Συναξάρι 26ης Μαῒου

† Μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Ἀλφαίου καί Κάρπου, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Κάρπος ἔζησε τόν 1ο αἰώνα μ.Χ. καί καταγόταν ἀπό τήν Τρωάδα τοῦ Ἑλλησπόντου. Ἐφιλοξένησε στήν οἰκία του τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί ἔγινε βοηθός αὐτοῦ στό κήρυγ-μα τοῦ Εὐαγγελίου καί κομιστής τῶν πεμπομένων ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου πρός τίς Ἐκκλησίες. Ἀφοῦ περιόδευσε πολλές πόλεις καί ἐκήρυξε μέ ἱερό ζῆλο τό Εὐαγγέλιο, ἐγκαταστάθηκε ὑπό τοῦ Παύ-λου Ἐπίσκοπος Βεροίας τῆς Θράκης, ὅπου καί ἐκοιμήθηκε ἀγωνι-ζόμενος μέχρι τῆς τελυταίας του πνοῆς ὑπέρ τῆς διαδόσεως τοῦ θεί-ου λόγου.

Περί ποίου ἀκριβῶς Ἀλφαίου πρόκειται δέν γνωρίζουμε. Κατ’ ἄλλους πρόκειται περί τοῦ Ἰακώβου τοῦ Ἀλφαίου, ἑνός τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων καί ἀδελφοῦ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, καί κατ’ ἄλλους, τό καί πιθανότερο, περί τοῦ Ἀλφαίου ἤ Κλεόπα, συζύγου τῆς Μαρίας, συγγενοῦς τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος κατανάλωσε τό βίο του, μετά τῆς συζύγου καί τῶν τέκνων του, ἐργαζόμενος ὑπέρ τῆς διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἀβερκίου.

Ὁ Ἅγιος Ἀβέρκιος ἦταν υἱός τοῦ Ἀποστόλου Ἀλφαίου καί ἐτελειώθηκε κατακεντηθείς ὑπό μελισσῶν.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἑλένης.

Ἡ Ἁγία Ἑλένη, θυγατέρα τοῦ Ἀποστόλου Ἀλφαίου καί ἀδελ-φή τοῦ Ἁγίου Ἀβερκίου, ἐτελειώθηκε διά λιθοβολισμοῦ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σιμιτρίου καί τῶν σύν αὐτῷ ἀθλησάντων.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Σιμίτριος ἐμαρτύρησε μαζί μέ ἄλλους εἴκοσι τρεῖς Χριστιανούς, τό ἔτος 159 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ζαχαρίου, ἐπισκόπου Βιέννης.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ζαχαρίας ἦταν δεύτερος Ἐπίσκοπος τῆς Βιέννης καί ἐμαρτύρησε ὑπέρ Χριστοῦ, τό ἔτος 160 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἐλευθερίου, ἐπισκόπου Ρώμης.

Ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, Ἐπίσκοπος Ρώμης, ἐγεννήθηκε στή Νι-κόπολη τῆς Ἠπείρου. Μετέβη στή Ρώμη, ὅπου ἐχειροτονήθηκε διά-κονος καί πρεσβύτερος καί, τό ἔτος 174 μ.Χ., ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Ρώμης. Ἀγωνίσθηκε σθεναρά κατά τῶν Γνωστικῶν καί τῶν Μοντα-νιστῶν καί διακρίθηκε γιά τή φιλανθρωπία καί τήν ἱεραποστολική δράση του, ἀφοῦ ἀπέστειλε κήρυκες τοῦ θείου λόγου στήν Ἀγγλία.

Ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό ἔτος 189 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Φουγατίου καί Δαμιανοῦ.

