Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι» (Μάρκ. 10,45)
Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, ἔφερε ἄλλες ἔννοιες, διαφορετικὰ νοήματα, πνευματικὰ καὶ ἠθικά, ἄγνωστα προηγουμένως. Τὴ στιγμὴ αὐτή μᾶς ἔρχεται στὴ σκέψη, αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο στὴν Ἀποκάλυψη ὡς λόγος τοῦ Θεοῦ μας. «Καὶ εἶπεν ὁ καθήμενος ἐπὶ τῷ θρόνῳ, ἰδοὺ καινὰ ποιῶ πάντα» (Ἀποκάλ.21, 5). Ὅλα τὰ κάμω καινούργια!
Καὶ μία ἀπὸ τὶς καινούργιες ἔννοιες τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ αὐτὴ: Εἶναι ἡ ἔννοια τῆς διακονίας. Ἔτσι στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, Τὸν ἀκούσαμε νὰ ἀπευθύνη στοὺς μαθητές Του, ἰδίως στοὺς δυὸ φιλόδοξους μαθητές Του, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, αὐτὸν τὸν ἀξιομνημόνευτο ἐπιγραμματικό Του λόγο. «Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ μὲ ὑπηρετήσουν, νὰ μὲ διακονήσουν, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσω, νὰ διακονήσω».
Ἡ διακονία τῶν ἄλλων! Ὁ ἑκούσιος παραμερισμὸς τοῦ ἐγώ, χάριν τοῦ ἐσύ, τοῦ πλησίον! Ἡ ὑποταγὴ τοῦ προσωπικοῦ συμφέροντος στὸ συμφέρον τῶν ἄλλων! Ὅλα αὐτὰ ἀπαιτοῦν, γιὰ νὰ γίνουν πράξη καὶ ἔργο, γενναία ψυχή, ὑψηλὸ χριστιανικὸ φρόνημα καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια ὄχι τὴν τυχούσα.
Ὅταν ὅμως τελικά, μετά ἀπό σκληρό, ἠθικό ἀγώνα, γίνουν πράξη καὶ ἔργο στὴν καθημερινὴ ζωή, πόσο ὡραῖο καὶ συμπαθῆ κάμουν τὸν ἄνθρωπο καὶ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων καὶ στὰ μάτια τῶν ἀγγέλων! Καὶ μάλιστα μέσα στὴν οἰκογένεια. Ὅταν καὶ ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα θεωροῦν ὅλα τὰ καθήκοντά τους «ἔργον διακονίας» (Ἐφεσ. 4,12).
Πόσο ὑψώνεται τότε πνευματικὰ ἡ οἰκογένεια! Πῶς λάμπει τότε καί ἀκτινοβολεῖ τό ἄστρο τῆς πίστεως μέσα στό χριστιανικό σπίτι καί δοξάζεται τό Ὄνομα τοῦ Θεοῦ! Καὶ πῶς τρέφονται τότε οἱ καλύτερες ἐλπίδες, ὅτι οἱ βλαστοί της, τὰ παιδιὰ των, θὰ ἐξελιχθοῦν μὲ τοῦ Θεοῦ τὴ Χάρη σὲ ζωντανὰ καὶ ὑγιῆ κύτταρα τῆς κοινωνίας!
Καὶ ἐννοοῦμε, ὅτι ὁ κάθε σύζυγος περισσότερο θὰ σκέπτεται τὰ καθήκοντά του, τίς ὑποχρεώσεις του καὶ τί πρέπει νὰ προσφέρη, παρὰ τὰ δικαιώματά του. Παράδειγμα, πού μᾶς καθοδηγεῖ αἰώνια, ἔχομε ὅλοι μας τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, καθὼς Ἐκεῖνος «ξέχασε» Ποιὸς εἶναι, «ἀπέβαλε» τὴ δόξα Του καὶ τὸ ἀναφαίρετο Μεγαλεῖο Του, καίτοι «ἐν μορφῆ Θεοῦ ὑπάρχων» καὶ ταπεινώθηκε σὲ ἀφάνταστο βαθμὸ, χάριν ἡμῶν τῶν ταπεινῶν καί κατακρίτων ἀνθρώπων.
