του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Δρ. Θεολογίας
Ἀρχικά θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς ὁ Σατανισμός εἶναι ἡ θρησκεία τοῦ Σατανᾶ μέ πιστούς σέ ὅλες τίς ἠπείρους. Οἱ ρίζες τοῦ Σατανισμοῦ ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Δυϊσμοῦ τῶν Περσῶν μέ τόν Ὡρομάσθη, «τόν θεό τῆς Τάξης καί τοῦ Φωτός» καί τόν Ἀριμᾶν, «τόν Πρίγκιπα τοῦ Σκότους». Οἱ ὀπαδοί τοῦ Σατανισμοῦ ἰσχυρίζονται πώς οἱ θρησκευτικοί τους ἀντίπαλοι, πού εἶναι οἱ Ἰουδαϊστές, Ἰσλαμιστές καί οἱ Χριστιανοί, τούς κυνηγοῦν ἀνελέητα ἐδῶ καί δυό χιλιάδες χρόνια. Οἱ πιστοί τοῦ Σατανισμοῦ κηρύττουν πώς ἡ Ἁγία Γραφή δέν λέγει τήν ἀλήθεια γιά τόν ἀρχηγό τους. Πρεσβεύουν πώς ὁ Σατανάς «εἶναι ὁ ἀληθινός Ἄρχοντας καί Κυρίαρχος τοῦ Κόσμου» καί πώς οἱ ἄλλοι θεοί εἶναι ψεύτικοι. Σατανισμός σημαίνει ἐλεύθερη σκέψη καί δράση, γεύση ὅλων τῶν ἀπολαύσεων καί τῶν ἡδονῶν, ἐξάλειψη τῶν ταμπού καί τοῦ «ἀπαγορεύεται». Ὁ Σατανισμός γιά τούς ὀπαδούς του εἶναι τό χθές, τό σήμερα καί τό αὔριο1.
Ἐπίσης δέ γιά τοὺς σατανιστὲς ὁ Σατανάς ἔχει ὀντότητα ὅπως καί ὁ Θεός. Χάρις σ’ αὐτὴν εἶναι πανταχοῦ παρών, ὅταν ὁ Θεός τοῦ τό ἐπιτρέπει καί οἱ ἄνθρωποι χρησιμοποιοῦν τὴ δύναμή του2.
Ἕνας ἕλληνας σατανιστής, ἐξαιρετικῆς μορφώσεως καί πανεπιστημιακὸς συνοψίζει ὡς ἐξῆς τήν ἰδέα τοῦ Σατανισμοῦ: «ὁ Σατανιστὴς εἶναι ὑπεύθυνος γιά ὅλες τὶς πράξεις του καί ὑπόλογος γιά καμία». Ὁ ἴδιος, μυημένος στό τελετουργικὸ τῆς σατανολατρείας καί τελεστὴς τῶν πρακτικῶν της γράφει: «ὁ Χριστιανικὸς Θεὸς ὑπάρχει, ὅπως ὑπάρχει καί ὁ Βούδας, ὁ Ἀλλὰχ καί ὁ Γιαχβέ τῶν Ἑβραίων. Ὅλοι ὑπάρχουν γιατὶ ὑπάρχει καί ὁ ἄνθρωπος πού τοὺς ἐδημιούργησε καί τοὺς συντηρεί μέ τήν πίστη».
Τὸ ἐρώτημα πού προβάλλει εἶναι ἂν ὁ Σατανισμὸς3 εἶναι ἡ λατρεία τοῦ ἀπολύτου κακοῦ, τότε αὐτὸ τό κακὸ μέ ποιό τρόπο καί πρόσωπο ὑπάρχει σήμερα; Ἡ ὑποκρυπτόμενη σαγήνη τοῦ Σατανισμοῦ μᾶς παραδίνει σὲ κάτι ἀσαφὲς καί σκοτεινό, κι ἀκόμη ἡ ἐπιθυμία νά ὑποκύψουμε σὲ κάποια ἰσχυρὴ κακοποιὸ δύναμη, σὲ μιὰ δηλαδὴ καταστροφὴ μπλεγμένη μέ σαρκικὸ εὐδαιμονισμὸ καί ἀνατροπή τῶν ἀξιῶν τῆς ζωῆς, ἀποδομεῖ τήν ἀνθρώπινη ψυχή, διότι ὁ ἄνθρωπος χάνει ὂχι τήν ἀληθινὴ διάσταση τῆς αὐτογνωσίας του ἀλλά καί τήν ἠθικὴ του συνείδηση4.
