ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 8η Ιουνίου 2026
(Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)
Έχουμε τονίσει πολλές φορές στις ανακοινώσεις μας ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα.
Αυτό είναι εμφανές στις αιρέσεις, όπου πλεονάζει η ανηθικότητα. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο δυτικός Χριστιανισμός, ο οποίος, αφότου αποκόπηκε από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, βαίνει από πτώση σε πτώση και από ηθική κατάπτωση σε ηθική καταβαράθρωση. Η ιστορία του αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα μιας τραγικής πορείας, που φανερώνει περίτρανα την απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού. Στο όνομα του Χριστού διαπράχθηκαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (σταυροφορίες, ιεροί πόλεμοι, Ιερά Εξέταση, γενοκτονίες, φόνοι), αλλά και απίστευτες ηθικές παρεκτροπές (πορνείες, αιμομιξίες, βιασμοί, παιδεραστίες, ανείπωτες σεξουαλικές διαστροφές κ.λπ.), όχι τόσο από τον απλό λαό όσο από τους «εκκλησιαστικούς» ηγέτες του και κυρίως από τους «Πάπες», οι οποίοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους, υπήρξαν από τους πλέον διεφθαρμένους θρησκευτικούς ηγέτες της ιστορίας. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι πολλοί «Πάπες» πέθαναν κατά τη διάρκεια οργίων, στις αγκαλιές ερωμένων και πορνών, (π.χ. Ιωάννης ΙΒ΄ (955–964 μ.Χ.), Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1492–1503 μ.Χ. κ.α.) ενώ αρκετοί εξ αυτών απέκτησαν εξώγαμα τέκνα, τα οποία στη συνέχεια προωθούσαν σε ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα (π.χ. Πίος Β΄1458-1464, Ιννοκέντιος Η΄ 1484-1492, Ιούλιος Β΄1503-1513, Παύλος Γ΄ 1534-1549, κ.α.). Επιγραμματικά αναφερόμαστε στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού, στη δραματική περίοδο (9ος-15ος αιώνας) όπου η ηθική, πνευματική και πολιτική εξουσία των «Παπών» κατέρρευσε. Σηματοδοτήθηκε από ακραία διαφθορά, άνοδο της κοσμικής εξουσίας έναντι της θρησκευτικής, και οδήγησε άμεσα στην αμφισβήτηση του Παπισμού ως «εκκλησίας».
Αξιοπαρατήρητη είναι και η σύγχρονη ηθική κατάπτωση του παπικού «κλήρου», με τις χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης αθώων παιδιών από διεφθαρμένους παιδεραστές φραγκοπαπάδες. Πρόκειται για ένα διαρκές σκάνδαλο που ταλανίζει εδώ και χρόνια την παπική «εκκλησία», την εκθέτει στα μάτια του σύγχρονου κόσμου και αδειάζει τα «ιερά» ταμεία της λόγω των αποζημιώσεων προς τα θύματα.
Την παπική «εκκλησία» ακολουθούν κατά πόδας και οι πολυάριθμες προτεσταντικές «εκκλησίες» και ομολογίες στην ηθική σήψη. Τα δημοσιεύματα περί ανηθικότητας είναι συνεχή και φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος και στις παπικές αυτές διασπάσεις. Και λέγουμε «παπικές διασπάσεις», διότι στην ουσία ο ευρύτερος Προτεσταντισμός δεν διαφέρει ουσιωδώς από τον Παπισμό ούτε στις κακοδοξίες ούτε στην ηθική κατάπτωση.
Αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι τόσο ο Παπισμός όσο και ο Προτεσταντισμός αποτελούν διαχρονικό όνειδος για τον Χριστιανισμό. Οι χριστιανομάχοι προβάλλουν ως «αδύνατα σημεία» του Χριστιανισμού τις διαχρονικές ηθικές παρεκτροπές του παποπροτεσταντισμού.
Η σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως «πρόοδο» και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία.
Ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί «συγχρονισμένος» με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας.
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας αποτέλεσε δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο η «εκκλησία» της Νορβηγίας «ζήτησε συγγνώμη» για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας.
