Επι τη Πρώτη του Νέου Έτους και τη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός ιερούργησε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Παναγίας Ελευθερωτρίας Διδυμοτείχου και στη συνέχεια προέστη της καθιερωμένης Δοξολογίας και ευλόγησε την Αγιοβασιλόπιτα, κατά τα πατροπαράδοτα.
Εκκλησιάσθησαν ο Βουλευτής Έβρου Αν. Δημοσχάκης, ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμ. Χατζηγιάννογλου, ο Διοικητής της XVI Μεραρχίας Διδυμοτείχου, αντιστράτηγος Ιω. Κωστούλας, ο Διοικητής της 30ης Ταξιαρχίας, ταξίαρχος Νικ. Λέκκας και πλήθος πιστών.
Στο Πρωτοχρονιάτικο Μήνυμά του ο Σεβασμιώτατος, μεταξύ άλλων, γράφει· «Ἡ Χάρις καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀξιώνει γιά μιά ἀκόμη φορά νά δρασκελίσουμε μέ αἰσθήματα κατά Θεόν ἐλπίδος τό κατώφλι ἑνός Νέου Ἔτους… Ὁ κόσμος καί ὁ χρόνος εἶναι δύο πραγματικότητες πού δημιουργήθηκαν ἀπό τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Πρίν ἀπό τήν δημιουργία τοῦ κτιστοῦ, ὁρατοῦ καί ἀοράτου, κόσμου δέν ὑπῆρχε ὁ χρόνος, παρά μόνον ὁ Τριαδικός Θεός, ὁ Ὁποῖος ὑπερβαίνει τόν χρόνο καί ὡς δημιουργός του παραμένει ὑπέρχρονος, αἰώνιος, ἀμετάβλητος καί ἀδιάδοχος… Ἡ ἐν χρόνῳ φιλάνθρωπος καί σωτηριώδης φανέρωσις τοῦ Θεοῦ στό θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13, 8), ἐξαγιάζει τόν χρόνο καί τόν τοποθετεῖ στήν σωστή του προοπτική. Μέ τήν ἐν χρόνῳ γέννηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ δίδεται μία νέα σωτηριολογική καί φιλάνθρωπη διάσταση καί δυναμική στόν χρόνο. Μέ αὐτόν μάλιστα τόν πάνσοφο καί φιλάνθρωπο τρόπο ὁ χρόνος μεταβάλλεται σέ καιρό εὐπρόσδεκτο· σέ ἡμέρα σωτηρίας…
»Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά ἀγωνισθεῖ ἐν Χριστῷ καί μετά πάντων τῶν ἁγίων, μέσα στόν ἁγιασμένο χωροχρόνο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν πνευματική του ἀνακαίνιση καί σωτηρία. Ἔτσι ὁ χρόνος ἐξαγιάζεται καί ἀποκτᾶ οὐσιαστικό νόημα, ὀμορφιά καί ἀξία.
Ὁ χρόνος τῆς παρούσης ζωῆς χαρίζεται καί πιστώνεται, ἀπό τήν Θεία ἀγάπη στόν καθένα μας, ὥστε νά τόν ἀξιοποιήσουμε πρός χάριν τῆς σωτηρίας μας. Μέ αὐτό τόν τρόπο, ὁ παροδικός καί ἐφήμερος χρόνος καί χῶρος ὑπηρετοῦν τό οὐράνιο καί τό αἰώνιο. Μέσα στήν Ἁγία Ἐκκλησία μας, ὅπου τά πάντα φωτίζονται, ἁγιάζονται, μεταμορφώνονται καί ἀνακαινίζονται ἀπό τό ἀνέσπερο φῶς τοῦ Χριστοῦ, διδασκόμεθα νά ζοῦμε ἀγωνιζόμενοι πνευματικῶς «ἀπό τοῦ νῦν», ὡς ἀληθῆ πρόγευση καί στάδιο προετοιμασίας τοῦ ἀτελεύτητου «ἀεί» τῆς ὑπέρχρονης Βασιλείας τοῦ Θεοῦ…»
Στη συνέχεια, με αφορμή την συμπλήρωση 1700 ετών, κατά το 2025, από της συγκλήσεως της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου γράφει· «Στήν ἐποχή τῆς παγκοσμιοποίησης, πού ζοῦμε, ἄς κρατήσουμε τήν Πίστη μας ἀκέραιη καί ἀνόθευτη, μακρυά ἀπό τίς διάφορες ἐπιρροές, πού κατευθύνουν τήν ἀνθρωπότητα σέ ἕνα θρησκευτικό συγκριτισμό. Τά δόγματα, τά ὁποῖα ὑπερασπίσθηκαν οἱ Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί τῶν λοιπῶν μέ ἀγωνιστικό φρόνημα, δέν μπορεῖ νά γίνονται ἀντικείμενο διαλόγου ἤ προσαρμογῆς στά δεδομένα τῆς ἑκάστοτε ἐποχῆς, ὅπως ὑποστηρίζουν μερικοί. Ἄς κρατήσουμε στό Ἀρτοφόριο τῆς καρδιᾶς μας τήν πίστη τῶν Πατέρων μας ὡς πολύτιμο θησαυρό τῆς ζωῆς μας. Δυστυχῶς στήν ἐποχή μας ὁ ἄνθρωπος ἔκανε μέτρο τῆς ζωῆς του τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό. Οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀντίθετα μᾶς ὑπενθυμίζουν ὅτι δέν μπορεῖ νά εἶναι «μέτρον πάντων» ὁ φθαρτός καί πρόσκαιρος ἄνθρωπος ἀλλά ὁ μόνος αἰώνιος Θεάνθρωπος. Ἄς γίνει, λοιπόν, τό κέντρο τῶν ἐπιλογῶν μας Αὐτός, πού ἔρχεται ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά μᾶς χαρίσει τήν προοπτική τῆς αἰώνιας ζωῆς».
Το εσπέρας της παραμονής ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στην ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού της εορτής στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Θεοδώρων Ορεστιάδος και ευλόγησε την Αγιοβασιλόπιτα, παρουσία του Δημάρχου Ορεστιάδος Διαμ. Παπαδόπουλου. Επ’ ευκαιρία συνεχάρη τον Πρωτοψάλτη του Ιερού Ναού και της Μητροπόλεως κ. Βασίλειο Παπαμιχαήλ επί τοις ονομαστηρίοις αυτού, και ευχήθηκε σε όλους πλούσια την ευλογία του Θεού στη ζωή τους και τις οικογένειές τους, πρόοδο και ευημερία στον τόπο και ειρήνη σε όλο τον κόσμο.