Ὀρθῶς λοιπὸν παρατηρεῖ ἡ Μ. Σταματιάδου ἀναφερόμενη στήψευδοκουλτούρα τοῦ Σατανισμοῦ5. «Δυὸ πλευρές, ἡ ἐμφανής καί ἡ ἀφανὴς συνθέτουν τό κοσμικὸ – κοινωνικὸ πὰζλ τοῦ φαινομένου πού ὀνομάζουμε Σατανισμό. Ἄνθρωπος τοῦ περιθωρίου καί ἄνθρωποι πού συντηροῦν τό κατεστημένο, οἱ δυὸ ἔμψυχοι πόλοι τῆς λατρείας ἢ θρησκείας (;) τοῦ Σατανᾶ. Ξεκινοῦν ἀπό διαφορετικὲς ἀφετηρίες, ἔχουν τελείους διαφορετικοὺς στόχους τελείως ἀσύμβατες μεταξὺ των ζωές. Κι ὅμως συναντιοῦνται στήκαρδιά τῆς ἴδιας θυσιαστικῆς λατρείας, ψηλαφοῦν τόν ἲδιο θὰνατο, ἐγκαταλείπονται στὴν ἴδια ἡδονή, ὀσμίζονται τό ἲδιο αἷμα».
Οἱ γενεσιουργὲς αἰτίες αὐτοῦ τοῦ φαινομένου εἶναι: Ἀφ’ ἑνὸς ἡ ἀνάγκη γιά συνεχῆ ἐπιβεβαίωση ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατέχει κάποιο εἶδος ἐγωπαθοῦς δύναμης πού ἀποτελεῖ πηγὴ ἡδονῶν καί ταὐτόχρονα τοῦ ἐπιτρέπει νά ἐπηρεάζει τήν πραγματικότητα γύρω του καί ἀφετέρου τό ἒντονο αἴσθημα προδοσίας ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἐπιδιώξεις του πού αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος πρός τό Θεό.
Μέσα ἀπό αὐτὸν τόν ἀρνητισμὸ ἔναντι τοῦ Θεοῦ κάποιοι στράφηκαν στήσυμμαχία μέ τόν ἀντίποδά του, τόν ἐχθρό του, τό Σατανά, γιά νά φτάσουν τοὺς στόχους ἐκείνους πού θὰ τοὺς χάριζε ὁ Θεός, γιά νά ἐπαναστατήσουν ἐνάντια στό Θεὸ πού τοὺς ἐγκατέλειψε.
Ὁ πνευματικὸς χάρτης τοῦ Σατανισμοῦ συγκροτεῖται ἀπό πολλὰ μεγάλα ἢ μικρότερα κινήματα πού σάν κοινὸ στόχο ἔχουν τή λατρεία τοῦ Σατανᾶ καί τήν ἐγωϊστικὴ ὑπερέξαρση τοῦ ἀνθρώπινου ἑαυτοῦ.
Ἀνέκαθεν, τό μυστήριο τοῦ ἀρχέγονου κακοῦ μαγνήτιζε τήν περιέργεια τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀγωνία γιά τό μέλλον καί τά ὑπαρξιακὰ ἐρωτήματα τοῦ ἀνθρώπου, πού ἔπρεπε ν’ ἀπαντηθοῦν, πάντα ὑπερνικούσαν τό φὸβο καί δυστυχῶς ἐνθάρρυναν τή δεισιδαιμονία. Ὁ Διάβολος, καί οἱ σκοτεινοὶ ἀκόλουθοί του, ἀνθρώπινοι καί μή, προσελκύουν τό ἐνδιαφέρον τῶν μαζῶν πού νομίζουν ὅτι ἐκεῖ θὰ βροῦν ἀπάντηση καί νόημα στή ζωή τους.
