Συναξάρι 18ης Ἰουνίου

† Μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λεοντίου καί τῶν σύν αὐτῷ Ὑπάτου καί Θεοδούλου, τῶν ἐν Τριπόλει τῆς Συρίας.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Λεόντιος καταγόταν ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ἤθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Βεσπασιανοῦ (69-79 π.Χ.). Καταταγείς στό στράτευμα, διακρινόταν γιά τό ρωμαλέο καί μεγαλοπρεπές παράστημα, τή γενναιότητα καί ἀνδρεία του. Ἕνεκα τῶν ἀρετῶν του ἀνῆλθε ταχέως τίς στρατιωτικές βαθμίδες, γενόμε- νος στρατηγός. Διορισθείς στήν Ἀφρική, διένεμε ἄφθονα ἀπό τά στρατιωτικά σιτηρέσια στούς φτωχούς Χριστιανούς, μεταξύ τῶν ὁποίων συγκατελέγετο καί ὁ ἴδιος, λατρεύων τόν ἕνα καί ἀληθινό Θεό. Τό γεγονός τοῦτο πληροφορηθείς ὁ ἡγεμόνας τῆς Φοινίκης Ἀδριανός, ἀπέστειλε τόν τριβοῦνο Ὕπατο μέ δύο στρατιῶτες γιά νά συλλάβουν τόν Λεόντιο καί τόν ὁδηγήσουν ἐνώπιόν του. Αὐτοί, ἀφοῦ ἦλθαν καί συναναστράφησαν μετά τοῦ Λεοντίου, ἐπείσθησαν ἀπό τούς λόγους του καί ἀσπάσθησαν τόν Χριστιανισμό, καί ὁ Ὕπατος καί ὁ ἕνας ἐκ τῶν στρατιωτῶν, ὁ Θεόδουλος. Μαθόντες τά γενόμενα οἱ εἰδωλολάτρες, εἰδοποίησαν τόν Ἀδριανό, ὁ ὁποῖος, ἀφιχθείς ἐκ Φοινίκης στήν Τρίπολη, διέταξε τήν σύλληψη αὐτῶν καί τήν ἐνώπιόν του προσαγωγή τους. Καί τούς μέν Ὕπατο καί Θεό-δουλο, ἀφοῦ ἤλεγξε γιά τήν ἀνυπακοή τους, ἀποκεφάλισε, τόν δέ Λεόντιο, ἀφοῦ μάταια προσπάθησε νά ἐπαναφέρει στήν εἰδωλολα- τρεία, διέταξε νά μαστιγωθεῖ ἀνηλεῶς, νά κρεμασθεῖ καί καταξε-σχισθεῖ τίς σάρκες διά σιδηρῶν ὀνύχων καί νά ἐγκλεισθεῖ στή φυ-λακή. Τήν ἑπόμενη, καλέσας ἐκ νέου τόν Λεόντιο καί μή δυνηθείς πάλι νά μεταπείσει αὐτόν, διέταξε τήν κατόπιν σκληρῶν βασανι-στηρίων θανάτωσή του. Ἔτσι, ἀφοῦ τόν ἐξάπλωσαν στή γῆ καί τοῦ ἔδεσαν τεντωμένα τά χέρια καί τά πόδια σέ τέσσερεις πασσάλους, τον ἐχτύπησαν μέχρι πού παρέδωσε τό πνεῦμα πρός τόν Κύριον, περιβληθείς τόν ἀμάραντο τοῦ μαρτυρίου στέφανο.

Ἡ Σύναξη αὐτοῦ ἐτελεῖτο «πέραν ἐν τῷ Μαρωδίῳ» καί στόν εὐκτήριο οἶκο αὐτοῦ κοντά στήν «Πόρτα τῆς Πηγῆς»¹.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Λεοντίου, τοῦ ποιμένος, τοῦ πέραν τοῦ ἄστεως.

Ὁ Ὅσιος Πατέρας μας Λεόντιος ἐκοιμήθηκε εἰρηνικά.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αἰθερίου, τοῦ ἐν Νικομηδείᾳ.

