Την Τετάρτη 22 Απριλίου το απόγευμα τελέστηκε με λαμπρότητα στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Βεροίας ο Εσπερινός της εορτής χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και τον θείο Λόγο.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσιν, ἀθλοφόρε Γεώργιε, συνελθόντες σήμερον εὐφημοῦμεν σε, ὅτι τόν δρόμον τετέλεκας, τήν πίστιν τετήρηκας καί ἐδέξω ἐκ Θεοῦ τόν τῆς νίκης σου στέφανον».
Ἕναν ἀπό τούς πιό προσφιλεῖς ἁγίους της ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Ἕναν γενναῖο μάρτυρα, ἕνα καλλίνικο ἀθλητή, ἕνα τροπαιοφόρο στρατιώτη ὁ ὁποῖος ἀντήλλαξε τήν ἐπίγεια στρατεία μέ τήν οὐράνια.
Γιατί αὐτός ἦταν πράγματι ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος πού πανηγυρίζουμε. Ἕνας ἀξιωματικός τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ μέ διακρίσεις καί ἐπιτυχίες, μέ λαμπρό μέλλον καί ἐξασφαλισμένες τιμές καί δόξες. Καί ὅμως ὁ ἅγιος Γεώργιος δέν δίστασε νά ἀρνηθεῖ αὐτό τό λαμπρό μέλλον προκειμένου νά μήν ἀρνηθεῖ τήν πίστη του στόν Χριστό. Δέν δίστασε νά δυσαρεστήσει τόν αὐτοκράτορα πού ὑπηρετοῦσε, προκειμένου νά μή δυσαρεστήσει τόν βασιλέα τῶν βασιλέων Χριστό.
Καί ἔτσι ὄχι μόνο ὁμολόγησε θαρραλέα τήν πίστη του ἐνώπιον τοῦ Διοκλητιανοῦ ἀλλά ἀποδείχθηκε πρόθυμος νά ὑποστεῖ καί ὅλα τά βασανιστήρια καί τά μαρτύρια πού ἐπινόησαν οἱ διῶκτες του προκειμένου νά τόν μεταπείσουν γιά νά ἀσπασθεῖ τή λατρεία τῶν εἰδώλων.
Ἡ ὑπομονή μέ τήν ὁποία ὑπέφερε τά τρομερά βασανιστήρια ἀλλά καί ἡ θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ γιά νά σώσει τόν ἐκλεκτό του δοῦλο ὑπῆρξαν ἀφορμή γιά νά ἑλκύσει ὁ ἅγιος Γεώργιος πολλούς ἀπό τούς εἰδωλολάτρες πού παρακολουθοῦσαν τό μαρτύριό του στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί αὐτήν ἀκόμη τή σύζυγο τοῦ Διοκλητιανοῦ, γεγονός πού ἐνόχλησε ἰδιαίτερα τόν αὐτοκράτορα καί διέταξε τόν ἀποκεφαλισμό τοῦ μάρτυρος, προκειμένου νά μή διασύρεται ἄλλο καί ὁ ἴδιος καί ἡ πίστη του.
Αὐτόν τόν μεγαλομάρτυρα, τόν πολύαθλο καί τροπαιοφόρο ἅγιό της τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα καί πανηγυρίζουμε καί ἐμεῖς στόν ἱερό αὐτό ναό πού εἶναι ἀφιερωμένος στή μνήμη του.
Γιά ποιόν λόγο ὅμως τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τούς μάρτυρες καί γιά ποιόν λόγο ἑορτάζουμε καί ἐμεῖς στίς πανηγύρεις τους;
Οἱ μάρτυρες εἶναι ἡ πρώτη ὁμάδα ἁγίων τῶν ὁποίων τή μνήμη καθιέρωσε νά τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας. Καί ὁ πρωταρχικός λόγος εἶναι ὅτι οἱ μάρτυρες ἀπέδειξαν μέ τή θυσία τους ὅτι ἦταν πιστοί καί ἀφοσιωμένοι μαθητές τοῦ Χριστοῦ πού δέν δίστασαν νά προσφέρουν καί τήν ἴδια τή ζωή τους γιά χάρη του.
