῆς ἀγάπης μας γιά τόν ἴδιο τόν Θεό.
Παρότι ὅμως ὁ Χριστός δίδει τόση ἀξία στήν ἀγάπη πού δείχνει ὁ κάθε ἄνθρωπος πρός τόν συνάνθρωπό του, μία ἀγάπη πού ἦταν ἄγνωστη στήν πρό Χριστοῦ ἐποχή, δέν παραλείπει σήμερα νά μᾶς τονίζει τή σημασία ἀλλά καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό, συγκρίνοντάς την ὄχι μέ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀνθρώπινη ἀγάπη ἀλλά μέ τήν ἀγάπη τῶν γονέων πρός τά παιδιά τους καί τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς τους.
«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος, καί ὁ φιλῶν υἱόν ἤ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος».
Ὁ Θεός ἀναμένει ἀπό ἐμᾶς τή μεγίστη ἀγάπη πού μπορεῖ νά προσφέρει ὁ ἄνθρωπος, μία ἀγάπη πού δέν βάζει τίποτε ἐπάνω ἀπό Ἐκεῖνον, μία ἀγάπη πού δέν ὑπολογίζει τίποτε περισσότερο ἀπό Ἐκεῖνον, μία ἀγάπη πού δέν θέλει τίποτε περισσότερο ἀπό τό νά ζεῖ γιά Ἐκεῖνον καί νά ἀκολουθεῖ τό θέλημά του.
Καί ζητᾶ αὐτή τήν ἀπόλυτη ἀγάπη ὁ Θεός ἀπό τούς ἀνθρώπους, γιατί καί Ἐκεῖνος μᾶς τήν δίδει, γιατί καί Ἐκεῖνος μᾶς τήν προσέφερε, προσφέροντας τόν Υἱό του θυσία γιά τή δική μας σωτηρία, γιά τή δική μας ἀγάπη.
Ὁ Θεός μᾶς ζητᾶ τήν ἀπόλυτη ἀγάπη, γιατί διαφορετικά εἶναι ἀδύνατον νά προσεγγίσουμε Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη. Μᾶς τήν ζητᾶ ὅμως καί γιατί ἡ ἀπόλυτη ἀγάπη μας πρός τόν Θεό, δέν μᾶς ἐμποδίζει νά ἀγαποῦμε τούς ἀδελφούς μας, τούς γονεῖς μας, τά τέκνα μας, ἀλλά ἀντίθετα μᾶς ὁδηγεῖ πρός αὐτήν. Διότι γιά νά ἀγαπήσουμε τόν Θεό, ὅπως μᾶς τό ζητᾶ, «ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας» μας, θά πρέπει νά ἔχουμε ἀπαλλαγεῖ προηγουμένως ἀπό τόν ἐγωισμό μας, προϋπόθεση πού εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά ἀγαπήσουμε καί τούς ἀδελφούς μας.
Καί προκειμένου νά μᾶς βοηθήσει ὁ Θεός νά κατανοήσουμε τό μέγεθος τῆς ἀγάπης πού μᾶς ζητᾶ, τήν συγκρίνει μέ τήν πιό μεγάλη ἀγάπη πού γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος, τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν πρός τούς γονεῖς καί τῶν γονέων πρός τά παιδιά τους, λέγοντας ὅτι «Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος, καί ὁ φιλῶν υἱόν ἤ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος». Αὐτός πού ἀγαπᾶ δηλαδή τόν πατέρα ἤ τή μητέρα του περισσότερο ἀπό μένα δέν εἶναι ἄξιός μου, καί αὐτός πού ἀγαπᾶ τόν υἱό ἤ τή θυγατέρα του περισσότερο ἀπό ἐμένα καί αὐτός δέν εἶναι ἄξιός μου.
Αὐτή τήν ἀγάπη, τήν ὁποία ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό τόν καθένα μας, διέθετε σέ ὕψιστο βαθμό ὁ ὅσιος Δαβίδ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ, στόν ὁποῖο ἀφιερώσαμε μαζί μέ τήν ἁγία Ἄννα, αὐτόν τόν ἱερό ναό στόν ὁποῖο λειτουργοῦμε σήμερα, ἐγκαινιάζοντάς τον πρίν ἀπό δεκαπέντε χρόνια, στίς 11 Σεπτεμβρίου τοῦ 2005, τιμώντας ἔτσι ἕναν μεγάλο ὅσιο τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος κάθε χρόνο εὐλογεῖ τόν ναό του καί τούς εὐσεβεῖς προσκυνητές του μέ τήν παρουσία τῆς τιμίας καί χαριτοβρύτου κάρας του, τήν ὁποία μέ πολλή ἀγάπη μεταφέρει ἐδῶ στά Ριζώματα ὁ Ἅγιος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ ὁσίου Δαβίδ, πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Γαβριήλ, πρός τόν ὁποῖο εἴμεθα ἰδιαίτερα εὐγνώμονες γι᾽ αὐτή τή χαρά καί τήν εὐλογία πού κομίζει στήν Ἱερά Μητρόπολή μας.
Καί τήν ἀγάπη του αὐτή πρός τόν Θεό τήν ἀπέδειξε ὁ ὅσιος Δαβίδ ἐγκαταλείποντας τά πάντα, τήν οἰκογένεια, τούς οἰκείους καί τούς φίλους του, καί τόν κόσμο σέ ἡλικία μόλις δεκαπέντε ἐτῶν, γιά νά ἀφιερωθεῖ στόν Χριστό καί νά ἐνδυθεῖ τό μοναχικό ράσο.