Εἶναι ἄγνωστος ὁ τόπος καταγωγῆς τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Αἰθερίου. Ἤθλησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμια-νοῦ (286-305 μ.Χ.). Συλληφθείς ὑπό τοῦ ἄρχοντος Ἐλευσίου γιά τήν πρός τόν Χριστόν πίστη του καί ἀρνηθείς νά θυσιάσει στά εἴδωλα, ἐκάηκε μέ πυρακτωμέν σίδερα στά ὤτα, ὥστε οἱ κόρες τῶν ὀφθαλ-μῶν του κατέπεσαν. Ἐδέθηκε στή συνέχεία ἐπί τροχοῦ, ἐκρεμάσθη-κε διά χαλινοῦ ἀπό τό στόμα, κατακάηκε τίς σάρκας μέ ἀναμμένες λαμπάδες, και ἀφοῦ τόν ἐξάπλωσαν ἐπί πυρακτωμένης σχάρας, τόν ἀπεκεφάλισαν, τό 303 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ,μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἐλπιδίου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἐλπίδιος ἐτελειώθηκε μαρτυρικά στήν Γαλ-λία κατά τόν 4ο αἰώνα μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων δύο Μαρτύρων, τῶν ἐκ Κύπρου.

Οἱ δύο αὐτοί Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν, ἀφοῦ τούς ἔκαψαν τούς πόδες.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἐράσμου.

Ὁ Ὅσιος Πατέρας μας Ἔρασμος ἐτελειώθηκε εἰρηνικά.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Κυριακοῦ καί Παύλης.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κυριακός καί Παῦλα ἐμαρτύρησαν, το 305 μ.Χ., λιθοβολούμενοι στήν Μάλαγα² τῆς Ἱσπανίας ἐπί τῆς βασι- λείας τοῦ αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.).

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, πλησίον τοῦ ἁγίου Ἰουλιανοῦ, ἐν τῷ Φόρῳ.

Ὁ ναός ἔκειτο κοντά στό Τσεμπερλῆ-Τάς και ἀνηγέρθηκε ὑπό τοῦ Ἀναστασίου τοῦ Θρακός³.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Γρηγορίου, Δημητρίου καί Καλογήρου, τῶν Ἀναχωρητῶν.

Ὁ Ἐπίσκοπος Γρηγόριος, ὁ Διάκονος Δημήτριος καί ὁ ἐρημί-της Καλόγηρος ἔζησαν περί τά τέλη τοῦ 5ου αἰῶνος μ.Χ. Ὁ Ὅσιος Καλόγηρος, κατά τήν παράδοση, ἐγεννήθηκε περί τό 466 μ.Χ. στήν Χαλκηδόνα. Μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης Φήλικος (483-492 μ.Χ.) ἀποσύρθηκε σέ ἐρημικό τόπο, στό ὄρος Κρόνος τῆς Σι-κελίας, καί ἄρχισε τήν ἄσκηση. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 561 μ.Χ. Μαζί μέ τούς συμμοναστές του Γρηγόριο καί Δημήτριο ἐκδιώχ-θηκαν ἀπό τούς αἱρετικούς Ἀρειανούς τῆς Βόρειας Ἀφρικῆς, ὅπου ἐδίδασκαν τήν χριστιανική πίστη. Ἔτσι, ἐπέστρεψαν στήν Μεσσί-να τῆς Ἰταλίας, κοντά στήν περιοχή Φραγκάλατα, καί ἐκήρυσσαν τό Εὐαγγέλιο στερεώνοντας τούς Χριστιανούς στήν πίστη τοῦ Χρι-στοῦ. Καί οἱ δύο ἄλλοι Ὅσιοι Γρηγόριος καί Δημήτριος ἐκοιμήθη-σαν μέ εἰρήνη⁴.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀμάνδου, ἐπισκόπου Μπορντώ τῆς Γαλλίας.

