Πανηγύρισε ο Ιερός Ναός του Αγίου Σάββα Κυριωτίσσης

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ.

Κατά το διήμερο 4 και 5 Δεκεμβρίου πανηγύρισε o Iερός Nαός του Αγίου Σάββα Κυριωτίσσης Βεροίας.

Το εσπέρας της εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο.

Την επομένη ημέρα το πρωί ο Σεβασμιώτατος τέλεσε αρχιερατική θεία λειτουργία και κήρυξε το θείο λόγο.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε χειροθεσίες αναγνωστών.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :

«Κλῖμαξ οὐρανομήκης σαφῶς, ἡ πολιτεία σου θεόφρον γεγένηται», ψάλλει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας πρός τιμήν τοῦ ὁσίου καί θεο­φό­ρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγια­σμένου.

Ἡ ζωή σου, λέει ὁ ἱερός ὑμνογρά­φος, ἀπευθυ­νό­μενος πρός τόν ἑορ­τα­ζόμενο ἅ­γιο, ἦταν γιά σένα πού ἤσουν προσηλωμένος στόν Θεό, γιά σένα πού εἶχες πάντοτε στραμ­μένη τή σκέψη σου στόν οὐρανό, γιά σένα πού τό φρόνημά σου ἦταν θεῖο καί οὐρά­νιο καί δέν εἶχε καμία σχέση μέ τόν κόσμο καί τά τοῦ κόσμου, μία σκάλα πού ἔφθα­νε μέχρι τόν οὐρανό, μία σκάλα πού σέ ἀνέβασε στόν οὐ­ρανό.

Καί εἶναι ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, γιατί πράγματι ἡ ζωή τοῦ ἁγίου Σάββα ἦταν μία διαρκής πορεία ἀνόδου πρός τόν Θεό· ἦταν ἕνας διαρκής ἀγώνας καί μία διαρκής προσπάθεια νά προάγεται στήν ἀρετή, νά καλ­λι­ερ­­γεῖ μέσα του τήν ἁγιότητα, νά ζεῖ μέσα στήν παρου­σία τοῦ Θεοῦ μέχρι νά φθάσει στή θέωση καί νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό.

Ὁ ἀγώνας καί ἡ προσπάθεια αὐτή γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή πού ἔκανε ὁ ἅγιος Σάββας, ὅπως καί ὅλοι οἱ ἅγιοι, δέν εἶναι ἀγώνας καί προ­σπά­θεια λίγων ἡμερῶν ἤ λίγων μη­νῶν. Ὁ ἅγιος πού τιμοῦμε σή­με­ρα δέν ἁγίασε ἀγωνιζόμενος κά­ποια μόνο χρόνια τῆς ζωῆς του ἀλ­λά ἀγωνιζόμενος σέ ὅλη τή ζωή του μέ τήν ἴδια ἔνταση, μέ τήν ἴδια ζέση, μέ τόν ἴδιο πόθο καί μέ τήν ἴδια ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Γιατί ἡ ἀρετή καί ἡ ἁγιότητα δέν ἔχει τέ­λος καί δέν ἔχει ὅρια, ἀδελφοί μου· καί ὅσο ἀγωνίζεται κανείς τό­σο πε­ρισσότερο πλησιάζει τόν Θεό καί ὅσο προσπαθεῖ τόσο περισ­σό­τερο ἀνεβαίνει πρός τόν οὐρανό καί ἐκ­πληρώνει τόν ἐπί γῆς προ­ο­ρι­­σμό του.

Γιατί αὐτός εἶναι ὁ σκο­πός τῆς ζω­ῆς κάθε ἀνθρώπου, καί γι᾽ αὐ­τό ὁ Θεός μᾶς χαρίζει τά χρόνια τῆς ζωῆς μας: γιά νά προσπαθή­σουμε νά τόν πλησιάσουμε μέ τήν ἀπαλ­λα­γή μας ἀπό τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη μας, μέ τήν ἀπόκτηση τῶν ἀρε­τῶν, πού εἶναι καρποί τοῦ ἁ­γίου Πνεύματος καί ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ, μέ τήν προσπάθειά μας νά ἀνεβοῦμε τήν κλίμακα τῶν ἀρε­­τῶν, ὅπως τήν ὀνομάζει ὁ ἅγι­ος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, τῆς σκάλας δηλαδή πού μᾶς φέρνει προοδευτικά, ἐφόσον συνεχίσουμε νά ἀγωνιζό­μασθε, κοντά στόν Θεό.