*****
1 Δημήτρης Χαλιβελακης, Αἱρέσεις καί Δόγματα, ἐκδόσεις Ἰωάννης Φλῶρος, Ἀθήνα, σελ. 764.
2 Ἐφραίμ Τριανταφυλλοπούλου Ἀρχιμ. «Ὁ Σατανάς καί τά μαγικά φαινόμενα τῆς ἐποχῆς μας», Περιοδικό Διάλογος, Ἀθήνα, Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 2010, τ. 60ο σελ. 6. «Οἱ Σατανιστές ἐμφανίζονται ἐντονότερα κατά τόν 14ο αἱώνα ὅταν καί φθάνουν στό ἀπόγαιο τῆς δράσης τους». Petersen, Jesper Aagaard. 2005. “Modern Satanism: Dark Doctrines and Black Flames”. In James R. Lewis & Jesper Aagaard Petersen (eds): Controversial New Religions. New York: Oxford University Press, σσ. 423–457. Shankbone, David. 2007 [internet]. “Satanism: An interview with Church of Satan High Priest Peter Gilmore”. Accessed January 14, 2008 at http://en.wikinews. org/wiki/ Satanism: An_interview_with_Church_of_Satan_High_Priest_Peter_Gilmore.
3 Dyrendal, Asbjørn. 2004. “Satanisme – en innføring”, στο Din, vol. 4 (2004), σσ. 48–58. Dyrendal, Asbjørn. 2005. “Satanisme og populærkultur”, στο Din, vol. 3–4 (2005), σσ. 49–59. Dyrendal, Asbjørn. 2007. “Satanismens historie”, στο Humanist nr. 1 (2007), σσ. 4–34. Dyrendal, Asbjørn 2008. “Devillish Consumption. Popular Culture in Satanic Socialization”, στο NUMEN, vol. 55, no. 1 (2008), σσ. 1–31. Harvey, Graham. 1995. “Satanism in Britain today”, στο Journal of Contemporary Religion, vol. 10, no. 3 (1995), σσ. 283–296. Harvey, Graham. 2002. “Satanism: Performing Alterity and Othering”., στο Syzygy: Journal of Alternative Religion and Culture, vol. 11 (2002), σσ. 53–68. La Fontaine, Jean. 1999. “Satanism and Satanic Mythology”. In Ankerloo, Bengt & Stuart Clark (eds): The Athlone History of Witchcraft and Magic in Europe, vol. 6: The Twentieth Century. London: Athlone Press, σ. 81–141.
4 Ἐφραίμ Τριανταφυλλοπούλου, Ἀρχιμ. ὄπ. π. σ. 6. «Λατρεύεται τό κακό χάριν τοῦ Σατανᾶ. Ὑπάρχουν καί εἰδικά σχολεῖα μαγείας (βλ. τόν σημερινό Χάρι Πότερ). Στίς τελετές τους ὑπάρχουν γυμνό, σέξ, διαστροφές, πόσις αἵματος, πίνακες δρακόντων, φιδιῶν, φωτιᾶς, ἀρχοιγοί, ἱέρειες ντυμένες ὁλόμαυρα και μάλιστα ὁμοφυλόφιλες στήν πλειοψηφία τους, ἐμβλήματα σατανιστικά, μαχαίρια πού οἱ ἀρχηγοί τά φιλοῦν ἀφιερώνοντάς τά στό Σατανᾶ».
5 Μαρία Σταματιάδου, Περιοδικόν ΑΒΑΤΟΝ, Σεπτέμβριος 2004
