Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.
Το διήμερο 10 και 11 Ιουνίου πανηγύρισε ο υπό ανέγερση Ιερός Ναός του Αγίου Λουκά Αρχιεπ. Συμφερουπόλεως στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βέροιας.
Ανήμερα της εορτής, το πρωί τελέστηκε πολυαρχιερατικό συλλείτουργο προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λβιβ κ. Φιλαρέτου, από την εκκλησία της Ουκρανίας, συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στεφάνου και Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο.
Στο τέλος τελέστηκε το μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Σταυροπηγίου κυρού Αλεξάνδρου, κατα σάρκα αδελφού του Σεβ.Μητροπολίτου Βεροίας κ. Παντελεήμονος, επί τη συμπληρώσει δύο χρόνων από της προς Κύριον εκδημίας του.
Η εορτή του Αγίου Λουκά του Ιατρού ολοκληρώθηκε με την ακολουθία των εγκωμίων και την ιερά λιτανεία της εικόνας και των λειψάνων του Αγίου.
Η ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας :
«Ποῦ συγκαταλέξωμέν σε μακάριε; Ὁσίοις; Ἰατροῖς ἀναργύροις; Ὁμολογηταῖς, ὅτι τήν ἀθεΐαν κατατροπώσας, Χριστόν ἀφόβως ὁμολόγησας; Ἱεροῖς διδασκάλοις, ὅτι ἐξορισθείς, ἐκήρυξας πανταχοῦ τόν τῆς ἀληθείας λόγον;»
Ἡ ἀδυναμία πού ἐκφράζει ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας νά συγκαταριθμήσει σέ μία ὁμάδα ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ τόν ἑορταζόμενο σήμερα ἅγιο Λουκᾶ, ἀρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως, τόν ἰατρό καί θεραπευτή τῶν ἀσθενούντων, τοῦ ὁποίου τά θαύματα εἶναι περιάκουστα σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, δέν εἶναι ἕνα ρητορικό σχῆμα ἤ ἕνα ποιητικό τέχνασμα. Εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς ζωῆς τοῦ τιμωμένου ἁγίου, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ἡ ὁποία ἦταν μία ζωή ἀπολύτου ἀφοσιώσεως στόν Χριστό.
Ἦταν μία ζωή μέσα στή χάρη καί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἔστω καί ἄν πολλές φορές ὁ ἅγιος Λουκᾶς βρέθηκε ἔγκλειστος στά πιό σκοτεινά ὑπόγεια τῶν φυλακῶν τοῦ ἀθεϊστικοῦ καθεστῶτος.
Ἦταν μία ζωή ἡ ὁποία πυρπολεῖτο ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τόν ἄνθρωπο, ἔστω καί ἄν ὁ ἅγιος Λουκᾶς πέρασε ἀρκετά χρόνια τῆς ζωῆς του ἐξόριστος στίς παγωμένες στέπες τῆς Σιβηρίας καί τοῦ ἀρκτικοῦ κύκλου.
Εἶναι ἡ πραγματικότητα τῆς ζωῆς του, γιατί γιά τόν ἅγιο Λουκᾶ ἰσχύει ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἔγραφε ὁ ἴδιος γιά τούς ἐν Ρωσίᾳ διαλάμψαντες ἁγίους, ὅτι δηλαδή στίς καρδιές τους ἄναψε τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, καί ὅσοι ἔβαλαν αὐτό τό φῶς, ὅσοι ἔβαλαν τόν Χριστό στήν ψυχή τους, ὁ Χριστός «ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι», κατά τόν ἀπόστολο καί εὐαγγελιστή Ἰωάννη.
Καί ὅπως τό φῶς δέν φωτίζει μόνο, ἀλλά καί θερμαίνει καί καθοδηγεῖ καί ἐπιδρᾶ εὐεργετικά στήν ψυχή καί τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι καί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, πού εἶχε λάβει ὁ ἅγιος Λουκᾶς, δέν ἀκτινοβολοῦσε μόνο μέσα ἀπό τόν λόγο καί τά ἔργα του καί δέν φώτιζε τόν δρόμο τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦσαν στό σκοτάδι τῆς ἀθεΐας, ἀλλά θέρμαινε καί τήν πίστη τους, γιά νά μήν ψυγεῖ ἀπό τίς ἀπαγορεύσεις πού εἶχε ἐπιβάλλει τό ἄθεο καί μισόχριστο καθεστώς στήν Ἐκκλησία καί στή ζωή της, καί θεράπευε τίς ψυχικές καί τίς σωματικές ἀσθένειές τους.
