Συναξάρι 15ης Μαρτίου

† Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἀριστοβούλου, ἐπισκόπου Βρεττανίας, ἀδελφοῦ τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα.

Στό δυτικό ἄκρο τῆς Εὐρώπης, τή Βρεττανία, ἀπό τόν 5ο αἰώ-να π.Χ. κατοικοῦσαν Κέλτες. Ὁ Χριστιανισμός ἐδῶ ἔρχεται γιά πρώτη φορά μέ τόν Ἅγιο Ἀριστόβουλο,  ἀδελφό τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία τῆς Βρεττανίας ἔχει μιά μακρά ἱστο-ρία καί παράδοση. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ παράδοση αὐτή εἶναι ἰδιαίτερα ἐπηρεασμένη ἀπό τήν ἑορτολογική τάξη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τήν αὐστηρότητα τοῦ Αἰγυπτιακοῦ καί Παλαιστινιακοῦ μοναχισμοῦ.

    Ὁ Ἅγιος Ἀριστόβουλος καταγόταν ἀπό τήν Κύπρο καί  ἀνα-φέρεται ὑπό τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου πρός τούς οἰκεί-ους τοῦ ὁποίου ἀποστέλλει ἀσπασμό[1]. Ἦταν ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων καί ἀδελφός τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα. Κατεστάθη ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου Ἐπίσκοπος τῆς Μεγάλης Βρεττανίας, «τῆς νῦν Ἐγκλιτέρας, Σκωτίας καί Ἰβερνίας[2]», καί ὑπέστη πολλά παθήματα ἀπό τούς εἰδωλολάτρες. Ὁ Ἅγιος ἵδρυσε τήν ἐκεῖ Ἐκκλη-σία, ἐχειροτόνησε ἱερεῖς καί διακόνους, ἀνήγειρε ναούς καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει, ἐπίσης, τή μνήμη του στίς 31 Ὀκτωβρί-ου μετά τῶν Ἀποστόλων Στάχυος, Ἀπελλῆ, Ἀμπλίου, Οὐρβανοῦ καί Ναρκίσσου.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἀγαπίου, Ἀλεξάνδρου καί Ἀλεξάδρου, Διονυσίου καί Διονυσίου, Πλησίου, Ρωμύλου ὑποδιακόνου καί Τιμολάου.

    Ὁ Ἅγιος Ἀγάπιος καταγόταν ἀπό τή Γάζα τῆς Φοινίκης, οἱ Ἅγιοι Ἀλέξανδροι ἀπό τήν Αἴγυπτο, οἱ Ἅγιοι Διονύσιοι ἀπό τήν Τρίπολη τῆς Φοινίκης, ὁ Ἅγιος Πλησίον ἀπό τήν Αἴγυπτο, ὁ Ἅγιος Ρωμύλος ἀπό τή Διόσπολη καί ὁ Ἅγιος Τιμόλαος ἀπό τόν Πόντο.

Αὐ­τοί, ἐ­νῶ ὑ­πῆρ­χε δι­ω­γμός, ἀ­πό πό­θο γι­ά τόν Χρι­στό, ἀ­φοῦ ἔ­δε­σαν τά χέ­ρι­α τους, ἀ­πό μό­νοι τους προ­σῆλ­θαν στόν ἡ­γε­μό­να τῆς πό­λε­ως τῶν Και­σα­ρέ­ων πού τό­τε ἐβα­σά­νι­ζε τούς Χρι­στι­α­νούς. Καί ἀ­φοῦ ἐστά­θη­καν ἐνώπιόν του, ὁ­μο­λό­γη­σαν τούς ἑ­αυ­τούς τους Χρι­στι­α­νούς. Ὁ ἡ­γε­μό­νας τούς πα­ρα­κά­λε­σε καί τούς ἀπείλησε πολ­λές φο­ρές, γιά νά θυ­σι­ά­σουν στά εἴδωλα, ὑ­πο­σχό­με­νος ὅ­τι θά δώ­σει δῶ­ρα καί ἀ­ξι­ώ­μα­τα σέ αὐ­τούς, ἄν ὑ­πα­κού­σουν, ἤ θά τούς τιμωρήσει ἄν δέν ἀρνηθῦν τόν Χριστό. Ἐ­πει­δή δέν ἐμπό­ρε­σε νά τούς πεί­σει νά ἔλ­θουν πρός τό θέ­λη­μά του καί νά ἀρνηθοῦν τήν πατρώα εὐσέβεια, τούς ἐβασάνισε σκληρά καί τούς ἀποκεφάλισε.

Ἔ­τσι πα­ρέ­δω­σαν τίς ἅ­γι­ες ψυ­χές τους στόν Κύ­ρι­ο στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνηςμ μεταξύ τῶν ἐτῶν 284-305 μ.Χ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νικάνδρου, τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Νίκανδρος ἄθλησε ἐπί αὐτοκράτορος Διο-κλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.) στήν Αἴγυπτο. Ὁ Ἅγιος εἶχε ἀναλάβει τό ἱερό  ἔργο τῆς περισυλλογῆς τῶν ἀτάφων ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων, τά ὁποῖα ἐνταφίασε κρυφά μέ πολύ σεβασμό.