Δέν εἶναι τυχαῖο, ἀδελφοί μου, ὅτι ὁ ἱερός ὑμνογράφος παρομοιά­ζει τή ζωή τοῦ τιμωμένου σήμερα ὁσίου Σάββα τοῦ ἡγιασμένου μέ οὐ­ρανομήκη κλίμακα. Για­τί γιά νά φθάσουμε στόν οὐρανό χρειάζεται νά περάσουμε ἀπό διάφορα στάδια, νά ἀνεβοῦμε σιγά-σιγά, ἕνα-ἕνα τά σκαλοπάτια· νά ἀρχίσουμε τήν προσπάθειά μας ἀπό τά χαμηλά, ἀπό τά εὔκολα καί ἁπλά πράγματα, μέ­χρι νά φθάσουμε στά ἀνώτερα καί ὑψηλότερα.

Δέν ὑπάρχει ἄλ­λος τρόπος, ἀδελ­φοί μου. Δέν μπο­ρεῖ ὁ ἄνθρωπος νά φθάσει ἀπευθείας στήν ἁγιότη­τα, ἐάν δέν ἔχει ἀνέβει προσεκτικά ὅλες τίς βαθμίδες τῆς πνευματικῆς κλίμα­κος, ὅπως ἔκανε καί ὁ ἅγιος Σάβ­βας, ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἅγιοι μας.

Κι ὅπως, ὅταν ἀνεβαίνουμε μία σκάλα, θά πρέπει νά ἀνεβοῦμε προ­σε­κτικά τό κάθε σκαλοπάτι, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε νά πέσουμε, τό ἴδιο πρέπει νά κά­νουμε καί στήν πνευματική μας ζωή. Ἄς μήν βιαζόμαστε, ἄς μήν ἀπογοητευόμεθα, ἄν ἡ πνευμα­τι­κή μας πρόοδος εἶναι περιορι­σμέ­νη στήν ἀρχή, ἄν δέν κατορ­θώ­νουμε νά κάνουμε ὅσα θά θέ­λαμε ἤ ὅσα ἔκαναν οἱ ἅγιοι καί ὁ ἑορ­τα­ζόμενος ὅσιος Σάββας. Ἐκεῖ­νος προσπάθησε πολύ, ἀγωνί­σθη­κε πολύ, ἐγκατέλειψε τά πάντα γιά τόν Χριστό σέ πολύ μικρή ἡλι­κία, ἀλλά δέν ἐγκατέλειψε ποτέ τήν προσπάθεια, ἀκόμη καί ὅταν εἶχε φθάσει σέ μεγάλα ὕψη ἁγιό­τητος. Διότι, ὅπως εἴπαμε, ἡ ζωή εἶ­ναι μία σκάλα, καί ὅπως στή σκάλα δέν σταματᾶ κανείς σέ ἕνα σκα­λο­πάτι, ἀλλά εἴτε ἀνεβαίνει στό ἑπό­μενο εἴτε κατεβαίνει, ἔτσι καί στήν πνευμα­τι­κή κλίμακα, ἐάν δέν συνεχίσουμε τήν προσπάθεια νά ἀνεβοῦμε στό ἑπόμε­νο σκα­λο­πάτι, κινδυνεύουμε νά κατεβοῦμε καί νά χάσουμε αὐτό γιά τό ὁποῖο ἀγω­νισθήκαμε καί κερδίσαμε μέ κόπο.

Ἡ ζωή, λοιπόν, τοῦ ἁγίου Σάββα, τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ὁσίου καί ἀ­σκητοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄς μᾶς παρακινεῖ νά ἀγω­νι­ζόμεθα καί νά προσπα­θοῦμε νά ἀνεβαίνουμε προοδευτικά τήν πνευ­ματική κλί­μα­κα. Ἄς μᾶς πα­ρακινεῖγιά νά μήν ἐγκαταλεί­ψουμε ποτέ τήν προσπάθειά μας, εἴτε ἐπειδή πέ­φτουμε εἴτε ἐπειδή ἀπο­γοητευό­μεθα εἴτε ἐπειδή νομί­ζουμε ὅτι θά μπο­ρο­ύσαμε νά ἀνε­βοῦμε πιό γρήγορα. Τό πᾶν εἶναι νά ἀγωνι­ζό­μεθα μέ τα­πεί­νωση, διότι ἡ ταπείνωση μᾶς προφυλάσ­σει ἀπό τίς πτώσεις καί μᾶς βοηθᾶ νά ἀνε­βαίνουμε σταθερά τήν κλί­μακα τῆς πνευματικῆς ζωῆς πού ὁδηγεῖ τήν ψυχή μας πιό κοντά στόν Θεό.

Καί αὐτό εὔχομαι, ἀδελφοί μου, νά ἐπιτύχουμε ὅλοι μας, διά πρε­σβειῶν τοῦ ἑορταζομένου ὁσίου καί θεοφόρου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμέ­νου.