Ὁ Ἅγιος Ἀμάνδος, προικισμένος ἀπό τόν Κύριο μέ πνευμα-τικά χαρίσματα, διετέλεσε διδάσκαλος τοῦ Ἁγίου Παυλίνου τῆς Νόλα († 22 Ἰουνίου), τόν ὁποῖο καί ἐβάπτισε. Ἐξελέγη μετά τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου Δελφίνου ( † 24 Δεκεμβρίου), Ἐπισκόπου τῆς πόλεως Μπορντώ τῆς Γαλλίας, ὡς Ἐπίσκοπος αὐτῆς, γιά νά παραι-τηθεῖ, προκειμένου νά ἀσκητέψει, χάριν τοῦ Ἁγίου Σεβερίνου († 23 Ὀκτωβρίου). Μετά τήν κοίμηση τοῦ Σεβερίνου, ὁ Ἅγιος Ἀμάνδος ἐπανῆλθε καί πάλι στό θρόνο του καί ἐποίμανε μέχρι τῆς κοιμήσεώς του τό ποίμνιό του θεοφιλῶς και θεαρέστως. Ἐκοιμήθηκε με εἰρήνη, τό 431 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Φορτουνάτου, τοῦ Φιλοσόφου.

Ὁ Ἅγιος Φορτουνάτος καταγόταν ἀπό τήν πόλη Βερσέϊλ τοῦ Πεδεμοντίου καί γιά τήν ἁδρότατη παιδεία του ἐπονομάσθηκε Φι-λόσοφος. Ἐξελέγη γιά τή φιλομάθεια καί εὐσέβειά του Ἐπίσκοπος στήν Λομβαρδία, ἔπειτα δέ ἀποσυρθείς στήν πόλη Σέλλ τῆς Γαλλίας, συνδέθηκε διά φιλίας μέ τόν Ἐπίσκοπο τῶν Παρισίων Ἅγιο Γερ-μανό († 28 Μαῒου). Ἔγραψε τό βίο τοῦ Ἁγίου Μαρκέλλου, Ἐπι-σκόπου Παρισίων (†1 Νοεμβρίου), καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 569 μ.Χ.⁵

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Λεοντίου, τοῦ ἐν τοῖς σπηλαίοις τοῦ Κιέβου.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος ἔζησε στήν Ρωσσία κατά τόν 14ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στή Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Στή μονή τοῦ εἶχε ἀνατεθεῖ τό διακόνημα τοῦ Κανονάρχη. Ἐκεῖ, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή μνήμη του καί στίς 28 Αὐγούστου, ἑορτή τῆς Συνάξεως τῶν Πατέρων τῆς Λαύρας τοῦ Κιέβου.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Λεοντίου τοῦ Μυροβλύτου, τοῦ ἀσκήσαντος ἐν τῇ μονῇ Διονυσίου τοῦ ἁγιω-νύμου Ὄρους.

Ὁ Ὅσιος Λεόντιος καταγόταν ἀπό τό Ἄργος τῆς Πελοπον-νήσου καί ἔζησε κατά τό β΄ ἥμισυ τοῦ 16ου αἰῶνος. Ἐγκαταλείψας τόν κόσμο, ἀποσύρθηκε στήν Ἱερά Μονή τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου παρέμεινε ἀσκούμενος μέ αὐστηρότητα ἐπί ἑξήντα ὀκτώ ἔτη, κατά τήν διάρκεια τῶν ὁποίων δέν ἐξῆλθε οὔτε μία στιγμή ἀπό τή μονή. Ἀξιώθηκε ἀπό τόν Τριαδικό Θεό τοῦ προφητι-κοῦ χαρίσματος, μετά δέ τήν ὁσιακή κοίμησή του μῦρο ἀνέβλυσε ἐκ τῶν ἱερῶν αὐτοῦ λειψάνων.

Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη μετά μικρή ἀσθέ-νεια, τό 1605.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Πέτρου, τοῦ ἐκ Σερβίας.

Ὁ Ὅσιος Πέτρος (Κόρις) ἐγεννήθηκε στίς 18 Ἰουνίου 1215 στό Κόσσοβο κοντά στό Πέκ, ἀπό οἰκογένεια ἀρχοντική καί πλούσια. Μετά τό θάνατο τῶν γονέων του ἀκολούθησε μαζί μέ τήν ἀδελφή του τήν ὁδό τοῦ μοναχικοῦ βίου. Ἀρχικά ἐκάρη μοναχός στή μονή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ἀλλά ἀργότερα ἀποσύρθηκε ὡς ἐρημίτης σέ ἕνα σπήλαιο τοῦ ὄρους Σάρα. Ἐκεῖ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς καί ὁ Ἅγιος Θεός τόν ἐπροίκισε μέ πολλά πνευματικά χαρίσματα. Πλῆθος κόσμου συνέρρεε κοντά του, γιά νά τόν συμβουλευθεῖ καί νά ταχθεῖ ὑπό τήν πνευματική του καθοδή-γηση.