Ἀκοῦστε πῶς συγκλονισμένος θεολογεῖ ὁ μέγας τῶν ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος. «Ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῶ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών…» (Φιλιπ. 2,6-7). Ἦταν Θεὸς καὶ ἔγινε δοῦλος! Μπορεῖ νά τό φαντασθῆ νοῦς ἀνθρώπου!
Καὶ ὅταν ἦλθε ὡς δοῦλος στὴ γῆ, αὐτὰ εἶπε στοὺς καλοὺς μαθητές Του. «Ὑμεῖς, τοὺς εἶπε, φωνεῖτε με, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος, καὶ καλῶς λέγετε. Εἰμὶ γάρ. Εἰ οὖν ἐγὼ ἔνιψα ὑμῶν τοὺς πόδας, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, καὶ ὑμεῖς ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας» (Ἰωάν. 13, 13-14)
Ὡς χριστιανοὶ καὶ ἐμεῖς, Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, δηλαδὴ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, Ὁ Ὁποῖος καίτοι Θεὸς ἔγινε γιὰ μᾶς δοῦλος καὶ μολονότι Κύριος καί Διδασκαλος ἔνιψε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν Του, θὰ προβάλωμε μέσα στὴν οἰκογένεια δικαιώματα καὶ πρωτεῖα καὶ ἀξιώσεις διακονίας ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ὄχι! Μακάρι νά ἐννοήσωμε ἀπολύτως αὐτήν τήν ἀλήθεια: ἡ οἰκογένειά μας θὰ φθάση στὰ ὕψη καὶ θὰ ἔχη διαρκῆ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ἐὰν παρακάμψωμε ἠθελημένα τὰ δικαιώματά μας καὶ μὲ γενναῖο φρόνημα Χριστοῦ διακονοῦμε μέ χαρά τοὺς ἄλλους.
Ἄς μὴν πεῖ ποτέ ἡ χριστιανὴ σύζυγος, ἐγὼ ποὺ εἶμαι αὐτή, ἐγώ ποὺ ἔχω αὐτὰ καὶ αὐτὰ τὰ χαρίσματα, θὰ καθίσω νὰ σὲ ὑπηρετήσω; Οὔτε ὁ χριστιανὸς σύζυγος ἄς μὴν προβάλη τὴν ἕνεκα φύλου κυριαρχική του θέση μέσα στὴν οἰκογένεια, ἀρνούμενος τό καθῆκον τῆς διακονίας του μὲ πνεῦμα ταπεινώσεως.
Ταπεινούμενος ὁ Κύριος ἀπὸ ἀνείπωτη εὐσπλαγχνία ἔφερε εἰς πέρας τὸ ἔργον τῆς σωτηρίας μας. Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς Πατὴρ τὸν ἐδόξασε καὶ «ἐχαρίσατο αὐτῷ Ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα…» (Φιλιπ. 2,9). Ὁ Χριστός μας, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας ἔδειξε μέ τό Παράδειγμα Του, καινούργια μέθοδο γιά δόξες καί τιμές:τήν ταπεινή διακονία τοῦ πλησίον. Ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ χριστιανικὴ οἰκογένεια θὰ ἐκπληρώση κάτω ἀπὸ τὴν Σκέπη τοῦ Θεοῦ τὸ ἱερὸ ἔργο της. Ὅταν πνέη μέσα στοὺς κόλπους της τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ πνεῦμα τῆς διακονίας. Καὶ δὲν προβάλλει ὁ καθένας τὸ ἐγώ του, ἀλλὰ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη ὑποτάσσει τό ἐγώ του στὸ ἐσὺ τοῦ ἄλλου.
Τότε καὶ ὁ Πανάγαθος, ὅπως ἐδόξασε τὸν Υἱόν Του γιὰ τὴν ταπείνωσή Του, θὰ δοξάση καὶ τὴν χριστιανικὴ οἰκογένεια καὶ θὰ τῆς χαρίση ὅλα τὰ ἐγκόσμια καὶ ὑπερκόσμια ἀγαθά Του. Ἀμὴν!