Ὅ­ταν, λοι­πόν, ἔβλεπε τά ἱερά λεί­ψα­να νά εἶ­ναι ρι­γμέ­να κα­τά τέ­τοι­ο τρό­πο καί νά εἶ­ναι ἀ­τη­μέ­λη­τα, ἀ­φοῦ τήν ἡ­μέ­ρα δέν ἐτολ­μοῦ­σε νά τά προ­σεγ­γί­σει, γι­ά νά μήν συλ­λη­φθεῖ, τά πε­ρι­συ­νέ­λε­γε τή νύκτα αὐ­τά ἕ­να πρός ἕ­να. Ὅταν ἕνας εἰδωλολάτρης τόν εἶδε νυκτερινή ὥρα νά ἐπιμελεῖται αὐτοῦ τοῦ ἔργου, τόν διέβαλε στόν ἄρχοντα τῆς πόλεως, ὁ ὁποῖος τόν συνέλαβε καί τόν ἐβασάνιζε, γιά νά ἀρ­νη­θεῖ τό Χρι­στό. Αὐ­τός ὅ­μως γι­ά νά μήν Τόν ἀρ­νη­θεῖ, ἐ­γκω­μί­α­ζε πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν Ἀ­λη­θι­νό Θε­ό καί τόν Δη­μι­ουρ­γό τοῦ πα­ντός. Ἐ­ξ αἰ­τί­ας αὐ­τοῦ, ἐ­πει­δή προ­κά­λε­σε τήν ὀρ­γή τοῦ ἄρ­χο­ντος, ἐδέ­χθη­κε τό θά­να­το μέ ξί­φος. Καί ἔ­τσι ἀ­φοῦ τε­λει­ώ­θη­κε ὁ βί­ος του, ἔ­λα­βε αἰ­ώ­νι­ο στέφανο. Ἦταν τό ἔτος 305 μ.Χ. 

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Μανουήλ, τοῦ ἐκ Σφακίων.

Ὁ Ἅ­γι­ος Νεομάρτυς Μα­νου­ήλ ἐγεν­νή­θη­κε στά Σφα­κι­ά της Κρή­της ἀ­πό εὐ­λα­βεῖς γο­νεῖς. Σέ μι­κρή ἡ­λι­κί­α αἰχ­μα­λω­τί­σθη­κε ἀ­πό τούς Τούρ­κους καί μέ τή βί­α ἐ­ξισ­λα­μί­σθη­κε. Λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα, βρῆ­κε τήν εὐ­και­ρί­α νά δρα­πε­τεύ­σει ἀ­πό τό σπί­τι των κυ­ρί­ων του καί κα­τέ­φυ­γε στή Μύ­κο­νο, ὅπου ἐ­ξο­μο­λο­γή­θη­κε, ἔκανε τόν κανόνα του καί ἐζοῦ­σε χρι­στι­α­νι­κά. Ἐ­κεῖ ἐνυμ­φεύ­θη­κε καί ἀ­πέ­κτη­σε ἕ­ξι παι­δι­ά. Ἐ­πει­δή ὅ­μως ἡ σύ­ζυ­γός του ἦ­ταν ἄ­πι­στη, ὁ Μα­νου­ήλ πῆ­ρε τα παι­δι­ά του καί ἔ­φυ­γε ἀ­πό τό σπί­τι. O ἀ­δελ­φός ὅ­μως τῆς πρώ­ην συ­ζύ­γου του, κα­τήγ­γει­λε τόν Ἄ­γι­ο στό τοῦρ­κο πλοί­αρ­χο.  Ὁ Μα­νου­ήλ συ­νε­λή­φθη καί μέ θάρ­ρος ὁ­μο­λό­γη­σε τήν χρι­στι­α­νι­κή του πί­στη. Τό­τε ὁ Τοῦρ­κος ναύ­αρ­χος Κουτζούκ τόν κα­τε­δί­κα­σε σέ θά­να­το.

Ἔτσι ἐμαρτύρησε ὁ Ἅγιος Μανουήλ, τό ἔτος 1792, στή Χί­ο, κοντά στήν Παλαιά Βρύση.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Παρθενίου.

    Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Παρθένιος ἦταν διάκονος στό Διδυμότειχο καί ἐμαρτύρησε τόν 18ο αἰώνα μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησις τῆς σωτηρίας τῆς νήσου Λευκάδος ἐκ τοῦ σεισμοῦ.

    Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ διασώθηκε τό νησί τῆς Λευκάδος ἀπό τό σεισμό τοῦ ἔτους 1938.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

[1] Ρωμ. 16, 10.

[2] Ἀρχαῖο ὄνομα τῆς Ἰρλανδίας.