Σύμφωνα με αυτό: «Η Εκκλησία της Νορβηγίας προχώρησε σε ιστορική συγγνώμη προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα για δεκαετίες διακρίσεων. Ο επίσκοπος Όλαφ Φίκσε Τβέιτ αναγνώρισε ότι η Εκκλησία “προκάλεσε πόνο και ντροπή” και δεσμεύτηκε σε μια νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης».
Με άλλα λόγια, ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος» θεωρεί ξεκάθαρα ότι δεν είναι μόνο η «εκκλησία» του η οποία, κατ’ αυτόν, «προκάλεσε πόνο και ντροπή», αλλά και η Θεία Αποκάλυψη, οι Άγιες Γραφές και ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος καταδικάζει με απόλυτη σαφήνεια την ομοφυλοφιλία ως παρεκτροπή της ανθρώπινης οντολογίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά «κήρυξε» και μια «νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης» όσων εμμένουν σε αυτή την παρεκτροπή!
Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Μια στιγμή ιστορικής σημασίας εκτυλίχθηκε (πρόσφατα) στο Όσλο, όταν η Εκκλησία της Νορβηγίας ζήτησε επίσημα συγγνώμη για δεκαετίες διακρίσεων και περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο London Pub, έναν χώρο-σύμβολο της νορβηγικής ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όπου το 2022 σημειώθηκε τρομοκρατική επίθεση με δύο νεκρούς και εννέα τραυματίες».
Η σύμπλευση της «εκκλησίας» της Νορβηγίας με τον σοδομισμό είναι πλέον ξεκάθαρη. Ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος», αντί να στηλιτεύσει το αμαρτωλό πάθος της ομοφυλοφιλίας και να καλέσει τους ομοφυλοφίλους σε μετάνοια, έθεσε την «εκκλησία» του σε θέση απολογίας για τη μέχρι πρότινος προσήλωσή της στη χριστιανική ηθική, η οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και πηγή πολλών κακών, με προεκτάσεις τόσο στην προσωπική υγεία όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Έφθασε, μάλιστα, στο σημείο να αποθεώνει το πάθος αυτό και να ζητά συγγνώμη για τη μέχρι τώρα τήρηση της χριστιανικής ηθικής.
Ιδού πώς έφθασε η «εκκλησία» της Νορβηγίας να ζητήσει συγγνώμη από τους σοδομιστές: «Για δεκαετίες, η Εκκλησία της Νορβηγίας θεωρούσε την ομοφυλοφιλία “κοινωνικό κίνδυνο” και απαγόρευε σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να χειροτονηθούν ή να τελέσουν γάμο εντός ναού. Η αλλαγή άρχισε να συντελείται σταδιακά από τη δεκαετία του 2000, παράλληλα με τη φιλελευθεροποίηση της νορβηγικής κοινωνίας. Το 2007, η Εκκλησία χειροτόνησε τον πρώτο ομοφυλόφιλο πάστορα, ενώ το 2017 τέλεσε τον πρώτο “γάμο” ομοφύλων. Το 2023, ο ίδιος ο επίσκοπος Τβέιτ συμμετείχε για πρώτη φορά στην παρέλαση του Oslo Pride, γεγονός που θεωρήθηκε ιστορική καμπή».
Αυτό αποδεικνύει ότι ο αιρετικός «επίσκοπος» αναγνώρισε ως «λάθος» τη χριστιανική διδασκαλία και συντάχθηκε με την ομοφυλοφιλία. Δεν «ανοίχθηκε» απλώς προς τα άτομα που επιλέγουν να ζουν ως ομοφυλόφιλοι, αλλά προς αυτό καθαυτό το αμαρτωλό πάθος, επιβραβεύοντάς το με τη «χειροτονία» ομοφυλόφιλου πάστορα, την τέλεση «γάμων» ομοφύλων «ζευγαριών» και τη συμμετοχή του σε δημόσιες παρελάσεις «υπερηφάνειας», μέσω των οποίων διεκδικούνται τα λεγόμενα «δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων. Με την παρουσία του σε αυτές, συντάσσεται και ο ίδιος με τα αιτήματά τους.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά η «συγγνώμη» του προς τους αμετανόητους σοδομιστές «συνοδεύτηκε από συγκίνηση και χειροκροτήματα, ενώ πολλοί πιστοί παρακολούθησαν τη λειτουργία που ακολούθησε στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο». Η απόφασή του να ζητήσει συγγνώμη επισφραγίστηκε από «λειτουργία» στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο. Μέχρι εκεί έφθασε η ασέβειά του και η ύβρις του!
