Την Κυριακή 9 Αυγούστου, εορτή του Αγίου Νικολάου του Κοκοβίτη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο στον ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου στο Πολυδένδρι Ημαθίας, γενέτειρα του Αγίου Νικολάου.
Όπως κάθε χρόνο ο Σεβασμιώτατος μετέφερε και έθεσε σε προσκύνηση των πιστών τεμάχιο ιερών λειψάνων του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού καθώς και έναν μεταλλικό σταυρό του Αγίου Κοσμά που είχε τοποθετήσει ο Άγιος στο δένδρο έξω από τον ιερό Ναό για να λυτρώσει τους κατοίκους από λοιμώδη ασθένεια.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε:
«Κύριε, εἰ σύ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπί τά ὕδατα».
Ἕνα γνωστό περιστατικό τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, στή συνέχεια τοῦ θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ἰχθύων πού ἀκούσαμε τήν περασμένη Κυριακή.
Καί ἄν τό θαῦμα τῆς περασμένης Κυριακῆς ἦταν ἕνα μάθημα πίστεως τόσο γιά τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ ὅσο καί γιά τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού ἄκουε τή διδασκαλία του, τό σημερινό θαῦμα εἶναι ἕνα, θά λέγαμε, ἰδιαίτερο μάθημα πίστεως ὄχι μόνο γιά τόν ἀπόστολο Πέτρο ἀλλά καί γιά ὅλους ἐμᾶς πού λέμε ὅτι πιστεύουμε στόν Χριστό καί ὅτι θέλουμε νά τόν ἀκολουθοῦμε.
Τό θαῦμα αὐτό εἶναι ἡ σωτηρία τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ οἱ ὁποῖοι εὑρισκόμενοι μέσα στό πλοιάριο δοκιμάζονται ἀπό τά κύματα. Καί ἐνῶ κινδύνευαν, ἐμφανίσθηκε ὁ Χριστός πού εἶχε μείνει στή στεριά γιά νά προσευχηθεῖ. Ἐμφανίσθηκε νά περιπατᾶ ἐπάνω στά κύματα πλησιάζοντας τούς μαθητές. Ἐκεῖνοι τρόμαξαν, γιατί νόμισαν ὅτι ἦταν φάντασμα, ἀλλά ὁ Χριστός τούς καθησύχασε λέγοντας ὅτι εἶναι Ἐκεῖνος καί δέν χρειάζεται νά φοβοῦνται.
Καί τότε ὁ Πέτρος τόλμησε νά κάνει μία δοκιμή. Τόλμησε νά ἐξετάσει τόν Χριστό, ἄν εἶναι πράγματι ἐκεῖνος. Καί τοῦ εἶπε: Ἄν εἶσαι ἐσύ, Κύριε, κάλεσέ με νά ἔρθω κοντά σου, περπατώντας ἐπάνω στά ὕδατα.
«Κύριε, εἰ σύ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπί τά ὕδατα».
Ὁ Πέτρος δοκιμάζει τόν Χριστό ζητώντας του νά περιπατήσει καί ἐκεῖνος στά ὕδατα, χωρίς ὅμως νά μετρήσει τήν πίστη του, ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη γιά τό θαῦμα. Καί ἔτσι κάνει μέ ἕναν διαφορετικό τρόπο αὐτό πού θά κάνει καί ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς, ὅταν οἱ μαθητές θά τοῦ ποῦν ὅτι εἶδαν τόν Κύριο Ἀναστημένο.
Ὁ Πέτρος ὅμως τόν βλέπει, τόν ἀκούει καί ἀμφιβάλλει. Ζητᾶ τήν ἀπόδειξη τῆς θεότητος, χωρίς νά ἔχει τήν προϋπόθεση πού ἀπαιτεῖται, τήν πίστη. Καί ὁ Χριστός τόν καλεῖ νά περπατήσει ἐπάνω στά κύματα γιά νά πεισθεῖ καί νά μήν ἀμφιβάλλει.
Ὁ Πέτρος βαδίζει, ἀλλά βυθίζεται, ὄχι γιατί ὁ Χριστός δέν μπορεῖ νά κάνει τό θαῦμα, ἀλλά γιατί ἡ πίστη τοῦ μαθητοῦ του δέν μπορεῖ νά τό ἀντέξει, ὅπως ἐπιβεβαιώνει στή συνέχεια ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου: «ὀλιγόπιστε, εἰς τί ἐδίστασας;»
Ὁ Χριστός δέν ἐπιτιμᾶ τόν μαθητή του, ἀλλά τόν ἐλέγχει μέ ἀγάπη, δίδοντας καί σέ ὅλους μᾶς ἕνα μάθημα πίστεως, σέ ὅλους ἐμᾶς πού σάν τόν ἀπόστολο Πέτρο ἐπιχειροῦμε νά δοκιμάσουμε τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ζητοῦμε θαύματα καί ἐπιμένουμε, ἐνῶ δέν διαθέτουμε τήν ἀπαιτούμενη πίστη.
