Την Τετάρτη 3 Απριλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων τέλεσε Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Κυμίνων.
Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Αγίου Ανθίμου του εν Χίω.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Οἱ ἐν κρυπτῷ ἀρετάς ἐργαζόμενοι, πνευματικάς ἀμοιβάς ἐκδεχόμενοι, οὐ μέσον πλατειῶν θριαμβεύουσι ταύτας, ἀλλ᾽ ἔνδον τῶν καρδιῶν ἀποφέρουσι».
Ὅσοι καλλιεργοῦν μυστικά τίς ἀρετές, ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο στό στιχηρό τοῦ Ἑσπερινοῦ, καί δέχονται τίς πνευματικές ἀμοιβές, δέν τίς διαφημίζουν στίς πλατεῖες ἀλλά τίς κρατοῦν μέσα στήν ψυχή τους.
Ποιός εἶναι ὅμως ἄραγε ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο κάνει αὐτή τήν ὑπόδειξη ὁ ἱερός ὑμνογράφος; Γιατί πρέπει νά καλλιεργοῦμε τίς ἀρετές μυστικά, χωρίς θόρυβο δηλαδή καί ἐπίδειξη, καί νά ἀποκρύπτουμε ὅ,τι μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχουμε ἐπιτύχει;
Τήν ἀπάντηση στά ἐρωτήματα αὐτά μᾶς τήν δίδει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος τονίζει τήν ἀνάγκη νά μήν διαφημίζουμε τά καλά μας ἔργα, γιατί ὁ Θεός, χάριν τοῦ ὁποίου ἀγωνιζόμαστε, δέν ἔχει ἀνάγκη νά τά δημοσιοποιοῦμε γιά νά τά γνωρίσει, ἀλλά τά βλέπει καί ἐκτιμᾶ μαζί μέ τόν ἀγώνα μας καί τήν ταπείνωσή μας μέ τήν ὁποία κρύβουμε τά καλά μας ἔργα, ἀποφεύγοντας ἔτσι τόν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων. Διότι ὁ ἔπαινος τῶν ἀνθρώπων εἶναι αὐτός πού μᾶς κάνει νά ὑπερηφανευόμαστε καί νά νομίζουμε ὅτι εἴμαστε κάτι σπουδαῖο καί ἔχουμε κατορθώσει πολλά, καί ἑπομένως ἀξίζουμε τήν τιμή καί τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ Θεοῦ.
Καί αὐτή ἡ ὑπερηφάνεια ὄχι μόνο μᾶς στερεῖ τήν χάρη καί τήν ἀνταπόδοση τοῦ Θεοῦ ἀλλά μᾶς ἐκθέτει καί σέ κίνδυνο, γιατί μᾶς ἀφήνει ἀκάλυπτους στίς ἁρπακτικές διαθέσεις τοῦ πονηροῦ, καθώς ἡ ὑπερηφάνεια ὑπῆρξε καί εἶναι πάντοτε αἰτία τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου στήν ἁμαρτία καί τῆς καταστροφῆς του ἀπό αὐτήν.
Γι᾽αὐτό καί πρέπει νά συνδυάζουμε τόν ἀγώνα μας γιά τίς ἀρετές μέ τήν ταπείνωση, διότι αὐτή μᾶς προστατεύει ἀπό τήν κακία τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἐνοχλεῖται ἀπό τόν ἀγώνα μας καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά τόν καταστρέψει καί νά σκορπίσει ὅ,τι κερδίσαμε.
Ἀγώνας πνευματικός καί ἀρετές πού δέν συνοδεύονται ἀπό τήν ταπείνωση εἶναι, λένε οἱ πατέρες, σάν νά συγκεντρώνεις θησαυρούς καί κτίζεις ἕνα πύργο γιά νά προφυλάξεις αὐτούς τούς θησαυρούς σου. Ὅμως σέ αὐτόν τόν πύργο, πού ἀσφάλισες καλά, ἀφήνεις μία μικρή πόρτα ἀνοικτή, τήν ὑπερφηφάνεια, καί ἀπό ἐκεῖ μπαίνει ὡς κλέπτης καί ὡς ληστής ὁ πονηρός καί ἁρπάζει καί ἀπομακρύνει ὅ,τι μέ κόπο συγκέντρωσες. Καί ἔτσι χάνεται καί μένεις μόνο μέ τόν κόπο.
Ἀντίθετα, ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποτελεῖ τόν ἀσφαλέστερο φύλακα κάθε ἀρετῆς, γιατί ἑλκύει τήν χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἀπομακρύνει ἀπό τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου κάθε ἐπίβουλο καί κάθε ἐπίδοξο κλέπτη.
Αὐτήν τήν ταπείνωση εἶχε καί ὁ ὅσιος Ἄνθιμος ὁ ἐν Χίῳ, τοῦ ὁποίου τμῆμα τοῦ ἱεροῦ λειψάνου μεταφέραμε σήμερα στόν ναό σας γιά νά τό προσκυνήσετε καί νά λάβετε τή χάρη καί τήν εὐλογία του.