Βλάσφημες μπορούν να θεωρηθούν και οι δηλώσεις του: «Η Εκκλησία στη Νορβηγία προκάλεσε ντροπή, μεγάλη ζημία και πόνο στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους. Αυτό δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί. […] Η διάκριση και η άνιση μεταχείριση προκάλεσαν απώλεια πίστης σε πολλούς». Για τον αιρετικό «επίσκοπο» φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία η «απώλεια πίστης» παρά η καθαρότητα της πίστεως.
Η «συγγνώμη» του αιρετικού «επισκόπου» Όλαφ Φίκσε Τβέιτ προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. «Η Χάνε Μαρί Πέντερσεν-Έρικσεν, ομοφυλόφιλη πάστορας και επικεφαλής του δικτύου χριστιανών λεσβιών, χαρακτήρισε τη συγγνώμη “σημαντική πράξη επανόρθωσης”, η οποία “σηματοδοτεί το τέλος ενός σκοτεινού κεφαλαίου”. Άλλοι, ωστόσο, θεωρούν ότι η συγγνώμη ήρθε πολύ αργά. “Για εκείνους που πέθαναν από AIDS νιώθοντας πως ο Θεός τους τιμωρούσε, αυτή η συγγνώμη δεν φέρνει παρηγοριά”, δήλωσε ο Στέφεν Αντόμ από την Ένωση Φύλου και Σεξουαλικής Διαφορετικότητας της Νορβηγίας».
Η «συγγνώμη» της «εκκλησίας» της Νορβηγίας προς τους «αδικημένους» σοδομιστές, λεσβίες, τρανς κ.λπ. δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύνηθες πια στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, «εντάσσεται σε ένα παγκόσμιο κύμα αυτοκριτικής από θρησκευτικούς οργανισμούς. Το 2023, η Εκκλησία της Αγγλίας και η Μεθοδιστική Εκκλησία της Ιρλανδίας προχώρησαν σε δημόσιες συγγνώμες για τη στάση τους απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ενώ η Ενωμένη Εκκλησία του Καναδά έκανε λόγο για “δέσμευση σε πλήρη ένταξη και ριζική φιλοξενία”. Η συγγνώμη στο Όσλο δεν ήταν απλώς μια τελετή· ήταν μια συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη — μια αναγνώριση ότι η πίστη και η αγάπη δεν έχουν χώρο για διακρίσεις».
Στη Φινλανδία, ο πρώην «αρχιεπίσκοπος» της Λουθηρανικής «εκκλησίας» Κάρι Μάκινεν χαιρέτισε ανοιχτά την νομοθέτηση του «γάμου» ομοφύλων από την Πολιτεία, ενώ ο νυν «αρχιεπίσκοπος» Τάπιο Λούομα εξέφρασε επίσης τη χαρά του για την εξέλιξη, προσθέτοντας ότι «και σε ό,τι με αφορά θεωρώ πως η Εκκλησία πρέπει να επανεξετάσει τη θέση της για την έννοια του γάμου». Δήλωσε ακόμη ότι «τα ομόφυλα ζευγάρια είναι ευπρόσδεκτα σε όλες τις δραστηριότητες της εκκλησίας». Μάλιστα, η «Σύνοδος των Επισκόπων» έχει εγκρίνει πρόταση για την «προσθήκη παράλληλου μοντέλου γάμου», το οποίο θα επιτρέπει στους «ιερείς» να τελούν «γάμους» ομοφυλοφίλων «ζευγαριών».
Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, δεν έμεινε εκτός αυτού του «κλίματος» ούτε η παπική «εκκλησία». Σύμφωνα με άλλο πρόσφατο δημοσίευμα, «Παπικοὶ ἐπίσκοποι εἰς ἀγρυπνίας ὑπὲρ τῆς “καταπολέμησης τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Ἡ κατάπτωσις τοῦ παπισμοῦ φαίνεται νὰ μὴν ἔχει τέλος. Ἀπὸ ὅπλον κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ὁποία στοχεύει εἰς τὴ μετάνοια, ἔγινε μέσον προπαγάνδας τῆς ὁμοφυλοφιλίας».
Και επισημαίνει ότι: «Σημαντικὴ αὔξηση καταγράφεται τὸ 2026 στὴ συμμετοχὴ Παπικῶν ἐπισκόπων στὴν Ἰταλία σὲ ἀγρυπνίες καὶ προσευχητικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ σχετίζονται μὲ ζητήματα ὁμοφυλοφιλίας καὶ ταυτότητας φύλου. Σύμφωνα μὲ ἰταλικὰ δημοσιεύματα, τουλάχιστον δώδεκα ἐπίσκοποι ἀναμένεται νὰ προΐστανται ἢ νὰ παραστοῦν σὲ λειτουργίες καὶ ἀγρυπνίες ποὺ ὀργανώνονται μὲ στόχο, ὅπως ἀναφέρεται, τὴν “ὑπέρβαση τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς ἔχουν ἐξαπλωθεῖ σὲ περισσότερες ἀπὸ εἴκοσι ἐπισκοπὲς σὲ ὅλη τὴ χώρα. Σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, οἱ ἀγρυπνίες πραγματοποιούνται μέσα σὲ καθολικοὺς ναούς, μὲ τὴ στήριξη τοπικῶν ἐπισκόπων ἢ ἐκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων. Ὁρισμένες ἀπὸ αὐτὲς τὶς πρωτοβουλίες ἐντάσσονται σὲ εὐρύτερα ποιμαντικὰ προγράμματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ὑποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ ἀτόμων». «Παράλληλα, οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς συνδέονται μὲ τὴ συνεχιζόμενη συζήτηση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Παπικῆς “ἐκκλησίας” γιὰ τὴ συνοδικότητα καὶ τὴν ποιμαντικὴ προσέγγιση θεμάτων σεξουαλικότητας καὶ ταυτότητας φύλου. Τὸ σχετικὸ πλαίσιο ἔχει ἐνισχυθεῖ μετὰ ἀπὸ πρόσφατα συνοδικὰ κείμενα καὶ συζητήσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ἀγρυπνίες αὐτὲς ἀποτελοῦν ἔκφραση ποιμαντικῆς φροντίδας καὶ προσπάθεια ὑπέρβασης διακρίσεων, στὸ πνεῦμα τοῦ σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ διαλόγου».
Ο Καρδινάλιος Reinhard Marx, «αρχιεπίσκοπος» του Μονάχου και του Φράιζινγκ στη Γερμανία, υποστηρίζει ανοιχτά την ένταξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών στην «Εκκλησία», έχοντας μάλιστα επιτρέψει την τέλεση τελετών ευλογίας για ζευγάρια του ιδίου φύλου στην «αρχιεπισκοπή» του. Πιο συγκεκριμένα, ακολουθώντας τις οδηγίες της «Γερμανικής Συνόδου», ο «αρχιεπίσκοπος» Marx ανακοίνωσε ότι επιτρέπεται η ευλογία ζευγαριών κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να τελέσουν θρησκευτικό γάμο. Έχει δηλώσει δημόσια ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί αμαρτία και ότι οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν μέρος της δημιουργίας του Θεού!
Τα ανωτέρω στοιχεία για την κατάπτωση του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού είναι εντελώς ενδεικτικά. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι γενικευμένο και η ηθική σήψη κατατρώγει τα σωθικά του. Γι’ αυτό και η αποσύνθεσή του είναι ραγδαία, όπως έχουμε αποκαλύψει συχνά στις ανακοινώσεις μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αποχώρηση χιλιάδων Φινλανδών από τη Λουθηρανική «εκκλησία», ύστερα από τις δηλώσεις των πρώην και νυν «αρχιεπισκόπων» Κάρι Μάκινεν και Τάπιο Λούομα για την ομοφυλοφιλία. «Από εκείνη τη στιγμή έως σήμερα, 13.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Εκκλησία — άρα σταμάτησαν και να πληρώνουν τον εκκλησιαστικό φόρο. Ο αρχιεπίσκοπος Κάρι Μάκινεν γνώριζε ότι τα λόγια του θα εξόργιζαν και θα αποξένωναν μια μερίδα πιστών. Όμως φαίνεται ότι οι αρχές και ο προσωπικός του κώδικας αξιών τού επέβαλαν να συνταχθεί με τους υποστηρικτές των ατομικών ελευθεριών».
Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας εκφράζοντας τη λύπη μας για την κατάντια του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος εγκατέλειψε τις αρχές της γνήσιας χριστιανικής πίστης και ζωής και συντάχθηκε με τον πτωτικό κόσμο. Αναμφίβολα, η πλέον τρανή απόδειξη αυτής της ταύτισης αποτελεί η αποδοχή του θανάσιμου αμαρτήματος της ομοφυλοφιλίας ως δήθεν «φυσικής επιλογής», παρά το γεγονός ότι εκτρέπει τον άνθρωπο σε παράχρηση των σωματικών του οργάνων, αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία.
Καταφρονείται, έτσι, με τον πλέον ασεβή τρόπο η χριστιανική ανθρωπολογία περί άρρενος και θήλεος και εισάγεται μια πληθώρα πλασματικών «γενών», ανάλογα με τα αμαρτωλά πάθη (σοδομισμός, λεσβιασμός, τρανς, κουίρ, αμφισεξουαλικότητα κ.λπ.), με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Παραβλέπεται, επίσης, η πληθώρα των βιβλικών αναφορών στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και η κατηγορηματική αποστροφή του Θεού προς το πάθος αυτό.
Η λύπη μας επιτείνεται όταν διαπιστώνουμε ότι πολλοί κληρικοί και θεολόγοι από ορθόδοξης πλευράς αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τη σύμπλευση των δυτικών «εκκλησιών» με το πνεύμα του κόσμου και, εν προκειμένω, με την ομοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει καμία επίσημη διαμαρτυρία ή τοποθέτηση επί του θέματος, ώστε να πληροφορηθεί το ορθόδοξο πλήρωμα ότι πρόκειται για σοβαρή εκτροπή και να μη παρασύρεται από την προπαγάνδα ότι δήθεν δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ της χριστιανικής πίστεως και της ομοφυλοφιλίας. Όσοι δεν διαθέτουν επαρκή γνώση των αβυσσαλέων διαφορών μεταξύ της Εκκλησίας μας και των αιρετικών δυτικών «εκκλησιών», παρασύρονται, θεωρώντας ως δήθεν «πρόοδο» τις αντιχριστιανικές αυτές επιλογές.
Ακόμη περισσότερο, λυπούμαστε και ανησυχούμε διότι πολλοί εξ αυτών αναπτύσσουν σχέσεις με αυτές τις «εκκλησίες», ονοματίζοντας αυτές ως δήθεν αληθινές, παραβλέποντας τις χαώδεις δογματικές διαφορές που τις χωρίζουν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, την Αγία Ορθοδοξία μας και την ίδια στιγμή διαψεύδουν πανηγυρικά τους εαυτούς τους, διότι δεν προχωρούν στην διακοινωνία μαζί τους, που αποδεικνύει την ενότητα της Εκκλησίας, διότι γνωρίζουν ότι αυτοστιγμεί θα απωλέσουν όχι μόνον την Αρχιερωσύνη τους, αλλά και την ορθόδοξη ταυτότητά τους.
Με τις «θερμές» σχέσεις τους με αυτές, τις φιλοφρονήσεις και, το χειρότερο, με τέτοιου είδους εκκοσμικεύσεις, όπως η απενεχοποίηση της ομοφυλοφιλίας, αποστέλλονται άκρως λανθασμένα μηνύματα τόσο προς τους αιρετικούς — ότι δήθεν «ορθώς πράττουν» — όσο και προς το ορθόδοξο πλήρωμα, του οποίου αμβλύνεται σταδιακά το ορθόδοξο αισθητήριο.
