Του Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ
Είναι γεγονός, ότι δοκιµάζοντας την πρόσκαιρη αιχμαλωσία, ο λαός του Θεού διακρίνει µέσω αυτής µίαν άλλη αιχµαλωσία, που η πρώτη γίνεται το εκφραστικό της σύμβολο: την αιχμαλωσία των αμαρτωλών. Και σ’ αυτό το επίπεδο υπάρχει συσχετισμός μεταξύ αιχμαλωσίας και δουλείας. Ο αποφασιστικός ισχυρισμός του Ιησού: «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλός εστι της αμαρτίας»[1] έχει τα προοίµιά του στην Παλαιά Διαθήκη: Ο Θεός εγκατέλειψε τον άπιστο λαό στους εχθρούς του[2], «παρέδωκεν αυτόν διά τας αμαρτίας αυτού»[3]. Σύµφωνα µε τη διδασκαλία των Σοφών, η αμαρτία αποτελεί ένα είδος αλλοτριώσεως: «Παρανομίαι άνδρα αγρεύουσι, σειραίς δε των εαυτού αμαρτιών έκαστος σφίγγεται»[4].
Ωστόσο, το βάθος της ανθρώπινης δυστυχίας, που ο Ιησούς έμελλε να κηρύξει την απαλλαγή µας από αυτήν[5], το φανερώνουν κυρίως τα κείµενα των Αποστόλων, «Εγώ σαρκικός είμι, πεπραμένος υπό την αμαρτίαν», είμαι σαν αιχμάλωτος «τω νόμω της αμαρτίας, τω όντι εν τοις µέλεσί µου»[6]· αυτή είναι, σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο, η κατάσταση κάθε ανθρώπου πριν από τη δικαίωσή του. Αλλωστε η αμαρτία δεν είναι µία αφαίρεση: οπωσδήποτε οι αμαρτωλοί είναι έγκλειστοι «της του διαβόλου παγίδος, εζωγρημένοι υπ’ αυτού εις το εκείνου θέλημα».[7]
Αλλη έκφραση αυτής της πνευματικής αιχμαλωσίας αποτελούν «τα δίκτυα του Σεόλ» και «αι παγίδες του θανάτου»[8] που προκαλούν τόσο τρόμο στους ανθρώπους[9]. Γι᾽ αυτό και η απελευθερωτική ενέργεια του Ιησού εκτείνεται ως εκεί: αφού γεύτηκε τον θάνατο «κατέβηκε στον Αδη» για να κηρύξει το ευαγγέλιο της σωτηρίας ακόμα και «τοις εν φυλακή πνεύµασι»[10].
Τέλος ο απόστολος Παύλος δε διστάζει µερικές φορές να θεωρήσει τον ίδιο τον Νόμο σαν ένα είδος «φυλακής», όπου «προ… του ελθείν την πίστιν υπό νόµου εφρουρούμεθα»[11]: υπερβολικές ίσως διατυπώσεις, που βοηθούν όμως να καταλάβει κανείς καλύτερα την αληθινή απελευθέρωση που μας παρέχει ο Ιησούς Χριστός.
Τι γίνονται αυτοί οι αμαρτωλοί που τους ελευθερώνει ο Χριστός; Καινούριο παράδοξο: είναι οι «δέσµιοι» του Κυρίου. Ο απόστολος Παύλος διακηρύττει ότι οι δούλοι της αμαρτίας γίνονται δούλοι της δικαιοσύνης[12]. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του δέσµιο του Πνεύματος[13], και θέλει επίσης να αιχμαλωτίσει «παν νόημα εις την υπακοήν του Χριστού»[14]. Πράγματι ο Ιησούς, όπως οι στρατηγοί της αρχαιότητας, στον νικητήριο θρίαµβό του «ηχμαλώτευσεν αιχμαλωσίαν»[15], αλλά για να μοιράσει στους αιχμαλώτους του τα δώρα του και να τους κάνει μετόχους της δικής του νίκης[16].
[1] Ιωάννου 8, 34
[2] Κριτών 2, 14
[3] Ησαΐου 64, 7
[4] Παροιμιών 5, 22. Βλ. και 11,6
[5] Βλ. Λουκά 4,18. Βλ. Ησαΐου 61, 1
[6] Προς Ρωμαίους 7, 14.23
[7] Προς Τιμόθεον Β΄, 2, 26
[8] Ψαλμού 17, 6
[9] Προς Εβραίους 2, 14 εξ.
[10] Α΄ Πέτρου 3, 19
[11] Προς Γαλάτας 3, 23 και Προς Ρωμαίους 7, 6
[12] Προς Ρωμαίους 6, 12-23. Προς Κορινθίους 7, 22
[13] Πράξεων 20, 22
[14] Προς Κορινθίους 10, 5. Βλ. Προς Ρωμαίους 1, 5
[15] Προς Εφεσίους 4, 8. Ψαλμού 67, 19
[16] Βλ. Προς Κορινθίους Β΄, 2, 14
