Το Σαββατοκύριακο, 14 και 15 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη κατόπιν προσκλήσεως του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ηλείας και Ωλένης, κ. Αθανασίου, στον Πύργο και Αμαλιάδα Ηλείας ώστε να συμμετάσχει ως εισηγητής στο θεολογικό συνέδριο που συνδιοργάνωσε η Μητρόπολη Ηλείας με την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων με θέμα «Εκκλησία και μετανθρωπισμός». Το Σάββατο, πρώτη ημέρα του Συνεδρίου, ο κ. Νεκτάριος προήδρευσε των εργασιών, ενώ την επόμενη ημέρα πραγματοποίησε την εισήγησή του με τίτλο «Ο θεολογικός ανθρωπισμός ως απάντηση στον τεχνοκρατικό μηδενισμό».
Το πρωί της Κυριακής της Απόκρεω, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας προεξήρχε του αρχιερατικού συλλείτουργου με τον οικείο ποιμενάρχη κ. Αθανάσιο στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Αμαλιάδας όπου κήρυξε και το θείο λόγο.
Αρχικά, κατά την ομιλία του ο κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε το Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ηλείας για την ευγενική του πρόσκληση και τη θερμή φιλοξενία, αλλά εξέφρασε και τη χαρά και συγκίνησή του που λειτούργησε στα άγια χώματα της Πελοποννήσου όπου δόθηκαν ένδοξοι αγώνες για την ελευθερία της πατρίδας μας.
Εν συνεχεία, αναφέρθηκε στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω, στην οποία ο Κύριός μας αναγγέλλει με μεγαλοπρέπεια και αυστηρότητα τα περί της Τελικής Κρίσης. Ως πιστοί, ζούμε και βιώνουμε καθημερινά με την προσδοκία της ανάστασης των νεκρών και της μέλλουσας κρίσης η οποία θα λάβει χώρα για όλους, ζώντες και κεκοιμημένους, στη συντέλεια του εβδόμου αιώνος της δημιουργίας και στην ανατολή του ογδόου, τότε που ο ίδιος ο Θεός θα είναι «τὰ πάντα ἐν πᾶσι» (Α’ Κορ. 15, 28).
Σήμερα αμφισβητείται η παρουσία του Θεού τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στην πατρίδα μας. Ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, θα είναι ο Κριτής. Βεβαίως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο: «Οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τὸν κόσμον.» (Ιω. 12,47). Ήρθε για να μας διδάξει την Αλήθεια και να μας γνωρίσει τον Πατέρα εν τω προσώπω Αυτού, καθώς ο Πατήρ γνωρίζεται δια του Υιού.Επομένως, ο Κύριός μας ήλθε ώστε να μάς αποκαλύψει τις θεϊκές μας ρίζες μας, την κτιστότητά μας από τα χέρια του Δημιουργού μας. Πώς όμως θα κρίνει ζώντας και νεκρούς; Ο Ίδιος δίδει την απάντηση με το κριτήριο της αγάπης. Όμως, αγάπη δεν είναι μόνον λόγος, αλλά κυρίως πράξεις. Αυτό το έδειξε ο Κύριός μας με το παράδειγμά Του και την σταυρική Του θυσία. Η αγάπη δεν είναι η αγαπολογία, αλλά η ανιδιοτελής θυσία του ενός για τον άλλο. Μόνον τότε δυνάμεθα να κατανοήσουμε το λόγο για τον οποίο ο Κυριός μας θυσιάστηκε για εμάς, λόγω της αγάπης.
Όλα τα στάδια του προαιώνιου σχεδίου της Θείας Οικονομίας, η ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού, η σταυρική θυσία, η Ανάσταση του Κυρίου μας, είναι πράξεις αγάπης για να συναναστηθούμε όλοι. Δια του δικού Του θανάτου, κατήργησε το θάνατο και μάς χάρισε την ανάσταση. Αναλήφθηκε ως Θεάνθρωπος κατά τον τρόπο που θα γίνει και η δική μας ανάσταση και ανάληψη ώστε να εισέλθουμε στην καινή ζωή της αιωνιότητος. Ακόμη, ο Κύριός μας διήλθε τον επίγειο βίο Του προσφέροντας αδιάλειπτα πράξεις αγάπης προς τον άνθρωπο όπως ευεργεσίες, θεραπείες, την άφεση των αμαρτιών μας. Πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι εύσπλαχνος. Για αυτό, όταν έρθει η Δευτέρα Παρουσία θα κριθούμε με κριτήριο την αγάπη.
Όμως, τι θα δει από εμάς την ημέρα εκείνη; Δυστυχώς, θα κριθούμε για τη σκληροκαρδία και την αδιαλλαξία μας. Ο ίδιος ο Κύριός μας μάς λέγει αυτήν την παραβολή για να φοβηθούμε τον εαυτό μας, καθώς αυτός είναι ο έσχατος εχθρός μας.
Η φιλαυτία με την οποία περιβαλλόμαστε εκδηλώνεται ως φιληδονία, φιλοδοξία και φιλαργυρία. Αυτά μεταφράζονται σε όλη την εμπαθή κατάσταση με την οποία κρατείται η ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, η διαστροφή που επικρατεί σήμερα μέσα στην κοινωνία πηγάζει από αυτήν την πηγή. Όταν ο καθένας αγαπά τόσο πολύ τον εαυτό του, περισσότερο από τον πλησίον και τον Θεό, τότε είμαστε υπόλογοι απέναντι στον Θεό. Η υποτίμηση σήμερα του ανθρώπινου προσώπου, η καταστρατήγηση της τιμής του ανθρώπου ως εικόνος Θεού, δεν είναι παρά απότοκο αυτής της καταστάσεως. Παραμερίζουμε την τιμή που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο να κοινωνεί και να αλληλοπεριχωρείται ως κοινωνία ανθρώπων αλλά και ως κοινωνία με τον ίδιο τον Θεό. Με τη φιλοδοξία, τη φιλαργυρία και τη φιληδονία δεν μπορεί ο άνθρωπος να αγαπήσει τον Θεό και τον πλησίον, για αυτό η σύγχρονη κοινωνία παραπαίει και γίνεται έρμαιο των σκοτεινών διαθέσεων των κυρίαρχων οικονομικών και εξουσιαστικών δυνάμεων της νέας τάξης πραγμάτων. Εξαιτίας αυτών θα κριθούμε από το Θεό, όμως στην πραγματικότητα εμείς οι ίδιοι κρίνουμε και καταδικάζουμε τον εαυτό μας με την κακή διαχείριση της θεόσδοτης ελευθερίας μας. Μόνον όταν θα κατανοήσουμε την αγάπη του Θεού θα κοινωνήσουμε αγαπητικά και λογικά αναμεταξύ μας για να είναι πράγματι η αγία μας Εκκλησία Σώμα του Χριστού μας και φανέρωση του ίδιου του Κυρίου μας.
Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος εξέφρασε την αγάπη του και τις πατρικές του ευχές ώστε να οπλιστούμε με δύναμη και να αγωνιστούμε εναντίον των σκοτεινών πλευρών του εαυτού μας.
