Το ετήσιο Μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιμ. Αμβροσίου Κυρατζή

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Την Κυριακή 18 Μαρτίου το πρωί στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος της Αδελφότητος «Πέλεκαν» στο Κομνήνιο Βεροίας τελέστηκε αρχιερατικό συλλείτουργο προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Ιωάννου και συλλειτουργούντος του οικείου Ιεράρχου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.

Στο τέλος τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού Αρχιμ. Αμβροσίου Κυρατζή και το εξάμηνο μνημόσυνο της μακαριστής Άννης, προεστώσης της εν λόγω Αδελφότητος.

Η ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας κ.Παντελεήμονος :

«Ἰσχυράν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προ­κει­μένης ἐλπίδος».

Γιά τίς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ ὁ λό­γος τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀπο­στόλου Παύλου στό σημερινό ἀπο­στο­λικό ἀνάγνωσμα. Καί καθώς ἀπευθύνεται στούς ἐξ Ἰουδαίων χρι­στιανούς ἀρχίζει μέ μία ὑπό­σχε­ση τοῦ Θεοῦ πού τούς εἶναι γνωστή καί τήν ὁποία εἶδαν νά πραγ­ματοποιεῖται. Εἶναι ἡ ὑπόσχε­ση πρός τόν πατριάρχη Ἀβραάμ ὅτι θά τόν εὐλογήσει καί θά πλη­θυνθεῖ αὐτός καί τά ἀγαθά του γιά τήν ὑπακοή του στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ νά θυσιάσει γιά χάρη του τόν μονογενῆ του υἱό, τόν Ἰσαάκ.

Καί ἐάν ἡ ὑπακοή τοῦ Ἀβραάμ κα­­τέστησε τούς Ἰουδαίους κλη­ρο­νόμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὑπακοή καί ἡ θυσία τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἦλθε στή γῆ καί ἔγινε ἄνθρωπος καί ἔπαθε καί σταυρώθηκε καί ἀπέ­θανε γιά χάρη μας, μᾶς κατέστησε κληρο­νό­μους μιᾶς ἄλλης ἐπαγ­γε­λίας τοῦ Θεοῦ, πολύ πιό σημα­ντι­κῆς, μᾶς κατέστησε κληρο­νό­μους τῆς αἰωνίου ζωῆς καί βασι­λείας του.

Γι᾽ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ, πού ὑπερβαίνει ὁτι­δή­πο­τε θά μπο­ροῦ­σε νά φαντασθεῖ ἤ νά ἐπι­θυ­μή­σει ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δέν προσέφερε τί­ποτε στόν Θεό γιά νά τήν λάβει, ἀλλά ἀντίθετα ἀπομακρύνθηκε ἀπό αὐτόν μέ τήν παρακοή τῆς ἐντολῆς του καί συ­νέ­χισε καί μετά τήν πτώση του νά ἁμαρτάνει, θέλει νά πείσει τούς ἀποδέκτες τῆς ἐπιστολῆς του ἀλλά καί ὅλους ἐμᾶς, ἀδελφοί μου, ὁ μέ­γας ἀπό­στολος Παῦλος.

 Θέλει νά μᾶς πείσει, γιατί αὐτή ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ὁποία καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο κλη­ρο­νόμο τῆς βασιλείας του καί συγ­χρόνως τόν ἀποκαθιστᾶ πανηγυ­ρικά ἐκεῖ ἀπό ὅπου ἑκούσια ἐξέπεσε, εἶ­ναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπερά­ντου ἀγά­πης τοῦ Θεοῦ γιά τό πλά­σμα του, ὅπως βεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέ­γοντας: «οὕτω γάρ ἠγά­πησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πι­στεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Εἶναι ὅμως συγχρόνως καί μία ἐπαγγελία ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, καί ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό ἀρραγές θε­μέ­λιο τῆς πίστεώς μας, διότι «εἰ Χρι­στός οὐκ ἐγήγερται, κενόν ἄρα τό κήρυγμα ἡμῶν, κενή δέ καί ἡ πί­στις ὑμῶν», ὅπως γρά­φει καί πάλι ὁ ἀπό­στο­λος Παῦλος.

