Την Τρίτη 1 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Βεργίνας επί τη εορτή της Οσίας Ματρώνας εκ Ρωσίας.
Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε προς προσκύνηση Ιερό Λείψανο της Οσίας Ματρώνας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
Ἕνα ἀπό τά πιό πολύτιμα δῶρα πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός εἶναι τά μάτια μας. Εἶναι οἱ σωματικοί ὀφθαλμοί τούς ὁποίους μᾶς ἔδωσε γιά νά βλέπουμε τόν κόσμο καί τούς ἀνθρώπους γύρω μας, γιά νά ἐπικοινωνοῦμε μέ αὐτούς καί νά ἀπολαμβάνουμε τήν παρουσία τους.
Ὁ Χριστός χαρακτηρίζει τά μάτια μας «λύχνο» πού φωτίζει τό σῶμα μας. «Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ὁ ὀφθαλμός ἐστίν», λέγει, ἐπιβεβαιώνοντας τή σημασία καί τή χρησιμότητα τῶν ὀφθαλμῶν γιά τή ζωή μας καί τήν ὕπαρξή μας. Γι᾽ αὐτό, ἄλλωστε, καί κατά τή διάρκεια τῆς ἐπιγείου ζωῆς του ἔσπευδε νά ἀνταποκριθεῖ στά αἰτήματα τῶν τυφλῶν πού συναντοῦσε καί νά τούς θεραπεύσει, χαρίζοντάς τους τήν ὅραση.
Ὅμως ὁ λύχνος τοῦ σώματος δέν εἶναι πάντοτε ἀρκετός, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά μπορεῖ νά βλέπει καί νά βαδίζει τόν σωστό δρόμο στή ζωή του. Διότι, ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς διδάσκει, ὁ λύχνος τοῦ σώματος σκοτίζεται καί μερικές φορές τυφλώνεται, ὅταν ἐμεῖς δέν φροντίζουμε νά τόν διατηροῦμε καθαρό· ὅταν ἐμεῖς δέν φροντίζουμε νά τόν προφυλάττουμε ἀπό ὅλα ἐκεῖνα πού τόν τυφλώνουν καί τόν συσκοτίζουν, δηλαδή ἀπό τίς κακίες καί τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἀλλά καί ἀπό τά ἀνώφελα καί πονηρά θεάματα.
Καθώς ὅμως ὁ ἄνθρωπος δέν ἀποτελεῖται μόνο ἀπό σῶμα ἀλλά καί ἀπό ψυχή, ὁ Θεός τοῦ χάρισε καί ἕνα ἀκόμη λύχνο, ὁ ὁποῖος φωτίζει τήν ψυχή του καί κατ᾽ ἐπέκταση καί ὅλη τήν ὕπαρξή του. Καί αὐτός εἶναι ἀκόμη πιό χρήσιμος καί ἡ διατήρησή του ἀκόμη πιό ἀναγκαία ἀπό αὐτή τοῦ σωματικοῦ ὀφθαλμοῦ, καθώς ἡ ψυχή εἶναι ἡ πνοή τοῦ Θεοῦ μέσα μας, εἶναι αὐτή ἡ ὁποία συγκρατεῖ τήν ὑπόσταση καί τήν ὕπαρξή μας καί δέν τήν ἀφήνει νά νεκρωθεῖ καί νά πεθάνει, συμπαρασύροντας καί τό σῶμα μας στή νέκρωση καί τόν θάνατο.
Ποιός εἶναι ὅμως ὁ λύχνος τῆς ψυχῆς;
Ὁ λύχνος τῆς ψυχῆς, λέγουν οἱ πατέρες, εἶναι ὁ νοῦς· καί ὅποιος φυλάττει καθαρό τόν νοῦ του ἀπό τά πάθη καί τήν ἁμαρτία, ὅποιος φυλάττει τόν νοῦ του ἀπό τούς λογισμούς, ὄχι μόνο τούς πονηρούς καί κακούς, ἀλλά ἀκόμη καί ἀπό τούς οὐδέτερους καί ἀδιάφορους λογισμούς πού τόν ἀπασχολοῦν καί καταλαμβάνουν χῶρο μέσα του, καί τόν ἀπομακρύνουν ἀπό τή σκέψη καί τή μνήμη τοῦ Θεοῦ, καί ὅποιος ἐπιτρέπει στόν Θεό νά ἐνοικήσει μέ τή χάρη του καί νά τόν φωτίσει μέ τό φῶς του, αὐτός μπορεῖ νά βλέπει, ἀκόμη καί ἐάν δέν διαθέτει τούς σωματικούς ὀφθαλμούς· μπορεῖ νά βλέπει καλύτερα καί ἀπό αὐτόν πού διαθέτει «τόν λύχνον τοῦ σώματος».