Ἡ ἀφιέρωση αὐτή εἶναι βεβαίως ὁ ἀπόλυτος τρόπος γιά νά δείξει κανείς αὐτήν τήν ἀγάπη πού ζητᾶ ὁ Θεός, ἀλλά δέν εἶναι ὁ μόνος, γιατί δέν εἶναι δυνατόν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά ἐγκαταλείψουν τόν κόσμο καί νά ἀφιερωθοῦν στόν Χριστό.
Ὑπάρχουν ὅμως τρόποι γιά νά δείξουμε καί ἐμεῖς, ὅσοι ζοῦμε μέσα στόν κόσμο, τήν ἀγάπη μας στόν Θεό, νά τοῦ δείξουμε ὅτι εἶναι ἡ πρώτη προτεραιότητα τῆς ζωῆς μας.
Καί μποροῦμε νά τό κάνουμε, ἐάν δέν βάζουμε σέ δεύτερη ἤ σέ τρίτη μοίρα τά καθήκοντά μας πρός τόν Θεό, τήν προσευχή, τόν ἐκκλησιασμό, τή μυστηριακή ζωή, τή μελέτη τοῦ λόγου, καί προτάσσουμε ἄλλες ἀνάγκες ἤ ἀδυναμίες μας, τά παιδιά μας πολλές φορές, τά ὁποῖα ὁπωσδήποτε πρέπει νά ἀγαποῦμε, καί ἡ ἀγάπη μας ἡ πραγματική εἶναι ἐκείνη, πού, ὅταν ἀγαποῦμε τόν Θεό, δέν μποροῦμε νά μήν ἀγαπήσουμε τά παιδιά μας γιά τό πνευματικό τους συμφέρον.
Μποροῦμε νά τό κάνουμε, θυσιάζοντας τήν ἀνάπαυσή μας ἤ τήν εὐχαρίστησή μας προκειμένου νά διακονήσουμε σέ ἕνα καλό ἔργο, σέ ἕνα ἔργο ἀγάπης. Μποροῦμε νά τό κάνουμε καί μέ ἄλλους τρόπους, πού ὁ καθένας μας θά βρεῖ, ἀνάλογα μέ τόν τρόπο τῆς ζωῆς του καί τίς ὑποχρεώσεις του, ὥστε νά μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τοῦ ὁσίου Δαβίδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ, ἀλλά καί νά κάνουμε πράξη στή ζωή μας αὐτό πού μᾶς ζητᾶ ὁ Χριστός. Ἔτσι δέν θά βρεθοῦμε ἀνάξιοί του ἀλλά ἀκούσουμε καί ἐμεῖς κατά τή Δευτέρα του Παρουσία τό «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν».
Ἀπολαμβάνοντας σήμερα τήν εὐλογία τῆς παρουσίας τῆς θαυματουργοῦ κάρας τοῦ ὁσίου Δαβίδ, ἄς μήν παραλείψουμε νά τόν ἱκετεύσουμε νά πρεσβεύει μαζί καί μέ τήν ἁγία θεοπρομήτορα Ἄννα, γιά νά φυλάσσει ὁ Θεός ἀπό τόν κίνδυνο τοῦ κορωνοϊοῦ ἀλλά καί τῶν ἐχθρικῶν ἀπειλῶν τήν πατρίδα μας καί τόν καθένα ἀπό ἐμᾶς καί νά ἀπαλλαγοῦμε σύντομα καί ἀπό τούς δύο πειρασμούς.
Σήμερα τελέσαμε καί τό μνημόσυνο τῆς ἀειμνήστου Εὐστρατίας, μητρός τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, ὁ ὁποῖος τήν ἀγαποῦσε πολύ, ἀλλά πιό πολύ ἀγάπησε τόν Θεό, γι᾽ αὐτό καί ἐγκατέλειψε τούς γονεῖς του καί πῆγε νά μονάσει ἐκεῖ πού ἦταν ὁ ὅσιος Δαβίδ. Ἡ ἀγάπη του ὅμως ἦταν, ὅπως εἶπα, τόσο μεγάλη γιά τή μητέρα του, πού τά τελευταῖα χρόνια της τά πέρασε κοντά του, δείχνοντας μέ τόν τρόπο αὐτό ὅτι δέν ἐγκαταλείπουμε τούς γονεῖς μας, τούς ἀγαποῦμε, ἀλλά, ὅταν ἀγαπᾶς τόν Θεό, δέν μπορεῖς νά μήν ἀγαπᾶς τούς γονεῖς σου, τά παιδιά σου, τά ἀδέλφια σου, τόν κόσμο ὅλο.
Ἔτσι, λοιπόν, σήμερα ἀναπαύθηκε, θά ἔλεγα, ἰδιαίτερα ἡ ἀείμνηστος μητέρα τοῦ Ἁγίου Καθηγουμένου, ἡ ἀείμνηστος Εὐστρατία, διότι ζοῦσε καί ἐκείνη αὐτές τίς ἡμέρες ἐδῶ κοντά μας μέ τήν παρουσία τοῦ ὁσίου Δαβίδ, μέ τή χάρη καί τήν εὐλογία του. Ἄς εὐχηθοῦμε ὁ ὅσιος Δαβίδ καί ἡ ἁγία Ἄννα νά πρεσβεύουν γιά ὅλα τά ὀνόματα αὐτά πού μνημονεύσαμε, ἀλλά καί γιά ὅλους αὐτούς τούς ὁποίους ἔχουμε στή μνήμη μας, νά τούς χαρίσει τά οὐράνια ἀγαθά ὁ Κύριος, «ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδεν καί οὖς οὐκ ἤκουσεν καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός» γι᾽ αὐτούς πού τόν ἀγάπησαν. Ἀμήν.
