Η μνήμη του Αποστόλου Ανδρέου, του ιδρυτού της Εκκλησίας του Βυζαντίου και κατ’ επέκταση της Θράκης, ιδιαιτέρως τιμάται από τον φιλόχριστο λαό της πόλεως του Σουφλίου στον ταπεινό και απέριττο νεόδμητο Ναό, ο οποίος επινεύσει του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Δαμασκηνού, καθιερώθη το έτος 2012 επ’ ονόματι του Πρωτοκλήτου Αποστόλου.
Ο Σεβασμιώτατος αφ’ εσπέρας της εορτής χοροστάτησε στον Πανηγυρικό Εσπερινό, ευλόγησε τους άρτους και μίλησε, παρουσία του Βουλευτού Έβρου Σταύρου Κελέτση, των αντιδημάρχων Σουφλίου Γεωργίου Μπαλτζή και Δημητρίου Δαρούση, του Διοικητού της 50ής Ταξιαρχίας ταξιάρχου Δημητρίου Λυμπερέα, του περιφερειακού Συμβούλου Βασιλείου Δελησταμάτη και ικανού εκκλησιάσματος.
Το πρωΐ της κυριωνύμου ημέρας ο Σεβασμιώτατος προέστη του Όρθρου και της Ευχαριστιακής Συνάξεως, την οποία παρακολούθησαν ο Βουλευτής Έβρου Αναστάσιος Δημοσχάκης, οι αντιδήμαρχοι Σουφλίου Γεώργιος Μπαλτζής, Δημήτριος Δαρούσης, Θεόδωρος Τσιαμίτας, ο υποδιοικητής της 50ής Ταξιαρχίας συνταγματάρχης Νικόλαος Λιάπης, η διευθύντρια του Γραφείου Πολιτικών Υποθέσεων του ΥΠΕΞ στη Θράκη Βάλια Πενταρβάνη, η Λυκειάρχης Σουφλίου Αθανασία Κακαλή, ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος Σουφλίου αστυνομικός υποδιευθυντής Χαρ. Βομβέλλης και πλήθος πιστών.
Με αφορμή τα γεγονότα της γνωριμίας του Αποστόλου Ανδρέου με τον Κύριο όπως τα περιγράφει το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, ο Σεβασμιώτατος τόνισε· «Ἡ προσμονή τοῦ Μεσσία ἦταν ἕνας πόθος πού ἔδινε δύναμη στόν λαό μέσα στίς ἱστορικές του περιπέτειες. Ὁ περιούσιος λαός πίστευε ὅτι, ὅταν ἐρχόταν ὁ Μεσσίας, θά τόν ἐλευθέρωνε ἀπ᾿ ὅλα τά δεινά του. Ἡ λέξη Μεσσίας ἑρμηνεύεται μέ τὴ λέξη Χριστός, διότι εἶναι αὐτός πού χρίεται, γιά νά γίνει βασιλιάς ἤ ἀρχιερέας ἤ προφήτης. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι χρισμένος ἀπό τόν Θεό Πατέρα, ἔχει δηλαδή τήν ἐξουσία νά εἶναι ταυτόχρονα καί Βασιλεύς καί Ἀρχιερεύς καί Προφήτης. Αὐτά τά τρία ἀξιώματα συνυπάρχουν στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μέ αὐτή τήν τριπλή ἐξουσία ὁ Κύριος ἀπεργάζεται τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων…