Οἱ μάρτυρες ὅμως ἦταν ταυτόχρονα καί ἐκεῖνα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας γιά τά ὁποῖα οἱ πιστοί μποροῦσαν νά εἶναι βέβαιοι ὅτι ἡ θυσία τους δέν ἦταν μάταιη ἤ ἄσκοπη, γιατί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶχε ὑποσχεθεῖ ὅτι θά ἀνταμείψει αὐτούς πού ἐγκατέλειψαν τά πάντα γιά χάρη του μέ τήν αἰώνια βασιλεία του καί θά ἀναγνωρίσει ὡς ἐκλεκτούς του ὅλους ἐκείνους πού τόν ὁμολόγησαν ἐνώπιον ἐθνῶν καί βασιλέων. Καί ἔβλεπαν στά θαύματα πού ἐπιτελοῦσαν οἱ μάρτυρες, ἀκόμη καί κατά τή διάρκεια τοῦ μαρτυρίου τους, τήν ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ὑπάρχει ὅμως καί ἕνας τρίτος λόγος γιά τόν ὁποῖο τιμᾶ ἰδιαιτέρως ἡ Ἐκκλησία τούς μάρτυρές της. Καί αὐτός εἶναι ὅτι ἔχει τή δυνατότητα νά τούς προβάλλει ὡς παραδείγματα μιᾶς ὁλοκληρωμένης ζωῆς τήν ὁποία θά μποροῦσαν νά μιμηθοῦν ὅλοι οἱ πιστοί.
Γιά τούς μάρτυρες ἰσχύει αὐτό πού ἔγραφε λίγο πρίν ἀπό τό δικό του μαρτύριο ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «τόν δρόμο τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα, λοιπόν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος».
Οἱ μάρτυρες ὁλοκλήρωσαν τήν ἐπίγεια πορεία τους, ὁλοκλήρωσαν τόν δρόμο πού εἶχε ὁ καθένας νά διανύσει, τηρώντας μέχρι τέλους τήν πίστη στόν Χριστό. Γι᾽ αὐτό καί δικαιολογημένα ἔλαβαν καί τόν στέφανο τῆς δικαιοσύνης ἀπό τά χέρια τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν πίστη τοῦ ὁποίου θυσίασαν τή ζωή τους.
Οἱ μάρτυρες, δηλαδή, ἔχουν φθάσει μέ ἐπιτυχία στό τέρμα τοῦ δρόμου στόν ὁποῖο ἐμεῖς τρέχουμε ἀκόμη, καί βρίσκονται ἤδη ἐκεῖ ὅπου ὁ κάθε πιστός ἔχει σκοπό νά φθάσει, δηλαδή στήν οὐράνια βασιλεία. Γι᾽ αὐτό καί ἀποτελοῦν πρότυπα ζωῆς γιά ὅλους μας. Γι᾽ αὐτό καί τούς προβάλλει καί τούς τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας θέλοντας νά δείξει ὅτι ὅσα ζητᾶ ἀπό τούς πιστούς, ὅσα ζητᾶ ἀπό τόν καθένα μας δέν εἶναι πράγματα ἀνέφικτα, δέν εἶναι ἐντολές πού δέν μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν.
Καί ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη γι᾽ αὐτό εἶναι οἱ μάρτυρές της. Αὐτοί ἔζησαν σύμφωνα μέ τίς ἐντολές της, βίωσαν τήν πραγματικότητα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά θυσιάζουν καί τή ζωή τους προκειμένου νά μήν χωρισθοῦν ἀπό αὐτήν ἀγάπη, καί ἀπέδειξαν ὅτι, ἐάν ὁ ἄνθρωπος τό θελήσει, μπορεῖ νά ζήσει ἀκολουθώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἀνεξάρτητα ἀπό τίς συνθῆκες καί τήν ἐποχή στήν ὁποία ζεῖ.
Ἄν ὅμως ὁ ἑορτασμός τῆς μνήμης τῶν ἁγίων μαρτύρων σημαίνει ὅλα ὅσα ἀνέφερα, ἡ παρουσία μας στόν ἑορτασμό τους σημαίνει ὅτι ἀποδεχόμαστε καί ἐμεῖς αὐτή τήν ἀλήθεια, σημαίνει ὅτι ἀναγνωρίζουμε τούς ἁγίους μάρτυρες ὡς πρότυπα καί παραδείγματα καί γιά τή δική μας ζωή, γιατί διαφορετικά δέν ἔχει νόημα ἡ παρουσία μας στούς ναούς τους.
Ἄν, λοιπόν, τό δεχόμαστε καί τό ἀναγνωρίζουμε αὐτό, τότε ἄς φροντίσουμε νά ἀκολουθήσουμε καί τό παράδειγμά τους, ὄχι θυσιάζοντας τή ζωή μας γιά τόν Χριστό, ἐφόσον αὐτό δέν ἀπαιτεῖται, ἀλλά προσπασθώντας νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές του, κάνοντας καί ὅσες μικρές θυσίες ἀπαιτοῦνται, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς τῆς αἰωνίου ζωῆς, τήν ὁποία ἀπολαμβάνει καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς καί τροπαιοφόρος Γεώργιος.
