«Οὐ γάρ ἐστι διαστολή Ἰουδαίου τε καί Ἕλληνος» (Ρωμ. 10, 12)
Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι, πού θέλησαν νά διαστρέψουν τόν ἐπαναστατικό χαρακτήρα τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ἐκκλησίας καί Εὐαγγελίου, γιά νά καρπωθοῦν πρός ἴδιον ὄφελος τά ἀποτελέσματα τοῦ κηρύγματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα αὐτά παρουσίασαν τόν χριστιανισμό σάν κοινωνικό σύστημα, πού ἀποβλέπει στήν ἰσότητα καί τήν κοινωνική δικαιοσύνη τῶν ἀτόμων, ἀγνοώντας πώς ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἐπανάσταση, ἀλλά ἀνάσταση.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πού περισσότερο ἀπό ὅλους τούς ἄλλους συγγραφεῖς τῆς Καινῆς Διαθήκης ἀσχολεῖται μέ τά κοινωνικά προβλήματα, συχνά δίνει εὐκαιρίες καί νύξεις γιά τά θέματα αὐτά. Ἀλλά τό βάθος τοῦ Εὐαγγελίου, ὅσον ἀφορᾶ τό πρόβλημα τῆς χριστιανικῆς ἰσότητας εἶναι καθαρά πνευματικό. Τό γεγονός, ὅτι δέν ὑπάρχει «διαστολή», δηλαδή διάκριση καί διαχωρισμός μεταξύ «Ἰουδαίου τε καί Ἕλληνος» πρίν ἀπ’ ὅλα, ἀναφέρεται στήν ποιοτική πνευματική ἰσότητα. Ἀλλά ἄς ἐξετάσουμε τό ζήτημα.
1. Ἡ ἀξία τῆς ψυχικῆς ἰσότητας
Ἐκεῖνο, πού φέρνει πραγματική ἐπανάσταση στή σχέση τῶν ἀτόμων καί ἀνατρέπει τήν ἀνισότητα τοῦ ἀρχαίου κόσμου, εἶναι ἡ πνευματική ἰσότητα καί ἀξία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀτόμου. Στό χριστιανισμό δέν ὑπάρχει διαφορά φυλετική, γένους, χρώματος, μορφώσεως, ἤ ὁποιασδήποτε ἄλλης ἀνθρώπινης κατάστασης.
Ὁ Δημιουργός ἔπλασε μέ τήν αὐτή χάρη καί ἀξία τόν ἄνθρωπο στή γενική του ἔννοια. «Ἐποίησέ τε ἐξ ἑνός αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπί πᾶν τό πρόσωπον τῆς γῆς». Ἡ ψυχική ἀξία κοσμεῖ τήν ἀνθρώπινη εἰκόνα, ὡς εἰδοποιός διαφορά τῶν λογικῶν ὄντων ἀπό τά ἄλογα ζῶα, τῶν πλασμάτων τοῦ Θεοῦ, πού ἔχουν ἀναφορά καί ἐξάρτηση ἀπό τήν Δημιουργική τους Ἀρχή, τόν Θεό Πατέρα.
Αὐτή ἡ ἰσότητα πού καταργεῖ τούς φραγμούς καί τίς διακρίσεις, ἀλλά, κυρίως, πού φέρνει στήν αὐτή πνευματική πραγματικότητα τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀφαιρεῖ τήν ἀδικία καί τίς παράλογες ἀξιώσεις τῶν ἀτόμων γιά δῆθεν ὑπεροχή ἔναντι τῶν ὁποιονδήποτε ἄλλων. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέ μιά ἄλλη εὐκαιρία, γράφοντας πρός τούς Γαλάτες τονίζει: «Πρόσωπον Θεός ἀνθρώπου οὐ λαμβάνει».
Ἡ ἀνθρώπινη ἰδιότητα δέν ἀποτελεῖ ἰδιαίτερο προνόμιο κανενός ἀνθρώπου! Τοῦτο γίνεται σαφέστερο, ὅταν συνειδητοποιήσουμε τή θέση μας στο Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
2. Ἡ ἰσότητα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας
Ὁ ἄνθρωπος μπαίνοντας στήν Ἐκκλησία ἀναγεννᾶται. Ἀποβάλλει κάθε ἄλλη κατάσταση καί ἰδιότητα. Ἐνδύεται τόν Χριστό. Ἀποκτᾶ τήν ψυχική ἐλευθερία καί τήν ἀρχέγονη καθαρότητα. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι βγαίνοντας ἀπό τήν ἁγία κολυμβήθρα εἶναι ἰσότιμα μέλη, μέ τίς αὐτές ὑποχρεώσεις καί τά αὐτά δικαιώματα στό μυστικό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ ἁγία Του Ἐκκλησία.
«Ὅσιοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» τονίζει ὁ μέγας Ἀπόστολος. Γιά τό Θεό Πατέρα δέν ὑπάρχει «προσωποληψία!». Ἡ ἀνθρώπινη ἁμαρτία καί ἀδυναμία διασπᾶ τήν ἑνότητα τῆς ἀνθρωπότητας μέ τίς ποικίλες διακρίσεις.