Ἀφοῦ ἔφθασε σέ βαθύ γῆρας, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰωαννικίου, μητροπολίτου Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἰωαννίκιος (Λίποβατς) ἐγεννήθηκε στίς 16 Φεβρουαρίου 1890 στήν κωμόπολη Στολίβ τῆς περιοχῆς τῆς Μπό-κα Κοτόρσκα πού τότε ἀνῆκε στό βασίλειο τῆς Δαλματίας. Μετά τίς ἄριστες θεολογικές σπουδές του, ἐνυμφεύθηκε, ἐχειροτονήθηκε διάκονος καί πρεσβύτερος καί ἐδίδαξε θεολογία στό Βουκουρέστι ἀπό τό 1925 μέχρι τό 1940. Γρήγορα ἔχασε τήν πρεσβυτέρα του, Τό 1939, ἐξελέγη Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας Βουντίμ καί τό ἑπόμενο ἔτος ὀνομάσθηκε Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καί Παραθαλασσίας.

Ἡ ἀρχιερατεία του ἦταν δύσκολη. Κατά τή διάρκεια τοῦ Β΄ παγκόσμιου πολέμου τό Μαυροβούνιο καταλήφθηκε ἀπό τούς Ἰτα-λούς. Πολλοί ἐφυλακίσθηκαν καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωαννίκιος ἐφρό-ντισε νά ἐπισκέπτεται τούς φυλακισμένους συμπατριῶτες του καί νά τούς μοιράζει τρόφιμα, ἐνῶ τούς ἐνίσχυε πνευματικά.

Τήν ἄνοιξη τοῦ 1945 συνελήφθη ἀπό τίς κομμουνιστικές ἀρχές μαζί μέ 70 ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεώς του καί ὁδηγήθηκε στό Ζάγ-κρεμπ. Κατηγορήθηκε γιά συνεργασία μέ τούς Ἰταλούς μετά ἀπό ψευδομαρτυρία. Μέ ἐντολή τοῦ Milovan Dilas⁶, τόν μετακίνησαν στό Βελιγράδι, ὅπου καί τόν ἐδολοφόνησαν πλησίον τῆς περιοχῆς Ἀραντέλοβατς, στίς 18 Ἰουνίου 1945.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐν Μπογκολιούμπσκϊυ τῆς Ρωσσίας.

Τό προσωνύμιο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου, Παναγία τοῦ Μπογκολιούμπσκϊυ, ὀφείλεται στό ὄνομα τοῦ πρίγκηπος Ἀνδρέου Μπογκολιούμπσκϊυ († 4 Ἰουλίου), ὁ ὁποῖος ἐξέφρασε τήν ἐπιθυμία νά ἁγιογραφηθεῖ ἡ Θεοτόκος, σέ ἀνάμνηση τῆς παρουσίας τῆς Θεο-μήτορος σ’ αὐτόν κατά τόν 12ο αἰώνα μ.Χ.

Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ἀνήγειρε πρός τιμήν τῆς Θεοτόκου ναό καί τή μονή τῶν Γενεθλίων τῆς Θοτόκου. Κοντά στό μοναστήρι ἐδη-μιουργήθηκε ἕνα χωριό, τό ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ πρίγκηψ ὀνό-μασε Μπογκολιούμπσκϊυ (=ἀγαπημένο ἀπό τόν Θεό).

Ἡ εἰκόνα παριστᾶ τήν Θεομήτορα ὁλόσωμη, μέ εἰλητάριο στό χέρι, νά ἀπευθύνεται, σέ στάση μεσιτείας πρός τόν Κύριο, ὁ ὁποῖος εὐλογεῖ διά τῆς Δεξιᾶς Χειρός.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!