Οἱ Ὅσιοι Φουγάτιος καί Δαμιανός ἔζησαν τόν 2ο αἰώνα μ.Χ. Ἦσαν μοναχοί στή Ρώμη καί ἀπεστάλησαν ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Ἐλευθερίου στήν Ἀγγλία, γιά νά διαδόσουν τό Εὐαγγέλιο. Ἐκοιμήθησαν μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πρίσκου καί τῆς συνοδείας αὐτοῦ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Πρίσκος ἦταν Ρωμαῖος ἀνώτερος ἀξιωμα-τικός καί ἔζησε τόν 3ο αἰώνα μ.Χ. Ὑπηρετοῦσε στήν πόλη Μπεζαν-σόν τῆς Γαλλίας ὑπό τίς διαταγές τοῦ Αὐρηλιανοῦ, ἀλλά ἐπειδή ἦταν Χριστιανός συνελήφθη, μαζί μέ τούς συστρατιῶτες του, καί ἐβασανίσθηκε. Ὅλοι ἐτελειώθησαν μαρτυρικά, τό ἔτος 272 μ.Χ., καί τά ἱερά λείψανά τους ἀνεκαλύφθησαν ἀπό τόν Ἅγιο Γερμανό τῆς Ὡξέρρης, ὁ ὁποῖος ἀνήγειρε ναό πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Μαρτύρων.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουλίου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἰούλιος ἔζησε κατά τόν 3ο καί 4ο αἰώνα μ.Χ. καί ὑπηρετοῦσε ὡς στρατιώτης στό Ρωμαϊκό στρατό. Ἐπειδή ἦταν Χριστιανός, διαβλήθηκε στόν ἔπαρχο Μάξιμο καί συνελήφθη. Οἰ εἰδωλολάτρες προσπάθησαν μέ τό φόβο καί τίς ὑποσχέσεις νά τόν κάμουν νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ὁ Ἅγιος ὁμως μέ πνευματική ἀνδρεία ὁμολόγησε τήν ἀκλόνητη πίστη του στόν Χριστό. Διεκήρυ-ξε μάλιστα μέ παρρησία, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι Ἀληθινός Θεός, ὁ Ὁποῖος ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο καί νά ἀνοίξει τίς πῦλες τοῦ παραδείσου. Μετά ἀπό πιέσεις τοῦ ἄρχοντος ὁ Ἅγιος εἶπε μέ γενναιότητα, ὅτι προτιμᾶ νά ἀποθάνει καί νά ζήσει μέ τούς Ἁγίους, παρά νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του. Ἔτσι καταδικάσθηκε στόν δι’ ἀποκεφαλισμοῦ θάνατο, τό ἔτος 302 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτο-ρος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), στό Δορύστολο τῆς Μυσίας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἰούλιος συνδεόταν μέ τούς Ἁγίους Πασι-κράτη, Βαλεντίωνα καί Ἡσύχιο, πού ἐμαρτύρησαν ἐνωρίτερα ( † 24 Ἀπριλίου).

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Φηλικισσίμου, Ἡρακλέους καί Παυλίνου.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Φηλικίσσιμος, Ἡρακλῆς καί Παυλίνος ἐμαρτύρησαν, τό ἔτος 303 μ.Χ., ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), στήν πόλι Τόντι τῆς περιοχῆς τῆς Ὀμβρικῆς τῆς Ἰτα-λίας.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Αὐγουστίνου, ἀρχιεπισκόπου Καντουαρίας.

Οἱ Σάξωνες, οἱ Ἄγγλοι, οἱ Τζιούτς καί οἱ εἰδωλολάτρες Γερ-μανοί, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νά ἐγκαθίστανται στή Βρεττανία ἀπό τό ἔτος 454 μ.Χ., ἀφοῦ ἀπώθησαν διά πυρός καί σιδήρου στούς ὀρει-νούς τόπους καί στά νησιά τούς Βρεττανούς, ἐξακολούθησαν νά ζοῦν μέσα στό σκοτάδι τῆς πλάνης καί τῆς εἰδωλολατρείας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης Γρηγόριος ὁ Μέγας († 12 Μαρτίου), ἐκ-πληρώνοντας παλαιό διακαῆ πόθο του νά ἐκχριστιανίσει τούς Ἀγ-γλοσάξωνες, ἀπέστειλε ἐκεῖ τόν Ἅγιο Αὐγουστίνο, μοναχό τοῦ Ἁγί-ου Ἀνδρέου τῆς ὁμώνυμης μονῆς στή Ρώμη, συνοδευόμενο ἀπό σα-ράντα μοναχούς, γιά νά ἀναλάβει τό ἔργο αὐτό.

Ἀφιχθέντες μετά ἀπό πολλές περιπέτειες στή Βρεττανία, ἀπε-βιβάσθησαν στό νησί Τάνετ, τό ἔτος 596 μ.Χ., καί ἀμέσως εἰδοποίη-σαν τόν βασιλέα τοῦ Κέντ Ἐθελμπέρτο († 25 Φεβρουαρίου) περί τῆς ἀφίξεώς τους στή χώρα του καί περί τοῦ σκοποῦ αὐτῶν. Μετά ἀπό λίγες ἡμέρες ὁ βασιλέας μετέβη αὐτοπροσώπως στό νησί, γιά νά τούς συναντήσει. Ἀφοῦ τούς ἄκουσε, ἐδέχθηκε νά τούς παράσχει διευκολύνσεις, χωρίς ὅμως νά ὑποσχεθεῖ ἤ νά δεσμευθεῖ, ὅτι θά ἐπί-στευε καί ὁ ἴδιος στόν Χριστό.

