Το Σαββατοκύριακο 6 και 7 Ιουνίου 2026 ο Μυστράς εόρτασε με εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια τον Πολιούχο του, Όσιο Γρηγόριο τον Μυστριώτη.
Ειδικότερα, στον νεόδμητο, περικαλλή, πρώτο Ιερό Ναό του Οσίου, το Σάββατο το απόγευμα τελέσθηκε ο Μέγας πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος. Την Κυριακή 7 Ιουνίου, ημέρα που η Εκκλησία μας τιμά και την εορτή των Αγίων Πάντων, τελέσθηκαν ο πανηγυρικός Όρθρος, η ευλόγηση των άρτων και η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας κ. Ευσταθίου.
Στην μεστή νοημάτων ομιλία του, ο σεπτός Ποιμενάρχης μας αναφέρθηκε στην ανυπολόγιστη αξία του Ανθρώπου, του σπουδαιότερου όντος που δημιούργησε ο Θεός, η οποία δεν αποδεικνύεται από τον πλούτο, τις γνώσεις ή την δύναμη του καθενός, αλλά από την αθάνατη ψυχή του, την οποία οφείλει ο κάθε χριστιανός να την θωρακίζει πνευματικά και να την κρατά αγνή, όπως ακριβώς έκαναν και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, που αποτελούν τους απλανείς καθοδηγητές μας και παραδείγματα προς μίμηση.
Πριν την Απόλυση, ο Σεβασμιώτατος μίλησε και για τον τιμώμενο Όσιο Γρηγόριο, ο οποίος αποτελεί πρότυπο πίστεως, ασκητισμού, αδιάλειπτης προσευχής και φιλανθρωπίας, ευχόμενος να χαριτώνει κάθε ευλαβή χριστιανό του ευλογημένου τόπου του Μυστρά.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, στον προαύλιο χώρο του Ναού, δόθηκε μικρή δεξίωση με γλυκίσματα και αναψυκτικά.
ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΜΥΣΤΡΙΩΤΗΣ
Ο Όσιος Γρηγόριος, ήταν γόνος επίσημης οικογένειας χριστιανών της περιοχής του σημερινού Μυστρά και έζησε κατά τον 11ο μ.Χ. αιώνα. Από μικρός διδάχθηκε τα ιερά γράμματα και επέδειξε ζήλο για τη μοναχική ζωή.
Σε ηλικία, λοιπόν, 16 ετών, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να αποσυρθεί σε μοναστήρι, χωρίς όμως να του το επιτρέψουν οι γονείς του. Αργότερα, ακολούθησε μια ομάδα μοναχών – επισκεπτών του Μυστρά, με σκοπό να προσκυνήσει μαζί τους, τους Αγίους Τόπους. Απρόβλεπτοι όμως λόγοι, τους οδήγησαν στη Ρώμη. Εκεί ο νεαρός Γρηγόριος γίνεται μοναχός, σε κάποια Ιερά Μονή της περιοχής.
Αργότερα αναχωρεί για τους Αγίους Τόπους, και στη συνέχεια φθάνει στη Νίκαια της Μικράς Ασίας και από εκεί μεταβαίνει στη Θράκη, Μακεδονία για να εγκατασταθεί τελικά στην Εύβοια. Η παρουσία του γεμάτου από τη Θεία Χάρη Γρηγορίου στη μικρή πόλη του Ωρεού, ξεσηκώνει παλλαϊκό συναγερμό. Ο Ιερός Ναός που έμενε, κατακλυζόταν καθημερινά από πλήθη πιστών, που πήγαιναν στον Όσιο για να ακούσουν το κήρυγμά του και τις βαθυστόχαστες συμβουλές του.
Πολύ γρήγορα όμως, για να αποφύγει την τιμή που του έκαναν οι άνθρωποι και για να βρει την πολυπόθητη ησυχία, φεύγει από τον Ωρεό και εγκαθίσταται σε ένα πολύ μικρό νησάκι, τη νήσο Στρογγυλή. Δεν άργησε όμως το νέο αυτό κρησφύγετο του Οσίου Γρηγορίου να γίνει γνωστό και να προστρέχουν σ’ αυτόν πλήθη πλουσίων και φτωχών, Ιερείς και Αρχιερείς και Μοναχοί, για να διδαχθούν απ’ αυτόν την οδό της μετανοίας και ν’ ακολουθήσουν το παράδειγμά του.
Ο Όσιος Γρηγόριος, ο “εκ Μυστρά καταγόμενος”, αφού διέπρεψε σε όλους τους τομείς της αρετής, και έγινε πλήρης ημερών, μετέστη προς την ουράνια μακαριότητα, συναντώντας τον Πατέρα και Πλάστη του.
Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία μας κάθε χρόνο την Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Λακεδαίμονος γόνον τοῦ Μυστρᾶ τὸ ἐκβλάστημα, νήσου Στρογυλῆς τῆς ἀοίκου, πολιστὴν γενναιότατον, Ὠρεῶν Εὐβοίας φωτιστήν, καὶ πλείστων μοναχῶν τὸν ποδηγόν, τὸν Ὅσιον Γρηγόριον εὐσεβῶς, τιμήσωμεν κραυγάζοντες· δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Κοντάκιον
Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.
Χαλινώσας Ὅσιε, τῆς σῆς σαρκὸς τὰς ὀρέξεις, ὡς ἀστὴρ ἐξέλαμψας, ἐν ἀοικήτῳ Στρογγυλῇ, καταλαμπρύνας τὰ τάγματα, τῶν μοναζόντων, Γρηγόριε πάντιμε.
Άγιε του Θεού πρέσβευε Υπέρ ημών Ελέησον και Σώσον τας ψυχάς ημών χρόνια πολλά Ευλογημένα Αμήν!.