Ὁ ὅσιος Ἄνθιμος εἶναι ἕνας νέος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τό 1960. Γεννήθηκε στή Χίο καί ἀπό πολύ μικρός θέλησε νά ἀπαρνηθεῖ τόν κόσμο καί νά ἀφιερωθεῖ στόν Χριστό. Ἔγινε ἀρχικά μοναχός στή Σκήτη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Χίου, ὅπου ἀγωνίσθηκε πολύ σκληρά μέ τή νηστεία, τήν προσευχή καί τή μελέτη τῶν βίων τῶν ἁγίων, ἀντιμετωπίζοντας μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ πολλούς πειρασμούς καί κατατροπώνοντας τόν πονηρό. Ἀργότερα, μέ θαυμαστό τρόπο καί κατά θεία συγκατάθεση, ὅπως λέγει ὁ βίος του, χειροτονήθηκε ἱερέας στό Ἀδραμύττιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀλλά ἡ ἀρετή του πού ἀκτινοβολοῦσε ἔκανε τούς ἄλλους ἱερεῖς νά τόν ζηλέψουν, καί προκειμένου νά μήν δίνει ἀφορμές, ἐπέστρεψε στήν Χίο καί ἔγινε ἐφημέριος στόν ναό τοῦ Λεπροκομείου. Ἐκεῖ διακόνησε μέ μεγάλη ἀφοσίωση καί αὐτοθυσία τούς λεπρούς, τούς ὁποίους εἶχαν ἐγκαταλείψει οἱ πάντες καί πολλούς ἀπό αὐτούς τούς θεράπευσε μέ τίς προσευχές του. Ἡ διακονία του αὐτή τόν ἁγίασε ἀκόμη περισσότερο, ἀλλά ἐκεῖνος παρέμενε πάντοτε ταπεινός καί ἁπλός, ἄν καί εἶχε φθάσει σέ μεγάλη ὕψη ἀρετῆς καί ἁγιότητος, τήν ὁποία ἀναγνώριζαν ὅλοι ὅσοι προσέτρεχαν στή μονή πού ἵδρυσε γιά νά στεγάσει τίς μοναχές πού ἔφθασαν στήν Χίο ξερριζωμένες ἀπό τά μοναστήρια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Στή μονή αὐτή, ἐγκαταστάθηκε καί ὁ ἴδιος καί ἐκοιμήθη σέ ἡλικία 90 ἐτῶν, καταλείποντας ἀνάμνηση μεγάλου ἀσκητοῦ, ὁ ὁποῖος ἀγωνιζόταν διά βίου νά κρύβει τίς ἀρετές του ἀλλά καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπό τά μάτια τῶν ἀνθρώπων.
Ἔχοντας, λοιπόν, σήμερα τήν εὐκαιρία νά προσκυνήσουμε τό χαριτόβρυτο λείψανο τοῦ ὁσίου Ἀνθίμου τοῦ Χίου καί νά λάβουμε τήν εὐλογία του, ἄς διαχθοῦμε ἀπό τό παράδειγμα τῆς ταπεινώσεώς του, ὥστε νά ἀγωνιζόμαστε καί ἐμεῖς μέ ταπείνωση γιά νά ἔχουμε τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά προκόπτουμε μέ αὐτήν στήν ἀρετή καί τήν ἁγιότητα.
Ἡ Ἐκκλησία μας καθημερινά προβάλλει παρόμοια παραδείγματα ἁγίων, ὅπως τοῦ ἁγίου Ἀνθίμου, ὅπως τοῦ ἁγίου Νεκατρίου καί ὅλων τῶν ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἀκριβῶς μᾶς ὑποδεικνύουν μέ τή ζωή τους, μέ τίς ἀρετές τους, μέ τόν ἀγώνα πού ἔκαναν, μᾶς ὑποδεικνύουν αὐτόν τόν δρόμο τόν ὁποῖο ὅλοι μας πρέπει νά βαδίσουμε, ἰδιαίτερα τήν περίοδο αὐτή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, πού εἶναι μία περίοδος πνευματικῆς ἀσκήσεως. Οἱ ἅγιοι σέ ὅλη τους τή ζωή ἔκαναν αὐτή τήν ἄσκηση. Καί ἐμεῖς πρέπει νά τήν κάνουμε, ἀλλά ἰδιαίτερα τήν περίοδο αὐτή πού ἑτοιμαζόμαστε γιά νά ἑορτάσουμε τό Πάθος τοῦ Κυρίου ἀλλά καί τήν Ἀνάστασή του. Θά πρέπει γιά νά ἑορτάσουμε πραγματικά τό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση καί ἐμεῖς νά σταυρώσουμε τά πάθη μας, νά σταυρώσουμε τίς ἀδυναμίες μας, τίς κακίες μας, πού ὅλοι ἔχουμε, οὕτως ὥστε μέσα ἀπό τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἐξομολόγηση, τή μετοχή μας στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς, νά μπορέσουμε νά ἑορτάσουμε τήν Ἀνάσταση, συναναστημένοι μέ τόν Χριστό μας καί μέ τίς εὐχές τῶν ἁγίων μας. Ἀμήν.
