Πόσο σοφά μες στην παράδοση της Εκκλησίας μας η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έχει χαρακτηρισθεί ως «το Πάσχα του καλοκαιριού»! Όντως η Παναγία έγινε το πέρασμα και η κλίμακα που ένωσε τον Ουρανό με τη γη. Θυμηθείτε τι λέμε στους χαιρετισμούς Της: «χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι ης κατέβη ο Θεός, χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς Ουρανόν». Είναι το πρόσωπο, το οποίο υπάρχει ανάμεσα σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος και τον Άγιο Θεό μας, αφού «τον μεν Θεόν κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, όπως θα μας πει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Θεός βρήκε καθαρή καρδιά και δυνατή πίστη, κι έτσι «επέβλεψεν επι την ταπείνωσιν της δούλης Αυτού». Αξίως λοιπόν την επέλεξε ανάμεσα όλες τις γυναίκες και την έκανε Μητέρα του Θεού Λόγου. Ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης θα μας πει πως για αυτό τον λόγο ο Ισραήλ ήταν ο περιούσιος κι εκλεκτός λαός του Θεού, γιατί σε αυτόν ο Κύριος βρήκε την πιο άξια να δεχθεί στη μήτρα Της τον ίδιο τον Θεό.
Πως εμείς λοιπόν να μην την ονομάσουμε Θεοτόκο, όταν ο Αχώρητος που δεν τον χωρά ο ουρανός σκηνώνει στους κόλπους της Παρθένου; Πώς να μην την καλέσουμε Τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα των Σεραφείμ όταν βρίσκεται πλησιέστερα στον Κύριο όχι μόνο από ανθρώπους αλλά ακόμη κι από αυτές τις αγγελικές δυνάμεις. Πώς να μην την προσφωνήσουμε «Παναγία» όταν το ύψος της αγιοσύνης Της υπερβαίνει κάθε άλλου ανθρώπου; Πώς να μην τιμούμε Εκείνη που πρώτος ο ίδιος ο Θεός ετίμησε και την ξεχώρισε;
Εάν αγαπητοί μου με το κοσμικό φρόνημα ο κόσμος εορτάζει την μητέρα τη β΄ Κυριακή του Μάη, εμείς οι Ορθόδοξοι ως εορτή της Μητέρας έχουμε τη 15η Αυγούστου. Τότε γιορτάζει η Μάνα κάθε Χριστιανού, η μάνα στην οποία θα τρέξει το παιδί να αφήσει στα πόδια Της το δάκρυ του, την προσευχή του, την παράκληση του, αλλά και τη χαρά του και την ευχαριστία του. Και πάντοτε Εκείνη σπεύδει και μας σκεπάζει με το άγιο μαφόριο Της και στη χαρά και στη λύπη. Ακόμη κι όταν εμείς πέφτουμε στο αισχρό αμάρτημα της βλασφημίας Εκείνη μακροθυμεί απ’ την πολλή Της αγάπη, την μητρική Της αγάπη. Τότε είναι λοιπόν η γιορτή της μητέρας και τότε θα έπρεπε κάθε μάνα να γιορτάζει.
Ας μην διστάζουμε, λοιπόν, να προστρέχουμε στη σκέπη της Παναγίας μας γιατί Εκείνη έχει παρρησία προς τον Υιό Της και πολλή αγάπη για όλους εμάς. Εύχομαι η εορτή Της, που είναι μέρα χαράς και όχι πένθους, να μας βρει όλος προετοιμασμένους να πανηγυρίσουμε ορθόδοξα και να τιμήσουμε την Κυρία Θεοτόκο.
Σελίμου Β. Παναγίωτου