Ὁ Θεός μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του πραγματοποιεῖ τήν ἁγία ἑνότητα καί ἰσότητα, πού δέν ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο ἁπλῶς στή σωτηρία, ἀλλά αὐτά τά στοιχεῖα εἶναι ἡ ἴδια ἡ σωτηρία. Διότι ἡ ἰσότητα εἶναι προϋπόθεση ὅλων τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Γιά νά ὑπάρξει, προϋποθέτει τήν ἀγάπη, τήν δικαιοσύνη, τήν ἀποδοχή τῆς προσωπικότητας τοῦ κάθε πλησίον!
Αὐτή ἡ βαθειά καί πνευματική ἰσότητα, πού ἀναφέρεται στήν καταγωγή καί τήν ἀξία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί πού μόνον τό Εὐαγγέλιον ἐκήρυξε καί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐνσαρκώνει, εἶναι τό ἐπαναστατικό νέο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅσο, ὅμως, κι ἄν αὐτή τήν οὐσιαστική ἐπανάσταση, πού συμπίπτει μέ μεταγενέστερες ἐπαναστατικές θεωρίες, θέλουν νά διαστρέψουν οἱ διάφοροι προπαγανδιστές συνθημάτων, αὐτή παραμένει πρίν ἀπ’ ὅλα ἕνα πνευματικό γεγονός. Γεγονός πού ἀναφέρεται στόν ἐσωτερικό ἄνθρωπο, στήν ψυχική σφαῖρα τῆς ζωῆς, πού, ἀσφαλῶς, διαμορφώνει, παίζοντας σοβαρό ρόλο, καί στίς κοινωνικές καταστάσεις.
3. Τό χρέος μας
Στό ζήτημα, ὅμως, τῆς χριστιανικῆς ἰσότητας δέν παίζει τόσο ρόλο ἡ διερεύνησή του, ὅσο ἡ ἐφαρμογή του. Ἡ ζωή πού ζοῦμε καί ἡ θέση μας στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι πράγματα ξεκαθαρισμένα. Ὅλοι μας γνωρίζουμε ὅτι δέν ἔχουμε περισσότερα δικαιώματα ἀπό τούς ἄλλους συνανθρώπους μας. Ὅλοι μας νοιώθουμε τόν ἥλιο καί τή βροχή, τίς χαρές τῆς Δημιουργίας νά εἶναι ἀναφαίρετες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ Πατέρα πρός τόν καθένα ἄνθρωπο.
Καί ὅμως! Πολλοί ἀπό μᾶς βάζουν φραγμούς. Δημιουργοῦν ἐμπόδια διακρίσεως. Ὑψώνονται μέ τό χρῆμα καί τή δύναμη πιό πάνω ἀπό τούς ἄλλους. Θέλουν νά διαφεντεύουν τούς ἄλλους. Νά τούς ἐξουσιάζουν καί νά τούς ἐκμεταλλεύονται!.. Τραγικό! Ὁ χριστιανός νά καταργεῖ τήν ἰσότητα!.. Νά δημιουργεῖ τήν «διαστολή», πού εἶναι πηγή ὅλων τῶν κοινωνικῶν κακῶν. Νά θέλει νά ματαιώσει τήν ἁγία ἰσότητα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἡ Ἐκκλησία Του εἶναι τό λιμάνι γιά ὅλες τίς ψυχές. Τά ἀγαθά τῆς Δημιουργίας προσφέρονται σέ ὅλους. Ἐκεῖνος πού διακρίνει τόν ἑαυτό του, ἐκεῖνος πού χωρίζεται ἀπό τό Σῶμα καί ἐπιβάλλεται στούς ἄλλους εἶναι «ληστής». Εἶναι «κλέφτης τῆς ἐξουσίας τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι «ἐξ ἑνός αἵματος». Μόνον ὁ Θεός εὑρίσκεται πιό πάνω ἀπό μᾶς καί διαφέρει οὐσιαστικά ἀπό μᾶς.
Εἶναι καιρός, ἡ ἀνθρωπότητα νά βρεῖ τόν δρόμο της. Ἡ ἰσότητα μόνον μέ τά χριστιανικά μέτρα καί μέσα εἶναι δυνατή στόν πλανήτη μας. Ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα πιστέψει στό Εὐαγγέλιο καί ἐφαρμόσει τό Εὐαγγέλιο, μόνον τότε ὁ ἄνθρωπος θά μπορεῖ νά διακηρύττει τόν μεγάλο λόγο τοῦ Ἀποστόλου: «Οὐ γάρ ἐστι διαστολή Ἰουδαίου τε καί Ἕλληνος»! Ναί! Μόνον τότε οἱ ἄνθρωποι θά ἀγαπηθοῦν καί οἱ φωτιές τοῦ μίσους καί τῶν πολέμων θά σβήσουν μιά γιά πάντα ἀπό τή γῆ μας. Ἆράγε θά τό θελήσουμε; Εἴθε νά δώσει ὁ Θεός.
