Η γραφική Κοινότητα του Αγίου Χαραλάμπους, που βρίσκεται στον κάμπο του Ζαγκλιβερίου της Ιεράς μας Μητροπόλεως, τίμησε με λαμπρότητα τον Έφορο και Προστάτη της Άγιο Χαραλάμπη, την Τρίτη 10η Φεβρουαρίου 2026 που η Εκκλησία μας τιμά πανορθοδόξως τη μνήμη του. Στον Ενοριακό Ιερό Ναό του Οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου, λοιπόν, προσήλθε προσκυνητής και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ και προέστη του Όρθρου και της Πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, πλαισιούμενος από τους Παν. Αρχιμ. π. Γαβριήλ Ποικιλίδη εκ της Ι.Μ. Πολυανής και Κιλκισίου και π. Νικόδημο Κωτινούδη, τους Αιδ. π. Αθανάσιο Καρανταΐδη εκ της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης και π. Χαράλαμπο Καβάση εκ της Ι.Μ. Σισανίου και Σαιτίστης και βεβαίως από τον δραστήριο Εφημέριο της Ενορίας Αιδ. π. Χρήστο Μήτσιου, ο οποίος αναμορφώνει και ανακαινίζει και την Ενορία της Σαρακήνας και την Ενορία του Αγίου Χαραλάμπους με τα πνευματικά του τέκνα. Να σημειωθεί ότι οι λιγοστοί κάτοικοι της Κοινότητος με τον ιδρώτα του προσώπου τους ιστορούν τον όμορφο Ναό τους και σήμερα ενδιαφερόμενοι για τη λαμπρότητά του και χθες από τους προηγουμένους Εφημερίους του. Περιποιεί τιμή για μια χούφτα ανθρώπους να φροντίζουν την παραδοσιακή ορθόδοξη εμφάνιση του Ναού τους, υπακούοντες στα κελεύσματα της παραδόσεως και στο μεράκι της ψυχής τους.
Επικεφαλής του Λαού του Θεού ο Αντιδήμαρχος Λαγκαδά κ. Πέτρος Μακρίδης, ο τ. Δήμαρχος Λαγκαδά και Δημοτικός Σύμβουλος κ. Γεώργιος Ξενιτίδης, ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Αλέξανδρος Ποντίκης κ.ά.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο μαρτύριο του Αγίου Χαραλάμπους εκτενώς και συνόψισε τα μηνύματα της εορτής παρουσιάζοντας τρεις όψεις της θυσίας του Αγίου.
Υπεγράμμισε ότι :
Α) Υπερεκατοντούτης Κληρικός όντας (113 ετών) υπέστη μαρτύριο φρικτό, αφού εγδάρη ζωντανός από τους διώκτες του. Το 198 μ. Χ. επί Σεπτιμίου Σεβήρου, κατά τον γνωστό διωγμό και επί τοπικού Άρχοντος Λουκιανού, στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας έδειξε τι θα πει να είσαι ορθόδοξος Κληρικός.
Β) Αρνήθηκε ο Άγιος Χαραλάμπης να προσκυνήσει τα είδωλα και την εικόνα του Αυτοκράτορος, αρνούμενος έτσι την ανύψωση της εξουσίας σε Θεότητα και κηρύσσοντας την πιστότητά του στο Θεάνθρωπο Κύριο. Και,
Γ) Εξ αιτίας της ομολογίας του, έγινε αφορμή οι διώκτες του Πορφύριος και Βάπτος και τρεις μαζί τους γυναίκες, γενόμενοι μέτοχοι στο μαρτύριό του, να οδηγηθούν στα Ουράνια Δώματα ως συνάγιοί του.
Και κατέληξε ο Δεσπότης : «Ο Κληρικός οφείλει να είναι ηγέτης. Οφείλει το επιτραχήλιό του να το βαπτίζει στο αίμα του μαρτυρίου εάν χρειασθεί και όχι μόνο με την ευχή της Εκκλησίας να καθαγιάζει με αυτό αγιοπνευματικά τα πνευματικά του τέκνα! Οφείλει επίσης στις απαιτήσεις της πολύμορφης εξουσίας να υπακούει, όταν οι νόμοι του Άρχοντος συμβαδίζουν με τον Θείο Νόμο και τηρούν απαρασάλευτα το θέλημα του Δημιουργού, ερωτώντας τον σε κάθε στιγμή της πορείας του : Τι σοι ευάρεστον Κύριε ; Και τέλος, είναι αλήθεια πως όταν ο ρασοφόρος επιτελεί το θέλημα του Θεού, τότε συνακόλουθοί του φυτρώνουν στο διάβα του, τιμιώτεροι λίθων πολυτελών!»