Καί τό φῶς αὐτό τοῦ Χριστοῦ πού εἶχε στήν ψυχή του ὁ ἅγιος Λουκᾶς καί τό ὁποῖο ἀκτινοβολοῦσαν τά ἔργα του, σύμφωνα μέ τήν προτροπή τοῦ Κυρίου,«οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα», τόν ἔκανε νά λάμπει ὅπου καί ἄν βρισκόταν.
Τόν ἔκανε νά λάμπει καί ὡς καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς καί ὡς ἱεράρχης, καί ὡς ἐξόριστος καί ὡς φυλακισμένος.
Τόν ἔκανε νά λάμπει καί ὅταν μιλοῦσε στούς πιστούς καί ὅταν προσπαθοῦσε νά ἀνασυγκροτήσει τίς διαλυμένες ἀπό τό ἄθεο κράτος μητροπόλεις, τίς ὁποῖες τοῦ ἀνέθεσε ἡ Ἐκκλησία νά ποιμάνει, στηρίζοντας καί τόν πονεμένο λαό τοῦ Θεοῦ.
Ἀσκητικός καί ἀγωνιστής, γενναῖος καί ἀκαταπόνητος ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά ζήσει σάν τούς μεγάλους ἀσκητές πού θαύμαζε καί ἐγκωμίαζε, ἐκείνους πού ἀσκήτευαν στά σπήλαια τοῦ Κιέβου καί στίς μεγάλες ρωσικές Λαῦρες.
Ἀξιώθηκε νά ζήσει σάν τούς ἁγίους ἱεραποστόλους πού γνώρισαν τόν Χριστιανισμό στούς Ρώσους, γιατί χάρη καί στό δικό του κήρυγμα καί στό δικό του παράδειγμα ζωῆς διατηρήθηκε ἄσβεστη ἡ φλόγα τῆς πίστεως καί στά πιό μακρινά μέρη τῆς Ρωσίας ἐκεῖνες τίς ταραγμένες ἐποχές.
Ἡ προσευχή του στήριζε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού δοκιμαζόταν ἀπό τήν ἀπιστία καί τήν ἔλλειψη κληρικῶν, ὅπως ἄλλοτε ἡ προσευχή τῶν ὁσίων ἀσκητῶν ἐνίσχυε τούς προγόνους τους.
Τό θεῖο φῶς πού ἔλαμψε καί φώτισε τόν νοῦ καί τή ζωή του εἶναι τό ἴδιο φῶς πού φώτισε καί τούς μεγάλους ἅγιους καί ὁσίους τῆς πίστεώς μας.
Τό κήρυγμά του ἦταν λόγος ἀληθείας καί πίστεως πού εὐαγγελιζόταν τόν Χριστό καί τή σωτηρία πού Ἐκεῖνος προσφέρει στόν ἄνθρωπο διά τῆς πίστεως.
Γι᾽ αὐτό, ἀδελφοί, ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ἅγιος Λουκᾶς δέν συγκαταριθμεῖται σέ μία μόνο ὁμάδα ἁγίων, διότι ὑπῆρξε καί ὅσιος καί μάρτυρας καί ὁμολογητής καί ἀνάργυρος ἰατρός καί ἱεράρχης καί κήρυκας τῆς ἀληθείας· καί γι᾽ αὐτό τό ὄνομά του τιμᾶται καί στή γῆ καί τόν οὐρανό, οἱ πρεσβεῖες καί οἱ μεσιτεῖες του ξεκλειδώνουν τά θησαυροφυλάκια τῆς θείας χάριτος καί τά θαύματά του πληροῦν τήν οἰκουμένη.
Γι᾽ αὐτό καί στή μνήμη του συρρέουν ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας καί κοινωνικῆς τάξεωςγιά νά προσκυνήσουν τά χαριτόβρυτα λείψανά του, γιά νά τοῦ ἐκφράσουν τίς εὐχαριστίες καί τήν εὐγνωμοσύνη τους γιά τίς εὐεργεσίες του, γιά νά ἀντλήσουν χάρη καί εὐλογία ἀπό τήν αἰσθητή πολλές φορές παρουσία του.
Γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς σήμερα συγκεντρωθήκαμε ἐδῶ στόν ἱερό ναό του, τόν ὁποῖο κτίζει ἡ εὐλάβεια ἀλλά καί τά θαύματα πού ἐπιτελεῖ στούς ἀνθρώπους, γιά νά τόν εὐχαριστήσουμε, ἀλλά καί γιά νά δοξολογήσουμε τόν Θεό πού μᾶς χάρισε ἕνα τόσο ἰσχυρό προστάτη καί πρόμαχο, ἕνα ἰατρό πού θεραπεύει τίς ἀσθένειες τοῦ σώματος ἀλλά καί τῆς ψυχῆς μας, ἕνα ὁμολογητή τῆς πίστεώς μας, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἀγάπη του γιά τούς ἀνθρώπους καί τά ἀμέτρητα θαύματά του διακηρύσσει πρός πᾶσα κατεύθυνση ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐνεργή καί στίς ἡμέρες μας. Εἶναι ἐνεργή καί ὑπερπλεονάζουσα στόν κόσμο ὅπου πλεονάζει ἡ ἁμαρτία, καί συνεχίζει νά «ποιῇ θαυμάσια, μεγάλα μόνο», νά ἁγιάζει τούς ἀνθρώπους καί νά ἀναδεικνύει νέους ἁγίους, ὥστε νά δοξάζεται καί δι᾽ αὐτῶν ὁ Θεός.
Καί τό ζοῦμε καθημερινά μέ τά θαύματα πού ἐπιτελεῖ ὁ ἅγιος Λουκᾶς, ἐδῶ ἰδιαίτερα στό Μοναστήρι, ἀλλά καί σέ ὅλο τόν κόσμο, καί τά ὁποῖα μέ πολλή εὐγνωμοσύνη μᾶς τά κάνουν γνωστά οἱ ἀδελφοί μας στή ζωή τῶν ὁποίων ἐπενέβη θαυματουργικά ὁ ἅγιος.
Ἐπιτρέψτε μου νά σᾶς ἀναφέρω ἕνα θαῦμα τό ὁποῖο ἀπέστειλε πρόσφατα μία κυρία ἀπό τή Γερμανία στόν Καθηγούμενο τῆς Μονῆς καί λέει τά ἑξῆς: «Οἱ γονεῖς μου, Γέροντα», τοῦ λέγει«εἶναι συνταξιοῦχοι καί μένουν στήν Ἀθήνα. Ἡ μητέρα μου 18 χρόνια ἦταν ἄρρωστη ἀπό σοβαρό ἐγκεφαλικό ἐπεισόδιο καί χρειαζόταν ἐπέμβαση. Οἱ γιατροί μᾶς εἶπαν ὅτι καμία ἐλπίδα δέν ὑπάρχει, μόνο μέ θαῦμαμπορεῖ νά θεραπευθεῖ. Ἐγώ μένω στή Γερμανία, ἔχω σπουδάσει Ψυχολογία καί ἐργοθεραπεύτρια καί ἐργάζομαι σέ νοσοκομεῖο τῆς Γερμανίας. Ἔχω ἀκούσει ἀπό πολλούς Ἕλληνες τῆς Γερμανίας γιά τά θαύματα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ. Στήν κοινότητα πού ζῶ ἦρθε ὁ π. Δημήτριος ἀπό τή Μητρόπολή σας, ἀπό τό Μακροχώρι, καί λειτούργησε. Παίρνοντας τό ἀντίδωρο τόν ρώτησα ἄν ὑπάρχει στή Βέροια, ὅπως ἔχω ἀκούσει, ναός τοῦ ἁγίου Λουκᾶ καί τά λείψανά του. Μοῦ εἶπε ὅτι ὑπάρχει, καί ἐκείνη τήν ὥρα μπῆκε στό Ἱερό, πῆρε τήν Παράκληση τοῦ ἁγίου Λουκᾶ καί μοῦ τήν προσέφερε.
Ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα καθημερινά, μετά ἀπό τήν ἐργασία μου, διάβαζα τήν Παράκληση τοῦ ἁγίου Λουκᾶ καί μέ δάκρυα στά μάτια τόν παρακαλοῦσα γιά τήν ὑγεία τῆς μητέρας μου. Ξαφνικά μέ καλεῖ ὁ πατέρας μου τηλεφωνικῶς ὅτι χρειάζεται ἐπειγόντως νά μεταβῶ στήν Ἀθήνα γιά νά παρευρίσκομαι στήν ἐγχείρηση τῆς μητέρας μου. Ἡ ἐγχείρηση θά γινόταν στό Ἰατρικό Κέντρο Ἀθηνῶν.
Πῆγα στό νοσοκομεῖο ὅπου γινόταν οἱ ἐξετάσεις καί τήν ἄλλη ἡμέρα θά γινόταν ἡ ἐπέμβαση. Ἐκεῖνο τό βράδυ εἶχα τήν Παράκληση μαζί μου καί τή νύκτα καθόμουν ἔξω ἀπό τό δωμάτιο τῆς μητέρας μου καί τή διάβαζα, ὥσπου τό κεφάλι μου ἔγειρε λίγο στόν καναπέ τοῦ διαδρόμου καί κοιμήθηκα. Τότε, λοιπόν, μέ κτυπᾶ κάποιος στήν πλάτη. Εἶδα τό πρόσωπό του καί μοῦ εἶπε: “Σέ ποιό δωμάτιο εἶναι ἡ μητέρα σας;” Τοῦ ἔδειξα τό δωμάτιο ἀκριβῶς ἀπέναντι. Μπήκαμε μέσα μαζί, τῆς ἔβαλε τό χέρι του ἐπάνω στό μέτωπο καί μοῦ εἶπε νά μήν ἀνησυχῶ.
Ἐγώ ξαφνιάστηκα μόλις εἶδα τό πρόσωπό του, ἀκριβῶς τό ἴδιο πρόσωπο, ὅπως στήν εἰκόνα τοῦ ἐξωφύλλου τῆς Παρακλήσεως. Τόν ρώτησα “ποιός εἶστε;” Καί μοῦ ἀπαντᾶ ὅτι ἐγώ ἦρθα ἀπό ἀλλοῦ καί δέν γνωρίζουν ἐδῶ. Τότε μοῦ δίδει μία εἰκονίτσα νά τήν τοποθετήσω στό μέτωπο τῆς μητέρας μου καί νά ἐλπίζω στόν Κύριο.
Τήν ἄλλη ἡμέρα, ἀφοῦ τήν πῆγαν στό χειρουργεῖο, οἱ γιατροί ἀπόρησαν μέ ποιά ἰδιότητα αὐτός ὁ γιατρός μπαίνει στό χειρουργεῖο. Ὁ ἅγιος βρισκόταν μέσα στό χειρουργεῖο. Τότε ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: “Μέ ἔστειλαν ἐδῶ καί θά κάνω ἐγώ τήν ἐγχείρηση.” Ἔτσι καί ἔγινε. Καί ἡ μητέρα μου δίχως ἐπέμβαση, ἔγινε καλά. Οἱ ἴδιοι οἱ γιατροί ἀπόρησαν πῶς ἡ μητέρα μου σηκώθηκε καί θυμήθηκε τά πάντα καί μέχρι αὐτή τήν ἡμέρα ἡ μητέρα μου ξαναβρῆκε τήν ὑγεία της, ὅπως παλιά, καί μέ ρώτησε “πῶς ἐγώ ἔγινα καλά, παιδί μου;” Καί τῆς ἀπήντησα πώς ἡ βαθειά πίστη μου καί ἡ ἐμπιστοσύνη μου στόν ἅγιο Λουκᾶ μᾶς ἔσωσε.
Ἔτσι, λοιπόν, ἦρθα μέ τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου νά προσκυνήσω τά λείψανα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, νά ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνη μου γιά τό μέγα θαῦμα πού ἔκανε στή μητέρα μου. Ὅσοι ἀμφιβάλλουν, ἀφήνω τό τηλέφωνό μου στή Γερμανία. Ὅποιος θέλει, ἄς ἐπικοινωνήσει μαζί μου». Καί ἔγραψεκαί τό τηλέφωνό της.