Τούς παρεχώρησε, λοιπόν, κατοικία στό Καντέρμπουρυ, ὡς καί τό νάο τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου, τόν ὁποῖο εἶχαν ἀφήσει οἱ παλαιοί Βρεττανοί. Τό ναό αὐτό ἐχρησιμοποιοῦσε ἡ βασίλισσα Μπέρθα, Χριστιανή ἀπό τή Γαλλία, ἡ ὁποία εἶχε ὡς προσωπικό της ἐφημέριο κάποιοιν Ἐπίσκοπο ἀπό τό Παρίσι.

Ἔχοντες τό ναό αὐτό ὡς ὁρμητήριο οἱ ἱεραπόστολοι μοναχοί ἄρχισαν νά κηρύττουν, νά βαπτίζουν καί νά τελοῦν τή Θεία Λει-τουργία. Πολλοί εἰδωλολάτρες προσειλκύσθησαν ἀπό αὐτούς στήν Ὀρθόδοξη πίστη. Μετά παρέλευση ἑνός ἔτους, ὁ Ἅγιος Αὐγουστί-νος μετέβη στήν Ἀρελάτη, ὅπου ἐχειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος ἀπό τόν Μητροπολίτη Βιργίλιο. Ἀφοῦ ἐπέστρεψε, ἀπέστειλε στή Ρώμη τόν Λαυρέντιο καί τόν Πέτρο, γιά νά ζητήσουν καί ἄλλους ἱεραποστό-λους πρός ἐνίσχυσιν τοῦ ἔργου τους. Ὁ Πάπας Γρηγόριος ἀπέστειλε πολλούς ἐκλεκτούς μαθητές του, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ὁ Μελέ-τιος († 24 Ἀπριλίου), πρῶτος Ἐπίσκοπος τοῦ Λονδίνου, ὁ Ἰοῦστος († 10 Νοεμβρίου), πρῶτος Ἐπίσκοπος Ρότσεστερ, ὁ Παυλίνος († 10 Ὀκτωβρίου), πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος Ὑόρκης, καί ὁ Ρουφινιανός, τρίτος ἡγούμενος τῆς μονῆς τῶν Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου Καν-τουαρίας. Ὁ Ἅγιος Βεδέας († 27 Μαῒου) ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ἐπίσκο-πος Ρώμης Γρηγόριος ἀπέστειλε διά τῶν ἱεραποστόλων αὐτῶν πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Βρεττανίας πολλά ἱερά σκεύη γιά τή λατρεία, καλύμματα τοῦ Θυσιαστηρίου, ἄμφια τῶν ἱερέων, ἱερά λείψανα Ἁγίων καί πολλά βιβλία. Τό ἔτος 604 μ.Χ., ἀπέστειλε πρός τόν Ἅγιο Αὐγουστίνο τό παλλίον (ἐπισκοπικό ὠμοφόριο) μέ ἐντολή νά χει-ροτονήσει δώδεκα Ἐπισκόπους ὑπαγόμενους στή μητροπολιτική του ἕδρα. Ἡ ἐντολή αὐτή δέν ἐκτελέσθηκε ἀμέσως λόγῳ διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν δυσχεριῶν.

Ὁ Ἅγιος Αὐγουστίνος λίγο πρίν τήν κοίμησή του ἐχειροτό-νησε ὡς διάδοχό του τόν Ἅγιο Λαυρέντιο († 3 Φεβρουαρίου), γιά νά μήν ἀπομείνει χωρίς ποιμένα ἡ νεαρά Ἐκκλησία.

Ὁ Ἅγιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό ἔτος 605 μ.Χ., καί ὑπῆρξε ἀναμφίβολα ὁ θεμελιωτής τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἀγγλοσαξώνων.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Μακαρίου, τοῦ ἐκ Κολγιαζίν τῆς Ρωσίας.

(Βλ. † 17 Μαρτίου).

