Την Μεγάλη Τετάρτη 24 Απριλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στην Ακολουθία του Νιπτήρος στον Ιερό Ναό Αγίου Σάββα-Κυριωτίσσης Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:
«Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμέ μιμεῖσθε».
Γύρω ἀπό τό τραπέζι τοῦ τελευταίου ἐπί γῆς δείπνου μέ τούς μαθητές του καί ὁ Ἰησοῦς δίνει τίς τελευταῖες του ὁδηγίες πρός ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπρόκειτο νά συνεχίσουν τό ἔργο του. Λίγο πρίν τούς εἶχε ἐξηγήσει γιά ποιόν λόγο τούς ὀνόμαζε φίλους καί ὄχι δούλους του.
Τούς ὀνομάζει φίλους του, γιατί ἐκεῖνοι γνωρίζουν ποῦ πηγαίνει καί τί κάνει, ἐνῶ οἱ δοῦλοι δέν γνωρίζουν οὔτε ποῦ πηγαίνει οὔτε τί κάνει ὁ κύριός τους.
Ὁ Χριστός, λοιπόν, τιμᾶ τούς μαθητές του μέ τήν ἰδιότητα τοῦ φίλου. Ὁ Θεός προσφέρει στό πλάσμα του αὐτή τή μοναδική καί ἀσύγκριτη τιμή νά εἶναι καί νά θεωρεῖται φίλος του, καί τοῦ τήν προσφέρει χωρίς νά ζητᾶ ἀνταλλάγματα, χωρίς νά ζητᾶ ἀνταμοιβή γι᾽ αὐτή του τήν προσφορά.
Ἕνα πράγμα τοῦ ζητᾶ μόνο. Μία προϋπόθεση θέτει στόν ἄνθρωπο, μέ τήν ὁποία θά ἀποδείξει ὅτι ἀποδέχεται τήν προσφορά του. Καί αὐτή δέν εἶναι ἄλλη ἀπό αὐτήν πού μᾶς ὑπενθυμίζει σήμερα ὁ ἱερός ὑμνογράφος: «εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμέ μιμεῖσθε».
Νά, ποιά εἶναι, ἀδελφοί μου, οἱ προϋπόθεση γιά νά εἴμαστε φίλοι τοῦ Ἰησοῦ, γιά νά εἴμαστε, δηλαδή, οἰκεῖοι καί ἀγαπητοί στόν Χριστό, γιατί αὐτό σημαίνει ἡ λέξη φίλος: νά τόν μιμούμεθα. Ἄν εἶστε φίλοι μου, λέγει ὁ Χριστός, νά μέ μιμεῖσθε.
Οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦμε πάντοτε πρότυπα στή ζωή μας, ἀναζητοῦμε ὑποδείγματα συμπεριφορᾶς. Καί αὐτό δέν ἰσχύει μόνο γιά τά παιδιά ἤ τούς νέους ἀλλά γιά ὅλους μας, καί γιά τούς μικρούς καί γιά τούς μεγαλύτερους στήν ἡλικία, καί γι᾽ αὐτούς πού τό παραδέχονται καί γι᾽ αὐτούς πού δέν τό παραδέχονται. Ἡ μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς ἤ συγκεκριμένων πράξεων ἤ τρόπων ἤ ἐνεργειῶν εἶναι σύμφυτη μέ τόν ἄνθρωπο, εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ζεῖ μέσα στόν κόσμο, ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ζεῖ μέσα στήν οἰκογένεια, τήν κοινωνία, τό περιβάλλον του.
Ἡ μίμηση ἀποτελεῖ τρόπο προσαρμογῆς καί ἐντάξεως τοῦ ἀνθρώπου στό σύνολο καί εἶναι ὡς τάση ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, τό ὁποῖο ὅμως, ὅπως καί ὅλα τά ἄλλα, καλεῖται νά τό ἀξιοποιήσει μέ τόν σωστό τρόπο.
Καί μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά μιμηθεῖ κάποια ἀπό τά κακά παραδείγματα πού δυστυχῶς ὑπάρχουν γύρω μας, μπορεῖ ὅμως νά μιμηθεῖ καί τό παράδειγμα τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου, τοῦ προτύπου τῆς ἀγάπης, τῆς ταπεινώσεως, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἀγαθότητος, τῆς πραότητος. Μπορεῖ νά μιμηθεῖ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ πού «ἐκένωσεν ἑαυτόν μορφήν δούλου λαβών», καί ἦλθε στή γῆ, καί διῆλθε τή ζωή του «εὐεργετῶν καί ἰώμενος», καί ἔνιψε τά πόδια τῶν μαθητῶν του, ἀκόμη καί τοῦ Ἰούδα πού ἤξερε ὅτι θά τόν προδώσει, καί ἀνέβηκε στόν Σταυρό γιά νά μᾶς χαρίσει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τή σωτηρία.
Ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός δέν μᾶς ἀναγκάζει νά τόν μιμηθοῦμε, μᾶς προτρέπει καί μᾶς παρακαλεῖ, γιατί γνωρίζει ὅτι μόνο ἄν ἀκολουθήσουμε τόν δικό του δρόμο θά μπορέσουμε νά ἀπολαύσουμε τή σχέση φιλίας μαζί του πού μᾶς χαρίζει. Γιατί γνωρίζει πώς μόνο ἄν ἀκολουθήσουμε τό δικό του παράδειγμα ζωῆς ὄχι μόνο θά ἐπιτύχουμε τή σωτηρία μας ἀλλά καί θά γευθοῦμε τή μακαριότητα πού Ἐκεῖνος μᾶς χαρίζει καί ἀπό αὐτή τή ζωή.
Γι᾽ αὐτό καί ζητᾶ ἀπό τούς μαθητές του, ὄχι μόνο τούς δώδεκα ἀλλά καί τούς μαθητές του ὅλων τῶν ἐποχῶν καί ἀπό ὅλους ἐμᾶς, νά τόν μιμηθοῦμε.
Μᾶς ζητᾶ νά μιμηθοῦμε τήν ἀγάπη του, πού φθάνει μέχρι τή θυσία ἀκόμη καί γι᾽ αὐτόν πού μᾶς πίκρανε, πού μᾶς ἀδίκησε, πού μᾶς πρόδωσε. Μᾶς ζητᾶ νά μιμηθοῦμε τήν ταπείνωσή του, πού φθάνει μέχρι τήν ἑκούσια στέρηση τῶν ἀγαθῶν καί τῆς τιμῆς καί τῆς δόξης γιά τή σωτηρία τοῦ ἄλλου. Μᾶς ζητᾶ νά μιμηθοῦμε τήν συγχωρητικότητα, τήν ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τήν ὑπομονή στίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες πού συναντοῦμε στή ζωή μας.
«Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μού ἐστε, ἐμέ μιμεῖσθε».
Καθώς, ἀδελφοί μου, ἀκοῦμε τόν Χριστό σήμερα νά τό ζητᾶ ἀπό τούς μαθητές του, καθώς τόν βλέπουμε νά βαδίζει γιά χάρη μας τόν δρόμο πρός τόν Γολγοθᾶ, ἄς ἀποφασίσουμε καί ἐμεῖς νά βαδίσουμε αὐτόν τόν δρόμο πού μᾶς ζητᾶ, τόν δρόμο τῆς μιμήσεως τῆς ἁγίας ζωῆς του, γιά νά ἀξιωθοῦμε νά ζήσουμε ὡς φίλοι του καί τό πάθος καί τήν Ἀνάστασή του.