Εἴκοσι αἰῶνες τώρα ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἡ ζωή τῶν ἁγίων μας ἀποτελοῦν ἀδιάψευστα τεκμήρια ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὡς Θεός παντοδύναμος καί μπορεῖ νά κάνει τά πάντα. Δέν θαυματουργεῖ ὅμως γιά νά ἀποδείξει τή δύναμη ἤ τή Θεότητά του. Θαυματουργεῖ, ὅταν Ἐκεῖνος νομίζει ὅτι εἶναι ἀνάγκη καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ ζητᾶ τό θαῦμα ἔχοντας ἀκράδαντη πίστη στή δύναμη καί τή Θεότητά του καί ὄχι ἀναζητώντας ἀποδείξεις γι᾽ αὐτήν.
Γι᾽ αὐτό καί ἀντί νά δοκιμάζουμε τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ζητώντας του θαύματα, γιά νά δεχθοῦμε καί ἐμεῖς στή συνέχεια, σάν τόν ἀπόστολο Πέτρο, τόν ἔλεγχο τῆς ὀλιγοπιστίας ἤ καί τῆς ἀπιστίας μας ἀκόμη, ἄς τοῦ ζητοῦμε νά μᾶς προσθέσει τήν πίστη, τήν ὁποία ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη καί ἡ ὁποία ὄχι μόνο εἶναι εὐάρεστη στόν Θεό, ἀλλά ἀποτελεῖ καί τήν ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά νά κάνει καί γιά μᾶς ὁ Χριστός τό θαῦμα πού τοῦ ζητοῦμε.
Αὐτή τήν ἰσχυρή πίστη, πού δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό θαύματα γιά νά ἐνισχυθεῖ, διέθετε καί ὁ τιμώμενος σήμερα συντοπίτης σας ἅγιος νεομάρτυς Νικόλαος ὁ Κοκοβίτης.
Ὅταν ὁ πασᾶς τόν ρώτησε στό Κιόσκι τῆς Ναούσης ποιός εἶναι καί τί πιστεύει, ἐκεῖνος δέν ζήτησε ἀπό τόν Χριστό νά κάνει ἕνα θαῦμα γιά νά δείξει τήν ἀλήθεια τῆς πίστεώς του ἤ γιά νά τόν σώσει, ἀλλά προχώρησε μέ ἀκράδαντη πίστη καί ὁμολόγησε ὅτι χριστιανός εἶναι καί χριστιανός θά πεθάνει. Καί ἡ ἀκράδαντη πίστη του ἦταν ἡ προϋπόθεση τοῦ θαύματος τοῦ Χριστοῦ πού ἀκολούθησε, νά βλέπουν οἱ ἀλλόθρησκοι τόν νεαρό μάρτυρα ἀποκεφαλισμένο νά περπατᾶ κρατώντας στά χέρια του τήν ἀποτετμημένη κεφαλή του καί πηδώντας μάλιστα ἕνα ρυάκι νά κατευθύνεται πρός τό ἀντίσκηνο τοῦ πασᾶ. Καί ὁ πασᾶς, πού ἦταν παλαιός χριστιανός ἀπό τή Γεωργία, κατάλαβε τί συνέβη καί ἀνεφώνησε «θαῦμα».
Αὐτή τήν πίστη εἶχαν καί οἱ πατέρες σας πού ζήτησαν ἀπό τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό νά εὐλογήσει τόν τόπο σας, προκειμένου νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τή λοιμώδη ἀσθένεια πού ταλαιπωροῦσε καί ἀφάνιζε τούς κατοίκους τῆς περιοχῆς.
Αὐτή τήν πίστη ἄς παρακαλοῦμε τόν Χριστό νά χαρίζει καί σέ μᾶς, ὥστε νά μᾶς βοηθήσει νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτόν τόν μεγάλο πειρασμό τοῦ κορωνοϊοῦ πού μᾶς ἀπειλεῖ δυστυχῶς καί πάλι, ἀκολουθώντας τίς ὁδηγίες τῶν ὑπευθύνων, ὅπως κάναμε καί πρίν ἀπό μερικούς μῆνες, καί ὄχι ἐπιχειρώντας νά δοκιμάσουμε τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ἀλλά ἐπαναλαμβάνοντας μέ ταπείνωση τήν παράκλησή του πρός τόν εὔσπλαγχνο καί φιλάνθρωπο Κύριο νά μᾶς σώσει, διά πρεσβειῶν καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας του, τήν ὁποία τιμοῦμε ἰδιαιτέρως αὐτές τίς ἡμέρες τοῦ Δεκαπενταυγούστου, καί τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου νεομάρτυρος Νικολάου τοῦ Κοκοβίτου, ἀλλά καί μέ τή χάρη τοῦ τιμίου Σταυροῦ, τόν ὁποῖο ἐφύτευσε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς σ᾽αὐτό τό δένδρο καί εἴχαμε τήν εὐλογία νά τόν ἔχουμε σήμερα ἐν μέσῳ ἡμῶν.