Ἡ εὕρεση τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ὁσίου Μακαρίου ἔγινε στίς 26 Μαΐου τοῦ ἔτους 1521. Ἕνας ἔμπορος ἀπό τήν πόλη Δμη-τρώφ, ὁ Μιχαὴλ Βορονκώφ, προσέφερε χρήματα γιά τήν κατασκευή μιᾶς πέτρινης ἐκκλησίας ἀντί τῆς παλαιᾶς ξύλινης, πού ὑπῆρχε στό μοναστήρι τοῦ Κολγιαζίν. Ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηριοῦ, ὁ Ἰωά-σαφ, ἐτοποθέτησε ἕνα Σταυρό στό σημεῖο πού προοριζόταν νά κτι-σθεῖ τό Ἱερό Βῆμα καί εὐλόγησε τό σκάψιμο τοῦ ἐδάφους γιά τή διάνοιξη τῶν θεμελίων. Κατά τή διάρκεια τῶν ἐργασιῶν προέκυψε ἕνα πολύτιμο εὕρημα. Εὑρέθηκε ἕνα ἄφθαρτο φέρετρο πού ἐμοσχο-βολοῦσε. Ὁ ἡγούμενος Ἰωάσαφ ἀνεγνώρισε ἀμέσως τό φέρετρο τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς μονῆς, τοῦ Ὁσίου Μακαρίου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό ἔτος 1483. Ἡ ἀδελφότητα τῆς μονῆς, μέ τήν παρουσία τῶν πιστῶν, ἐπιτέλεσε μνημόσυνο ἐπάνω στό φέρετρο, τό ὁποῖο στή συνέχεια μεταφέρθηκε στό ναό. Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα τά ἄφθαρτα τίμια λείψανα τοῦ Ὁσίου ἄρχισαν νά ἐπιτελοῦν θαύματα καί θερα-πεῖες ἀσθενῶν.

Ἀργότερα τά ἱερά λείψανα μεταφέρθηκαν ἐπίσημα στό ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος. Μέχρι τό ἔτος 1547 ὁ Ὅσιος Μακάριος ἐτιμᾶτο μόνο τοπικά, στή μονή του. Στή Σύνοδο τῆς Μόσχας, τό ἔτος 1547, ἐπί τοῦ Μητροπολίτου Μακαρίου (1543-1564), ὁ Ὅσιος Μακάριος κατατάγησε στούς Ἁγίους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Ἀλεξάνδρου, τοῦ Δερβίση.

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἀλέξανδρος καταγόταν ἀπό τή Θεσσα-λο­νί­κη καί ἔμενε στήν περιοχή τῆς Λαοδηγίας ἢ Λαγωδιανῆς (ση­μερινή Λαοδηγήτρια). Οἱ γονεῖς του, θέλοντας νά δια­φυλά­ξουν τή σωφροσύνη τοῦ υἱοῦ τους ἀπό τίς κακό­βουλες ἐπι­θυμίες κάποιου Τούρκου, ἀναγκάσθηκαν νά τόν φυγαδεύσουν στή Σμύρνη. ᾿Εκεῖ ὁ Ἀλέξανδρος εὑρῆκε ἐργα­σία στό σπίτι ἑνός Τούρκου πασᾶ, ὁ ὁποῖος εἴτε δι᾿ ἀπάτης εἴτε διά τῆς βίας, κατόρθωσε νά τόν πείσει νά ἀλλαξοπιστήσει. Μετά ἀπό αὐτό τό γεγονός, ὁ Ἀλέξανδρος ἐγκατέ-λειψε τήν Σμύρνη καί, ἀφοῦ περιπλανήθηκε σέ διά­φορα μέρη, ἔφθα-σε στή Μέκκα, ὅπου προσκύνησε τόν τά­φο τοῦ Μωάμεθ καί ἔλαβε τό σχῆ­μα τοῦ δερβίση.

Ὡς δερβίσης πλέον περιόδευσε πόλεις καί χωριά τῆς ᾿Οθωμα-νικῆς αὐτοκρατορίας κηρύττοντας τή μωαμεθανική θρησκεία. ῾Η συνείδησή του ὅμως, πού δέν εἶχε νε­κρωθεῖ τε­λείως, ἄρχισε νά τόν ἐλέγχει γιά τό ἁμάρτημά του, ὥσπου τέλος μετανόησε καί ἄρχισε νά καλλιεργεῖ μέσα του τήν πραγματικότητα τοῦ μαρτυρίου. Ἔτσι ὁ Ἀλέξανδρος, ἔχοντας ἐξωτερικά τό σχῆμα τοῦ δερβίση, ἐσωτερικά ὅμως νοιώθον­τας Χριστιανός, ἐζοῦσε ὡς διά Χριστόν σαλός καί ἔλεγχε μέ σκληρά λόγια τούς Τούρκους. Αὐτή ἡ συμπεριφορά του ἐπροβλημάτισε καί ἐξόργισε τόσο πολύ τούς Τούρκους στό Ραχῆτι τῆς Αἰγύ­πτου, ὥστε ἀποφάσισαν νά τόν φονεύσουν, κάτι τό ὁποῖο θά ἔκαμαν, ἄν ὁ Ἀλέξανδρος δέν ἐπληροφορεῖτο τό γεγο­νός ἔγκαι-ρα καί δέν ἔφευγε ἀπό ἐκεῖ.