Γι᾽ αὐτό καί μᾶς καλεῖ ὁ ἀπόστο­λος καί ἱδρυτής τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας νά ἔχουμε βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεός θά ἐκπληρώσει ὅ,τι μᾶς ὑποσχέθηκε γιά τή μέλλουσα ζωή καί τή βασιλεία του, τῆς ὁποίας ἄλ­λωστε ἐγγύηση καί «ἄγκυ­ρα ἀσφαλής τε καί βε­βαία», εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος «ἐστίν πρωτότοκος ἐκ τῶν νε­κρῶν», καί εἰσῆλθε «πρόδρομος ὑπέρ ἡμῶν», γιά νά μᾶς ἑτοι­μάσει τόπο στή βα­σιλεία τοῦ Πα­τρός του, τήν ὁ­ποία ἑτοίμασε «τοῖς ἀγαπῶσιν αὐ­τόν».

Καί δέν εἶναι τυχαία ἡ ἀναφορά τοῦ ἀποστόλου Παύλου στό «ἐσώ­τερο τοῦ καταπετάσματος» ὅπου εἰσῆλθε ὁ Χριστός πρίν ἀπό ἐμᾶς, ὅπως τόν ἀκούσαμε νά λέει σήμε­ρα. Διότι καί ὁ ἴδιος ἔχει προ­σω­πική ἐμπειρία καί γνώση, ἐφόσον ὁ Χριστός τόν ἀξίωσε νά ἀνέλθει «μέχρι τρίτου οὐρανοῦ» καί νά δεῖ «ἅ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε», καί νά ἀκούσει «ἄρρητα ρήματα», καί νά λάβει γνώση τῶν ἀγαθῶν πού ἀναμένουν τά τέκνα τοῦ Θεοῦ στή βασιλεία του.

Γιά τόν ἴδιο λόγο παροτρύνει καί στήν πρός Θεσσαλονικεῖς ἐπιστο­λή του τούς πιστούς νά μήν θρη­νοῦν γιά τούς κεκοιμημένους «ὡς οἱ λοιποί οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα», ἀλλά νά ἐλπίζουν στήν ἀδιάψευ­στη ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία καί ἐπιβεβαιώνει διά τῆς ἀνα­στά­σεώς του ὁ ἀρχηγός καί τελειωτής τῆς πίστεώς μας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.

Μέ αὐτήν τήν ἐλπίδα καί τή βε­βαιότητα πού μᾶς χαρίζει ἡ ὑπό­σχεση τοῦ Θεοῦ προσευχηθήκαμε καί ἐμεῖς σήμερα, ἀδελφοί μου, τε­λώντας τό ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ ἀοιδίμου πα­τρός Ἀμβροσίου, ἱδρυ­τοῦ καί πνευ­ματικοῦ πατρός τῆς Ἀδελ­φό­τη­τος «Πέλεκαν», ἀλλά καί τό ἑξά­­μηνο μνημόσυνο τῆς προ­εστώ­σης τῆς Ἀδελφότητος, τῆς μα­κα­ρι­στῆς ἀδελφῆς Ἄννης, οἱ ὁποῖοι ἐργάσθηκαν σέ ὅλη τους τήν ἐπί­γεια ζωή μέ ἀφοσίωση καί αὐτο­θυσία στόν ἀμπελώνα τοῦ Κυ­ρίου καί στό γεώργιο τῆς το­πι­κῆς μας Ἐκκλησίας.

Εἶναι γνωστό σέ ὅλους μας τό πολύπλευρο ἔργο τό ὁποῖο προσέ­φερε καί στήν Ἐκκλησία μας καί στήν τοπική κοινωνία γιά πολλές δεκαετίες ὁ μακαριστός π. Ἀμβρό­σιος, ἀπό ὅποια θέση καί ἄν διηκόνησε τήν Ἐκκλησία.

Καί δια­κόνησε μέ αὐταπάρνηση καί πι­στό­τητα τόν Θεό καί τούς ἀν­θρώπους, με­τα­δίδοντας σέ ὅλους ὅσους τόν γνώριζαν ἤ τόν ἄκουσαν εἴτε ὡς λει­τουρ­γό, εἴτε ὡς ἱερο­κή­ρυκα, εἴτε ὡς γλυκύ­φθογ­γο ἑρμη­νευτή τῶν ὕμνων τῆς Ἐκκλησίας μας, εἴτε ἀκόμη ὡς συνετό καί στοργικό πνευ­μα­τικό πατέρα, πού καθο­δη­γοῦσε μέ ἀγά­πη καί ἀνέ­παυε τίς ψυχές τῶν ἀν­θρώπων πού τόν πλη­σία­ζαν, τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό πού πληροῦ­σε τήν καρδιά του.

