Κήρυγμα Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς και Κονίτσης κ. Ἀνδρέου τὴν Κυριακὴν τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ Κονίτσης , 25.2.2018)
Ὅπως μᾶς ἀφηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (Κεφ. ΙΣΤ΄, 13 καὶ ἑξῆς), ὁ Κύριος βρέθηκε στὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου. Ἡ Καισάρεια ἦταν μία πόλις, τὴν ὁποία εἶχε δημιουργήσει ὁ τετράρχης Φίλιππος πρὸς τιμὴν τοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ἐκεῖ, λοιπόν, ποὺ ἦσαν ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς Ἀποστόλους, γυρίζει ξαφνικά, καὶ τοὺς θέτει τὸ ἑξῆς ἐρώτημα : «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ;» Τί λένε γιὰ μένα οἱ ἄνθρωποι ; Τί γνώμη ἔχουν ; Μετὰ τὸν αἰφνιδιασμὸ ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἀπόστολοι, εἶπαν : – Ἄλλοι λένε ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ Ἠσαΐας, ὁ Ἱερεμίας καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς παλιοὺς προφῆτες ποὺ ἀναστήθηκαν. Δεύτερο ἐρώτημα ὑποβάλλει ὁ Κύριος : «Ὑμεῖς δὲ τίνα μὲ λέγετε εἶναι ;» Καλὰ τὶ λένε οἱ ἄλλοι. Ἐσεῖς τί λέτε γιὰ μένα. Τὶ γνώμη ἔχετε γιὰ μένα ; Δὲν ἤξεραν ν’ ἀπαντήσουν οἱ Ἀπόστολοι. Καὶ ὁ Πέτρος, ποὺ ἦταν αὐθόρμητος καὶ ὁρμητικὸς τύπος, ἀπήντησε ὅτι «Ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τοῦ ζῶντος», εἶσαι δηλ. ζωντανὸς καὶ ὄχι νεκρός, ὅπως τὰ εἴδωλα.
Αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι», ὁ Χριστὸς τὸ ὑποβάλλει σὲ ὅλες τὶς γενεὲς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἐπειδὴ οἱ αἱρετικοὶ προσπαθοῦσαν νὰ διαστρέψουν τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων του, γι’ αὐτὸ συνεκλήθησαν οἱ ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, στὶς ὁποῖες τὸ ἴδιο ἐρώτημα ἐπαναλαμβάνετο. «Τὶ γνώμη ἔχουν γιὰ μένα οἱ ἄνθρωποι». Καὶ ἀπαντοῦσαν οἱ Ἱεράρχαι ποὺ συγκροτοῦσαν τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, ὅτι Ἐσὺ εἶσαι ὁ Ἕνας καὶ Μοναδικός. Εἶσαι τὸ δεύτερο πρόσωπο τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ. Εἶσαι ὁ τέλειος Θεὸς καὶ ὁ τέλειος ἄνθρωπος. Εἶσαι ὁ Σωτῆρας τοῦ κόσμου.
Ἔτσι, λοιπόν, οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πέτυχαν νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει παραδοθεῖ, ἀκέραια, ἀλώβητη μέχρι σήμερα. Καὶ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια τὴν κρατάει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ἀλλὰ ὁ σατανᾶς, ὅμως, δὲν ἔχει παύσει, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, νὰ διαστρέφει τὰ πράγματα. Τώρα, τοὺς τελευταίους καιρούς, ἔχει βρεῖ μιὰ ἄλλη μέθοδο : «Νὰ κρατᾶτε», λέει, «αὐτὰ ποὺ πιστεύετε. Μὴν τὰ ἀλλάζετε. Ἀλλὰ νὰ δείχνετε ἀγάπη καὶ κατανόηση καὶ πρὸς τὶς ἄλλες θρησκεῖες, οἱ ὁποῖες… μᾶς ὁδηγοῦν στὸν ἴδιο Θεό». Καὶ γιὰ νὰ ὡραιοποιήσουν τὰ πράγματα παρουσιάζουν μὲν τὸν Κύριο σὰν ἕνα μεγάλο ἡγέτη, ἀλλὰ χωρὶς νὰ διαφέρει ἀπὸ τὸν Μωάμεθ, τὸν Κουμφούκιο, τὸν Κρῖσνα, καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ψεύτικους θεούς, ποὺ ἀκοῦμε συχνὰ τὰ ὀνόματά τους καὶ τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα, δυστυχῶς, ἔχουν ἀρχίσει νὰ μπαίνουν καὶ στὰ βιβλία τῶν Σχολείων. Καὶ ἔχουμε διαμαρτυρίες πολλῶν συλλόγων γονέων, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν τὰ ἀπαράδεκτα αὐτὰ βιβλία πίσω στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας.
«Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ;» Ἀλλὰ θὰ πεῖ κανεὶς δὲν θὰ τοὺς ἀγαπᾶμε τοὺς ἄλλους, ποὺ ἔχουν μιὰ διαφορετικὴ θρησκεία, ἕνα ἄλλο πίστευμα ; Βεβαίως θὰ τοὺς ἀγαπᾶμε. Ἀλλοίμονο. Χριστιανὸς ποὺ δὲν ἀγαπάει δὲν εἶναι ἀληθινὸς χριστιανός. Κοιτᾶξτε, ὅμως. Ἄλλο νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς ἀνθρώπους σὰν ἄτομα, καὶ ἄλλο νὰ ἀγαπᾶμε τὴν θρησκεία τους. Διότι τὸ νὰ ἀγαπᾶμε τὶς ἄλλες θρησκεῖες βαδίζουμε ὁλοταχῶς στὴν παγκοσμιοποίηση τῶν Θρησκειῶν. Καὶ ἐπιτρέψτε μου, μιὰ λαϊκὴ ἔκφραση, γίνεται ἕνας «ἀχταρμάς» τῶν Θρησκειῶν, ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει τί ἀκριβῶς πιστεύει.
Γι’ αὐτὸ νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Ἅγιο Θεό, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔκανε μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ μᾶς παρέδωσε τὴν ἀλήθεια, ὅπως τὴν δίδαξε ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ προστεθεῖ οὔτε ἕνα γιῶτα, οὔτε ἕνα κόμμα. Καὶ αὐτὴν τὴν πίστη νὰ τὴν κρατᾶμε ἀλώβητη γιὰ νὰ τὴν παραδώσουμε στὶς ἑπόμενες γενεές, ποὺ ἔρχονται καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ ἔρχονται.
Μόνον νὰ προσέξουμε τοῦτο, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Πολλὲς φορὲς ἴσως, κάποιοι, δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ θρησκεία. Ξέρετε γιατί ; Ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἐπιχειρήματα, ὑπάρχουν. Ἀλλὰ ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία, ἡ ὁποία, βάζει ἕνα πέπλο σκοτεινὸ μπροστὰ στὰ μάτια τῆς ψυχῆς, καὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ποιά εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει καθιερώσει σήμερα, τὴν Α΄Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, νὰ τελεῖται καὶ ἡ ἀκολουθία τῆς λιτανεύσεως τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, ὥστε νὰ πάρουμε τὴ δύναμη καὶ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό, λοιπόν, νὰ προσέξουμε, ἀδελφοί μου, τὴν ἁμαρτία νὰ προσέξουμε. Αὐτὴ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ πλανεμένους δρόμους. Ἐὰν φύγει αὐτὴ ἀπὸ τὴ μέση, ὅλα εἶναι φωτεινὰ καὶ ὅλα μποροῦμε νὰ τὰ καταλαβαίνουμε.
Σήμερα, λοιπόν, στὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἄς εὐχαριστήσουμε, ἐπαναλαμβάνω γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, καὶ ἄς δοξάσουμε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, στὸν Ὁποῖο ὅλοι μας μὲ ἕνα στόμα νὰ ποῦμε : Ἐσὺ Εἶσαι ὁ Ἦν, ὁ Ὦν καὶ ὁ Ἐρχόμενος, Εἶς Ἅγιος, Εἶς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός, τοῦ ὁποίου ἡ Χάρις καὶ τὸ ἔλεος, εἴθε νὰ εἶναι μὲ ὅλους μας, Ἀμήν.