Τό ἔτος 1784 ἦλθε στή Θεσ­σαλονίκη, χωρίς ὅμως νά δώσει σημεῖα ἀναγνωρίσεως. ᾿Εκεῖ παρέμεινε γιά μικρό χρονικό διάστημα καί κατόπιν συνέ­χισε τήν περιπλάνησή του σέ διάφορα μέρη. Δέκα χρόνια ἀργό­τερα, τό ἔτος 1794, κατά τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσα­ρακο­στῆς, ὁ Ἀλέξανδρος ἔφθασε στή Χίο καί ἐπῆγε σέ κά-ποια ἐκκλησία, γιά νά συμμετάσχει σέ μία Ἀκολουθία. Ἔχοντας τό σχῆμα τοῦ δερβίση περι­φερόταν ἄνετα ἀνάμεσα στούς Τούρ­κους, τούς ὁποίους ἔλεγχε γιά τή σκληρή καί ἀπάνθρωπη συμπεριφορά τους, ἐνῶ συγ­χρόνως τούς ἐκήρυττε τή φιλαν­θρωπία, τή σωφρο­σύνη καί τήν ἀρετή. Ἀπό τήν ἄλλη πάλι φερόταν μέ πολλή γλυκύ­τητα καί πραότητα ἀπέναντι στούς Χριστια­νούς μέ τούς ὁποίους ἐρχόταν σέ ἐπαφή.

Στή Χίο δέν παρέμεινε γιά πολύ. Ἐπέρασε ἀπέναντι στή Σμύρνη μέ σκοπό, στόν τόπο ὅπου ἀρνήθηκε τήν πίστη του, ἐκεῖ νά ἀπο-πλύνει τό ἁμάρτημά του μέ τήν ὁμο­λο­γία του. Μία ἑβδομάδα πρίν ἀπό τήν Πεντηκοστή καί ἡμέ­ρα Τρίτη, ἐπαρουσιάσθηκε μπροστά στόν κριτή τῆς πόλεως, ὅπου ὁμολόγησε μέ παρρησία τήν πίστη του στόν Ἕνα καί Ἀληθινό Θεό καί κατόπιν ἐπέταξε τό δερβίσικο κάλυμμα τῆς κεφαλῆς του καί ἐφόρεσε τό χριστιανικό. Τό θέαμα αὐ-τό προ­κάλεσε τήν ἔκπληξη καί συνάμα τήν ὀργή τῶν παρισταμέ­νων Τούρκων, οἱ ὁποῖοι στήν ἀρχή ἐξέλαβαν τόν Ἀλέξαν­δρο ὡς τρελλό καί προσπάθησαν μέ τά λόγια νά τόν μετα­πείσουν. Ὅταν ὅμως εἶδαν τήν ἐμμονή του διέταξαν τή φυ­λάκισή του. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ὁ Ἀλέξανδρος ὁδηγήθηκε γιά δεύ­­τερη φορά στό κριτήριο, ὅπου παρ᾿ ὅλες τίς ἀπειλές τῶν Τούρ­­κων ἐμυκτήρισε καί πάλι τήν πίστη στό Μωάμεθ καί, ἐπειδή οὔτε μέ τίς κολακεῖες ἐμπόρεσαν νά τόν δελεά-σουν, τόν ξαναοδήγησαν στή φυλακή.

Ἡ ἡμέρα τῆς Παρασκευῆς θεωρεῖται ἀπό τούς Τούρκους ὡς ἐπίσημη καί σεβάσμια ἡμέρα, γι᾿ αὐτό καί συγκεν­τρώ­νονταν ὅλοι οἱ προύχοντες στόν κριτή τῆς πόλεως καί μετέβαιναν ὅλοι μαζί στό τζαμί, γιά νά προσευχηθοῦν. Αὐτή τήν ἡμέρα λοιπόν διάλεξαν γιά νά ὁδηγήσουν τόν Ἅγιο Ἀλέ­ξαν­δρο καί πάλι στό κριτήριο, γιά νά τόν ἀνα­κρίνουν. Ὁ Ἅγιος γιά τρίτη φορά ὁμολόγησε ἐνώπιον ὅλων τήν πίστη του καί τή διάθεσή του νά μείνει σταθε­ρός σ᾿ αὐτήν.

Μετά ἀπό αὐτό ἀποφασίσθηκε ἡ θανάτωσή του. Τό ἔτος 1794, ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος ἀποκε­φαλίσθηκε καί εἰσῆλθε μέ τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας στή χαρά τοῦ Κυρίου του.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!