του Αρχιμ . Γρηγορίου Κωνσταντίνου
Δρ Θ. Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Κασσανδρείας
Οι Άγιοι Πάντες τους οποίους γιορτάζομαι κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Πεντηκοσταρίου είναι αφιερωμένη στους γνωστούς και αγνώστους αγωνιστές της Εκκλησίας. Η μνήμη τους είναι τοποθετημένη την Κυριακή αυτή για να προβάλλει όλους τους αγίους της, όλων των εποχών, ζητώντας να μας υπενθυμίσει πως ο στόχος του καθενός μας πρέπει να είναι η αγιότητα. Και όπως αναφέρει ο απ’ Παύλος πως η επίγεια ζωή μας δεν είναι αυτή αλλά η άνω Ιερουσαλήμ η βασιλεία των ουρανών.
Όλοι αυτοί οι θεοφόροι άγιοι είναι οι οδοδείκτες μας για να μας βοηθήσουν στο δρόμο της τελείωσης. Με την ορθόδοξη πίστη τους, την θεία χάρη και τον προσωπικό τους αγώνα, νίκησαν τις επιβουλεύσεις του αρχέκακου εχθρού. Έτσι λοιπόν η αγία μας Εκκλησία φρόντισε να μην μείνει κανείς στην αφάνεια αλλά να δοξασθεί και στον παρόντα κόσμο άλλα και στον ουράνιο. Και όλοι εμείς οι εναπομείναντες στον υλικό κόσμο θα πρέπει να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα όλων αυτών των Αγίων.
Το καλλιεργημένο πράγμα πάντα έχει μεγαλύτερη αξία από το ακαλλιέργητο. Ένα ακατέργαστο μάρμαρο, εκεί μικρή αξία. Ένα όμως κατεργασμένο έχει πολύ μεγαλύτερη. Το μάρμαρο, που του έχουν δουλέψει ο Πραξιτέλης και ο Φειδίας, κι έχουν φτιάξει τον Ερμή και τον Παρθενώνα, έχει αθάνατη αξία.
Το ίδιο συμβαίνει και με όλους εμάς τους πιστούς. Ο ακαλλιέργητος άνθρωπος έχει μικρή αξία. Ο καλλιεργημένος έχει μεγαλύτερη. Η Αγιότητα είναι η άπειρη αξία για τον άνθρωπο. Τον κάνει όμοιο με τον Θεό. «Άγιοι γίνεσθε λέει ο Θεός ότι Άγιος ειμί».
Έξω από την Αγιότητα, τίποτε δεν είναι ωραίο. Κάλλη, πλούτη, ηδονές, όλα φθείρονται. Η Αγιότητα μένει και λάμπει στον αιώνα. Αυτή η διάλεξαν οι Άγιοι Πάντες . Γι’ αυτό και θα λάμπουν στους αιώνες.
Η Αγιότητα προϋποθέτει ευθύνη στάσης ζωής. Συνδέεται με «πάλη προς τις αρχές και εξουσίες του αιώνα τούτου». Οι Άγιοι έχυσαν το αίμα τους στα αμφιθέατρα και τον ιδρώτα τους στις ερήμους. Ακροζυγιάστηκαν, πολλές φορές, στο χείλος της αβύσσου. Τελικά, όμως, με τη βοήθεια του Χριστού νίκησαν. Σήκωσαν τη Γη στον ουρανό, με το αβάσταχτο σήκωμα του πόνου τους και του σταυρού τους.
Η Αγιότητα δεν είναι αναμαρτησία. Είναι συναίσθηση της ενοχής μας και η συνεχής εκζήτηση του θείου ελέους. Αυτό μας σώζει. Σωζόμαστε με τη χάρη του Θεού. Η Αγιότητα είναι εξωτερικό σχήμα. Είναι στάση ζωής, που αγιάζει όλα τα σχήματα, και όλους τους τύπους των ανθρώπων ανά τους αιώνες.
Οι άγιοι Πάντες ανήκουν σε όλες τις τάξεις των ανθρώπων. Έχουμε αγίους, οικογενειάρχες, παρθένους, φτωχούς, πλούσιους, άσπρους, μαύρους, άντρες, γυναίκες και παιδιά.
Όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι. Δε θα υπάρξει άνθρωπος που θα μπορέσει να δικαιολογηθεί αληθινά, πως δεν μπορεσε να φθάσει στην αγιότητα. Αφού και ο ληστής μέσα σε λίγα λεπτά έγινε άγιος. Σε όλους ο Θεός θα δώσει τρόπο, τη δυνατότητα και την ευκαιρία να φθάσουν στην αγιότητα. Όλα τα κανονίζει η πανσοφία του Θεού. Κι αυτό συμβαίνει καθότι ο Θεός κάλεσε μόνο τον άνθρωπο να γίνει άγιος. Όλα τα υπόλοιπα δημιουργήματα, όπως τα δέντρα, τα φυτά, τα ζώα, οι θάλασσες, τα αστέρια δεν πλάσθηκαν κατ’ εικόνα. Μόνο ο άνθρωπος είναι η συγγενής του Θεού, διότι έχει την Εικόνα του Θεού.
Η αγάπη του Θεού για να μας βοηθήσει σε όλα αυτά που αναφέραμε έστειλε τον υιό του με την ανθρώπινη φύση για να την αγιάσει. Και εν «δύνάμη», την αγίασε. Εμείς λοιπόν αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να δεχθούμε την αγιότητα αυτή και εν «ενεργεία». Δηλαδή να την κάνουμε ζωή μας.
Σκοπός όλης της δημιουργίας ήταν και είναι ο αγιασμός του ανθρώπου. Η άπειρη προσφορά του χριστού ήταν και είναι για όλους εμάς.
Μήπως όμως και εμείς θα πρέπει κάτι να προσφέρουμε ως αντίδωρο στη μεγάλη δωρεά του Θεού; Μας το ζητάει ο Ίδιος. «Υιέ μου, λέγει, δος μοι σην καρδίαν». Παιδί μου, δώσε μου και εσύ ως αντιπροσφορά την καρδιά σου, κι εγώ θα την αγιάσω, όσο αμαρτωλή κι αν είναι.
Οι άγιοι Πάντες που γιορτάζουμε την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, αυτό έκαναν, έδωσαν ως αντίδωρο στον Θεό την καρδιά τους.
Αν το κάνουμε και εμείς, μπορούμε να γίνουμε άγιοι. Εμπρός λοιπόν, στο χέρι μας είναι να προχωρήσουμε έχοντας ως οδοδείκτες τους Αγίους Πάντες. Αμήν!