Ἄν κανείς θελήσει νά ἀπαριθμήσει τά θαύματα τά ὁποῖα ἐπιτελεῖ καθημερινά ὁ ἅγιος Λουκᾶς, θά πρέπει νά γράψει βιβλία ὁλόκληρα. Τώρα ἔρχεται στό μυαλό μου ἕνα ἀκόμη θαῦμα.Ἐπειδή χθές εἶπα ὅτι ὁ ἅγιος ἰδιαιτέρως προστατεύει τά μικρά παιδιά καί ἐπιτελεῖ πάρα πολλά θαύματα, βλέποντας τόν π. Σωσίπατρο, πού εἶναι συλλειτουργός, θυμήθηκα ἕνα θαῦμα πού ἐπετέλεσε στό ἀνηψάκι του, ὅταν ἦταν τεσσάρων μηνῶν. Ἔπαθε λευχαιμία. Τό πῆγαν στό νοσοκομεῖο παίδων στήν Ἀθήνα, καί ἐκεῖ, ἐπειδή ἡ μητέρα του ἦταν ἀσθενής καί δέν μποροῦσε νά τό ξενυχτᾶ, μέ ἕναν ἄλλο συνάδελφο, πατέρα, ὁ ἕνας τό πρωί, ὁ ἄλλος τό βράδυ, καθόταν δίπλα στό παιδάκι, στό ὁποῖο ἔκαναν βέβαια πολλές θεραπεῖες. Παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, ἀφοῦ μέ πολύ πόνο τόν παρακάλεσαν, ἕνας ἐκ τῶν πατέρων ἔφυγε γιά νά πάει ἐκεῖ πού ἔμεναν. Ἀφοῦ προχώρησε ἀπό τό νοσοκομεῖο ἀρκετά, ἔκανε σῆμα νά πάρει ἕνα ταξί. Μπῆκε στό ταξί καί ἀφοῦ εἶπε ποῦ θά πάει, τοῦ εἶπε ὁ ὁδηγός «Πάτερ, τό παιδί τό ὁποῖο φροντίζεις καί δέν εἶναι δικό σου, μήν ἀνησυχεῖς, θά γίνει καλά». Τά ἔχασε ὁ ἱερέας. Ποῦ ἤξερε αὐτός ὅτι βγῆκε ἀπό τό νοσοκομεῖο ἤ ὅτι φροντίζει ἕνα παιδάκι πού δέν ἦταν δικό του. Τοῦ λέει «ποιός εἶστε;». «Ἐγώ», ἀπαντᾶ, «ἔχω παιδιά», ὁ ἅγιος Λουκᾶς εἶχε τέσσερα παιδιά. «Ἔχω κι ἐγώ παιδιά καί γνωρίζω ἀπό τόν πόνο αὐτό». Πάλι ἐπέμενε νά μάθει, ἀλλά δέν τοῦ εἶπε τίποτε, παρά μόνο ὅτι θά μέ θυμηθεῖτε, ὅταν θά βγεῖτε ἀπό τό νοσοκομεῖο. Πράγματι ὁ μικρός Ἠλίας, πού τώρα εἶναι ὀκτώ ἐτῶν, ἔγινε τέλεια καλά. Ἀπόρησαν οἱ γιατροί, καί αὐτό πού εἶπε «θά μέ θυμηθεῖτε», ὅταν βγῆκε τό παιδί ἀπό τό νοσοκομεῖο, ὁ ἱερέας τούς πρόσφερε μία εἰκόνα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ.
Αὐτό τό θαῦμα, ἀδελφοί μου, εἶναι ἕνα ἀπό τά πολλά πού δείχνουν τήν ἐπέμβαση τοῦ ἁγίου σέ ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται, ὥστε νά ἐνισχυόμεθα καί ἐμεῖς στήν πίστη μας καί νά ζητοῦμε τή χάρη καί τή βοήθειά του.