Καί ἐάν αὐτή τήν ἀξία τοῦ νοῦ τήν ἀναγνώριζαν οἱ πρόγονοί μας, πού διατύπωσαν τή γνώμη ὅτι «νοῦς ὁρᾷ καί νοῦς ἀκούει», παρότι δέν εἶχαν ἐμπειρία καί γνώση τῆς θείας χάριτος καί τοῦ θείου φωτός, ἐμεῖς τή διαπιστώνουμε μέσα ἀπό τή ζωή τῶν ἁγίων μας. Τή διαπιστώνουμε καί στή ζωή τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ματρώνας τῆς ἐκ Ρωσίας, τήν ὁποία τιμοῦμε σήμερα καί ἔχουμε τήν εὐλογία νά προσκυνοῦμε τό ἱερό λείψανό της.
Τί ἦταν ἡ ὁσία Ματρώνα; Ἕνα δυστυχισμένο, κατ᾽ ἄνθρωπον, πλάσμα, πού εἶχε στερηθεῖ τόν λύχνο τοῦ σώματος, πού ἦταν τυφλή ἀπό τή γέννησή της καί ἡ ὁποία μάλιστα ἀπό τήν ἡλικία τῶν δεκαεπτά ἐτῶν ἔμεινε παράλυτη καί δέν μποροῦσε νά περπατήσει.
Καί ὅμως ἐκείνη ἔβλεπε. Ἔβλεπε, γιατί ἀγωνιζόταν νά ἀξιοποιήσει αὐτή τή δοκιμασία πού εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Θεός καί νά τήν μετατρέψει σέ εὐκαιρία ἁγιασμοῦ.
Ἔβλεπε, γιατί ἀγωνιζόμενη νά διατηρήσει τόν λύχνο τῆς ψυχῆς της καθαρό καί προσκολλημένο στόν Θεό μέ τήν προσευχή ἔλαβε τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔλαβε τόν θεῖο φωτισμό, καί μποροῦσε νά διακρίνει ὄχι μόνο τά παρόντα ἀλλά καί τά μέλλοντα. Μποροῦσε νά δεῖ καί νά διακρίνει ὅσα οἱ ὑγιεῖς δέν ἔβλεπαν καί νά καθοδηγεῖ ἔτσι ὅσους τήν πλησίαζαν καί ζητοῦσαν τή συμβουλή της, καί ἀκόμη νά προλέγει πολλά ἀπό ὅσα ἐπρόκειτο νά συμβοῦν καί νά τά ἀποκαλύπτει στούς ἀνθρώπους γιά νά τούς βοηθήσει ἤ καί νά τούς ὠφελήσει πνευματικά.
Στήν περίπτωση τῆς ὁσίας Ματρώνας ἐπιβεβαιώνεται ἡ δύναμη τῆς πίστεως, πού ἀποτελεῖ κατά τόν πρωτοκορυφαῖο ἀπόστολο Παῦλο «πραγμάτων ἔλεγχον οὐ βλεπομένων». Ἐπιβεβαιώνεται ὅμως πανηγυρικά καί ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία καθιστᾶ ἕναν ἄνθρωπο, πού δέν βλέπει μέ τά σωματικά του μάτια, ἱκανό νά βλέπει πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα βλέπει καί διακρίνει ἕνας πού δέν εἶναι τυφλός. Καί αὐτό συμβαίνει γιατί τό φῶς τῆς χάριτος πού φωτίζει τούς καθαρούς τῇ καρδίᾳ καί τούς καθαρούς στόν νοῦ ἀνθρώπους δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τή σωματική ὅραση καί δέν περιορίζεται ἀπό ἀνθρώπινα ἐμπόδια.
Ὅποιος εἶναι καθαρός, ὥστε νά μπορεῖ νά δεῖ τόν Θεό, κατά τόν μακαρισμό τοῦ Κυρίου, αὐτός μπορεῖ νά δεῖ καί τά πάντα γύρω του, τά παρόντα καί τά μέλλοντα, γιατί τίποτε δέν τόν ἐμποδίζει καί τίποτε δέν τόν περιορίζει, ἀλλά καθώς εἶναι προσηλωμένος στόν Θεό γίνεται μέτοχος ὅλων ὅσων βλέπει καί Ἐκεῖνος πρός δόξαν του.
Ἀδελφοί μου, ἡ τιμώμενη σήμερα ὁσία Ματρώνα, τήν ὁποία ὁ Θεός δόξασε γιά τήν ὑπομονή της, τήν καθαρότητα τῆς ζωῆς της καί τήν ἀγάπη της πρός Αὐτόν μέ πλῆθος θαυμάτων, ἄς γίνει καί γιά ἐμᾶς ἀφορμή διαρκοῦς ἀγῶνος γιά τήν κάθαρση τοῦ νοῦ μας, ὥστε νά εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος διά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ θά φωτίζει καί τήν ψυχή μας καί τή ζωή μας γιά νά βαδίζουμε τήν ὁδό τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς, διά τῶν πρεσβειῶν τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ματρώνας, τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