Καί τήν ἴδια ἀκριβῶς ἀγάπη στόν Χριστό μετέδιδε καί στούς νέους καί στίς νέες πού φιλοξενήθηκαν στά οἰκοτροφεῖα πού ἵδρυσε γιά νά τούς στηρίξει στά πρῶτα βήματα τῆς ζωῆς τους ἀλλά καί σέ ἐκεί­νους πού τόν συνάντησαν ἤ τόν γνώρισαν σέ θέσεις ἐκκλησιαστι­κῆς διοικήσεως, ὡς Γενικό Ἀρ­χι­ερατικό ἐπίτροπο καί Πρωτο­σύ­γκελλο τῆς Ἱερᾶς μας Μητρο­πό­λεως γιά πολλά χρόνια, ἀλλά καί ἐδῶ, στήν Ἀδελφότητα «Πέ­λε­καν», τήν ὁποία ἵδρυσε καί κατηύ­θυνε πνευματικά, μέ τή συμπαρά­σταση καί τῆς μα­κα­ριστῆς προε­στώσης καί ἀδελφῆς Ἄννης, ἡ ὁποία μέ πι­στότητα καί ὑπακοή στόν Γέρο­ντά της διακόνησε τήν Ἀδελφό­τη­τα καί τό ἔργο της, στη­ρί­ζοντας τούς ἀνθρώπους στήν ἐν Χριστῷ ζωή ἀλλά καί στίς καθη­μερινές ἀνάγκες καί τά προβλή­ματα πού ἀντιμετώπιζαν μέ πολλή, εἰλικρινῆ καί ἀνιδιο­τελῆ ἀγάπη, βλέποντας στά πρό­σω­πα τους πάντοτε τόν ἴδιο τόν Χριστό.

Γι᾽ αὐτό καί πιστεύουμε καί προ­σευ­χόμεθα ὅτι ὁ φιλάνθρωπος καί ἐλεήμων Κύριος θά ἀναπαύει ἤδη ἀπό τούς κόπους τῆς προσκαίρου ζωῆς καί τούς πόνους τῆς ἀν­θρω­πίνης ἀσθενείας τόν μακαριστό π. Ἀμβρόσιο, καθιστώντας τον λει­τουρ­­γό καί στό ἐπου­ράνιο θυσια­στήριο μετά πάντων τῶν ἁγίων, ἀλλά καί τή μακαριστή ἀδελφή μας Ἄννα, ἐν χώ­ρᾳ ζώντων, ἐκεῖ ὅπου τό φῶς τοῦ προσώπου του κα­τα­λά­μπει καί εὐ­φραίνει τίς ψυ­χές τῶν ἐκλε­κτῶν του, ὥστε νά ἀπολαμ­βάνουν τά ἀγαθά τά ὁποῖα «ἡτοί­μα­σεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐ­τόν». Διότι καί οἱ δύο τόν ἀγά­πη­σαν πολύ σέ ὅλη τους τή ζωή καί ἔμειναν πι­στοί στήν ἀγάπη του ἄχρι θανά­του.

Θά ἤθελα ἀπό καρδίας νά εὐχαριστήσω τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαγκαδᾶ κύριο Ἰωάννη, πνευματικό τέκνο τοῦ Γέροντος, τόν ὁποῖο ἐγνώρισε, ὅταν διακονοῦσε στό χωριό του ὁ π. Ἀμβρόσιος ὡς ἱεροκῆρυξ, καί τόν ἀκολούθησε καί διδάχθηκε ἀπό αὐτόν καί τόν εὐλόγησε ὁ Θεός νά φθάσει μέχρι τόν βαθμό τῆς ἀρχιερωσύνης καί ἐν εὐγνωμοσύνῃ πολλῇ νά εὑρίσκεται σήμερα μαζί μας γιά τό ἐτήσιο μνημόσυνο, ἀλλά καί γιά τήν προεστῶσα Ἄννα, ἡ ὁποία καταγόταν ἀπό τό ἴδιο χωριό μέ τόν Σεβασμιώτατο.

Τόν εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας, καί αὐτόν καί τή συνοδεία του, ἀλλά καί ὅλους ἐσᾶς, ἀδελφοί μου, πού ἤρθατε σήμερα γιά νά συμπροσευχηθοῦμε καί νά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά κατατάξει μετά τῶν ἁγίων καί τῶν δικαίων τόν Γέροντα καί νά ἐκζητήσουμε καί τίς εὐχές του, τώρα πού εἶναι στό ἐπουράνιο θυσιαστήριο, καί ὑπέρ ἡμῶν.