»Ὁ ἀπόστολος Ἀνδρέας ἐνθουσιάσθηκε ἀπό τήν πρώτη συνάντηση του μέ τόν Θεάνθρωπο Κύριο στόν ὁποῖο εἶδε τόν Βασιλιά, τόν Διδάσκαλο, τόν Ἀρχιερέα. Στόν Χριστό εἶδε τήν ἀρχοντιά τοῦ Βασιλιά, τή σοφία τοῦ Διδασκάλου καί Προφήτη, τό μεγαλεῖο καί τὴν ἱεροπρέπεια τοῦ Ἀρχιερέα. Ἔγινε ὁ πρῶτος πιστός μαθητής τοῦ Χριστοῦ, διότι ἔνιωσε νά ἐλευθερώνεται μέσα ἀπό τήν σοφία, τήν δύναμη καί τήν θυσία τοῦ Κυρίου. Ἔνιωσε ἐπίσης βαθύτατη ἀνάγκη νά μήν κρύψη τήν χαρά του ἀλλά θέλησε νά κάνει κοινωνούς σέ αὐτή πρόσωπα ἀγαπητά ὅπως ἦταν ὁ ἀδελφός του, ὁ Πέτρος, καί ἀργότερα ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα μέ τὴν ἱεραποστολική του δράση. Ὁ εὐαγγελισμός τῶν ἀνθρώπων ἔγινε ἔργο ζωῆς γιά τόν Πρωτόκλητο τῶν ἀποστόλων, τό ὁποῖο ὁλοκλήρωσε μέ τόν μαρτυρικό του θάνατο…
» Γιά μᾶς ὁ Μεσσίας Χριστός εἶναι ὁ Βασιλιάς μας. Ἡ ὑπακοή σ’ αὐτόν τόν Κυβερνήτη εἶναι ἐλευθερία. Ἡ ὑποταγή στό θέλημά Του εἶναι καταξίωση. Ἡ συμπόρευση μαζί Του εἶναι ἡ παντοτινὴ εὐδαιμονία… Γιά μᾶς ὁ Μεσσίας εἶναι ὁ σοφός Διδάσκαλος. Εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀκολουθῶντας ὁ πιστός τόν Χριστό σάν Διδάσκαλο, κοντά Του μαθητεύει στά μυστικά τής ἀληθινῆς ζωῆς, ξεκλειδώνει τὴν πραγματική γνώση, πού δέν βρίσκεται στά δεδομένα τῶν σκληρῶν δίσκων τῶν ὑπολογιστῶν, οὔτε στίς ἄπειρες πληροφορίες τοῦ διαδικτύου, οὔτε στήν ἀστρονομικήὴ εὐστροφία τῆς τεχνητής νοἡμοσύνης. Κοντά στόν Μεγάλο Διδάσκαλο ὁ πιστός μαθαίνει πώς ἡ σοφία δέν εἶναι γνώσεις καί πληροφορίες οὔτε πείραμα καί συμπέρασμα. Ἡ σοφία εἶναι βίωμα, ἐμπειρία τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ, ἡ χαρά τῆς ἕνωσης μαζί Του… Γιά μᾶς, τέλος, ὁ Μεσσίας Χριστός εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας. Εἶναι Ἐκεῖνος πού μυστηριακά θυσιάζει καί θυσιάζεται, γιά νά μοιράσει τόν ἑαυτό Του σ’ ὅποιον Τόν ἀγαπᾶ. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος, ὁ προσφέρων τόν ἑαυτό Του καί προσφερόμενος στὴν Ἐκκλησία καί ἀπό τὴν Ἐκκλησία γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὁ Μεσσίας εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος τῆς ἀληθινῆς λατρείας. Εἶναι τό περιεχόμενο κάθε προσευχῆς…»
Ο Σεβασμιώτατος έκλεισε τον λόγο του προτρέποντας τους πιστούς· «Με τον Απόστολο Ανδρέα ἄς προσεγγίσουμε τόν Κύριο ὡς Βασιλιά, ὡς Διδάσκαλο καί ὡς Ἀρχιερέα. Ἄς ὑποταχθοῦμε στή δύναμη τῆς ἀγάπης Του, στή σοφία τῆς παιδαγωγίας Του, στὴ μυστικὴ χάρη τῆς λατρείας Του, γιά νά μποροῦμε νά διακηρύττουμε στούς ἀδελφούς μας πού διψοῦν γιά ἐλευθερία: “εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν”».