Ἀπό χθές τό ἑσπέρας, παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου μας, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, τοῦ ἰατροῦ καί θαυματουργοῦ, ἔχουμε τή χαρά καί τήν τιμή νά συμπανηγυρίζουν μαζί μας δύο ἐκλεκτοί καί ἀγαπητοί ἱεράρχες, ὁ Σεβασμιώτατος Mητροπολίτης Λβώβ κύριος Φιλάρετος, ἀπό τήν Οὐκρανία, ἀπό τά μέρη ἐκεῖνα ὅπου περπάτησε, μορφώθηκε καί διακόνησε ὁ ἅγιος Λουκᾶς, καί σήμερα τόν ἀκούαμε νά λειτουργεῖ στή γλώσσα τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, καθώς ἐπίσης καί ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κύριος Στέφανος, ὁ ὁποῖος χοροστάστησε καί μᾶς ὁμίλησε τόσο ὡραῖακατά τόν χθεσινό πανηγυρικό πολυαρχιερατικό Ἑσπερινό. Τούς εὐχαριστῶ καί τούς δύο ἀπό καρδίαςγιά ἄλλη μία φορά, γιατί τίμησαν καί λάμπρυναν μέ τήν παρουσία τους καί τή συμμετοχή τους τήν ἱερά πανήγυρη τοῦ ἁγίου Λουκᾶ, καί εὔχομαι ὁ ἑορταζόμενος ἅγιος νά τούς ἐνισχύει καί νά τούς χαριτώνει στήν ἀρχιερατική τους διακονία, καί νά εὐλογεῖ καί νά προστατεύει καί ὅλους σας, ἀδελφοί μου, πού ἤρθατε καί χθές καί σήμερα ἐδῶ, στό Μοναστήρι μας, μαζί μέ τούς ἄρχοντες, μέ τόν ἐνδοξότατο στρατηγό μας, μέ τούς περιφερειακούς συμβούλους, μέ τόν Διοικητή τῆς Πυροσβεστικῆς, μέ τίς ἀδελφές ἀλλά καί τή Διευθύνουσα τοῦ Νοσοκομείου μας, πού ἦρθαν νά τιμήσουν τόν μεγάλο ἰατρό, τόν ἅγιο Λουκᾶ. Ἤρθαμε ὅλοι μαζί νά τόν παρακαλέσουμε νά συνεχίσει νά πρεσβεύει καί νά προστατεύει ὅσους τόν ἐπικαλοῦνται ἀλλά νά προστατεύει καίτήν Ἱερά Μονή μας καί τήν ἐπαρχία μας καί ἰδιαιτέρως τήν πατρίδα μας, ἡ ὁποία διέρχεται μεγάλες δυσκολίες, μεγάλους πειρασμούς, πού χρειάζεται πολλή πίστη ἀπό ὅλους μας ἀλλά καί πάνω ἀπό ὅλα προστασία ἀπό τόν Θεό, ἀπό τήν Κυρία Θεοτόκο καί ἀπό τούς ἁγίους μας, νά μήν κλονισθεῖ ἡ πίστη μας, ἀδελφοί μου. Διότι ὅλα αὐτά τά ὁποῖα συμβαίνουν καί αὐτά τά ὁποῖα ἀκοῦμε, ἀπό νόμους ἄνομους, ἀπό πράγματα τά ὁποῖα δέν μπορεῖ νά τά δεχθεῖ ἀνθρώπινος νοῦς, λογικός νοῦς.Δέν μπορεῖ νά τά δεχθεῖ κανονικός νοῦς αὐτά τά ὁποῖα, δυστυχῶς, γίνονται καί μέσα στή Βουλή μας, πράγματα τά ὁποῖα ἴσως, ἄν δέν εἴμαστε σταθεροί στήν πίστη, θά μᾶς κλονίσουν. Ἀλλά δέν μᾶς κλονίζουν αὐτά. Αὐτά δείχνουν τό περιεχόμενο αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, γιά τούς ὁποίους ὅμως καί ἐμεῖς πρέπει νά προσευχόμεθα καί νά παρακαλοῦμετόν ἅγιο Λουκᾶ πού ἐπιτελεῖ τόσα θαύματα, πού δέν τά χωρᾶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, νά ἐπέμβει καί νά λογικεύσει αὐτούς τούς ἀνθρώπους καί νά θεραπεύσει τό μυαλό τους, τή σκέψη τους, τήν ψυχή τους, τήν καρδιά τους, ὥστε νά ἐνεργοῦν καί νά πράττουν κατά Θεόν. Μόνο κατά Θεόν θά σωθοῦμε, διαφορετικά ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει, διά πρεσβειῶν τῶν ἁγίων του. Ἀμήν.
