Την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου το βράδυ στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης, όπου και φυλάσσεται η θαυματουργή Ιερά Εικόνα της Υπαπαντής από την «Έξω Υπαπαντή» Ναούσης, τελέστηκε Ιερά Αγρυπνία επί τη εορτή της αποδόσεως της Υπαπαντής του Κυρίου.
Στην Ιερά Αγρυπνία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος κήρυξε το θείο λόγο και στο τέλος τίμησε μητέρες της ενορίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:
«Εὐφραίνoυ καί σύ πρεσβύτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τόν ἐλευθερωτήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Ἀγρυπνήσαμε ἀπόψε τιμώντας, ὅπως τό ἔχουμε καθιερώσει ἀπό ἐτῶν, τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς, ἡ ὁποία μᾶς ὑπενθυμίζει γιά ἄλλη μία φορά τό γεγονός αὐτό τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μας ἀλλά καί τά πρόσωπα πού συμμετεῖχαν εἰς αὐτό.
Ἕνα ἀπό αὐτά τά πρόσωπα, καί μάλιστα ἀπό τά κύρια πρόσωπα, εἶναι ὁ πρεσβύτης Συμεών, πρός τόν ὁποῖο ἀπευθύνεται ὁ ἱερός ὑμνογράφος στό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς καί τόν παρακινεῖ νά χαρεῖ καί νά εὐφρανθεῖ, γιατί ἀξιώθηκε νά δεχθεῖ στήν ἀγκαλιά του τόν Χριστό, νά δεχθεῖ τόν ἐλευθερωτή τῶν ψυχῶν μας.
Τί σημασία ἔχουν ὅμως γιά ἐμᾶς τά λόγια τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου πρός τόν δίκαιο Συμεών;
Ἡ σημασία τους ἔγκειται στή σύνδεση δύο στοιχείων πού περιέχονται στήν προτροπή αὐτή. Ὁ ὑμνογράφος συνδέει τή χαρά καί τήν εὐφροσύνη τοῦ πρεσβύτου μέ τήν ἰδιότητα αὐτοῦ πού κρατᾶ στά χέρια του. Τί λέγει, λοιπόν; «Εὐφραίνου … δεξάμενος τόν ἐλευθερωτήν τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Ἡ ἐπιλογή ἀπό τόν ἱερό ὑμνογράφο αὐτῆς τῆς ἰδιότητος τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι τυχαία. Θά μποροῦσε νά χρησιμοποιήσει μία ὁποιαδήποτε ἄλλη. Θά μποροῦσε νά τόν ἀποκαλέσει Υἱό τοῦ Θεοῦ, θά μποροῦσε νά τόν ἀναφέρει ὡς Χριστό, ὡς Δεσπότη, ὡς ἀγαθό ἤ ὡς φιλάνθρωπο, ἀλλά ἐκεῖνος ἐπιλέγει νά τόν ἀναφέρει ὡς «ἐλευθερωτή τῶν ψυχῶν» μας, γιατί θέλει νά μᾶς διδάξει τή σχέση πού ἔχει ἡ χαρά μέ τήν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς.
Ὁ Χριστός εἶναι ἀναμφίβολα ὁ ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν μας, γιατί αὐτός μέ τήν ἐνανθρώπισή του καί μέ τή σταύρωση καί τήν ἀνάστασή του ἔλυσε τά δεσμά τοῦ ἀνθρώπου, ἔλυσε τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας πού τόν κρατοῦσαν καί τόν ἐμπόδιζαν νά πλησιάσει τόν Θεό, καί ἔπλυνε μέ τό αἷμα του τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα καί τίς συνέπειές του.
Τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας δέν εἶναι ἕνα σχῆμα λόγου. Ἡ ἁμαρτία, οἱ διάφορες ἀδυναμίες, τά πάθη καθιστοῦν τόν ἄνθρωπο ὑποχείριό τους. Δέν τόν ἀφήνουν νά ἐνεργήσει ὅπως θέλει, δέν τοῦ ἐπιτρέπουν νά ἐπιλέξει ὅ,τι θέλει, γιατί ἔχει κρατούμενα στήν ψυχή του, ἔχει ἀγκάθια πού σκαλώνουν. Καί ἔτσι περιορίζεται καί δεσμεύεται. Καί ἐνῶ νομίζει πώς εἶναι ἐλεύθερος, γιατί δέν δεσμεύεται ἀπό κανένα νόμο καί ἀπό καμία ἐντολή καί εἶναι κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του, στήν πραγματικότητα εἶναι δοῦλος τῶν ἀδυναμιῶν καί τῶν παθῶν του, εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ ἐφευρέτου της, δηλαδή τοῦ ἐχθροῦ καί ἀντιδίκου τῆς ψυχῆς μας, τοῦ πονηροῦ. Καί ἡ δέσμευση αὐτή εἶναι πού δέν ἀφήνει τόν ἄνθρωπο νά χαρεῖ, νά νιώσει καί νά ἀπολαύσει τή χαρά, ἡ ὁποία εἶναι ἡ φυσική του κατάσταση, ἐφόσον ὁ πόνος καί ἡ θλίψη εἶναι συνέπειες τῆς ἁμαρτίας.
Σέ αὐτή τήν κατάσταση τῆς θλίψεως καί τῆς ἀπογνώσεως ζοῦσε ὁ ἄνθρωπος πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο. Ὅμως ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀπαρχή τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ ἀπαρχή τῆς χαρᾶς. «Ἰδού γάρ ἦλθεν διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ», λέει ἡ Ἐκκλησία μας.
Ὀξύμωρο φαινομενικά πῶς ἕνα τόσο θλιβερό γεγονός, ὅπως εἶναι ὁ Σταυρός, φέρνει χαρά καί μάλιστα σέ ὅλο τόν κόσμο. Ὅμως ἡ χαρά ὀφείλεται στήν ἐλευθερία πού χαρίζει ὁ Σταυρός στόν κόσμο, ὀφείλεται στήν ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας. Καί αὐτή ἡ χαρά εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή καί οὐσιαστική χαρά πού μπορεῖ νά αἰσθανθεῖ καί νά νιώσει ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι ἡ χαρά γιά τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Χριστός διαβεβαιώνει τούς μαθητές του ὅτι «οὐδείς αἴρει ἀφ᾽ ὑμῶν», τήν ὁποία κανείς δέν θά τούς τήν ἀφαιρέσει. Εἶναι ἡ χαρά πού δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τό τί συμβαίνει γύρω μας, δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τήν κατάσταση στήν ὁποία εὑρίσκεται ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι ἡ χαρά, τήν ὁποία προσφέρει σέ ὅποιους τόν δέχονται καί τόν πιστεύουν ὁ ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν μας, ὁ Χριστός.
Ἀδελφοί μου, δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος στόν κόσμο πού νά μήν ἀναζητᾶ καί νά μήν ἐπιθυμεῖ τή χαρά. Καί ἡ ἀναζήτηση αὐτή, ἀκόμη καί ἄν δέν τό κατανοοῦμε καί δέν τό συνειδητοποιοῦμε, μᾶς ὁδηγεῖ στόν Χριστό. Καί ὁ Χριστός δίδει καί σέ μᾶς τή χαρά, ὅπως τήν ἔδωσε καί στόν πρεσβύτη Συμεών, ἀρκεῖ καί ἐμεῖς νά τόν ἀποδεχθοῦμε ὡς τόν ἐλευθερωτή τῶν ψυχῶν μας. Ἀρκεῖ καί ἐμεῖς νά ἀξιοποιήσουμε τή δυνατότητα πού μᾶς δίδει μέσα ἀπό τά ἱερά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, καί πρωτίστως τό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀλλά καί μέσα τόν προσωπικό μας ἀγώνα, νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη μας καί νά ζήσουμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές καί τό θέλημά τοῦ Θεοῦ. Ἄς προσπαθήσουμε ὅλοι μας, ὥστε νά ἔχουμε γιά πάντα τή χαρά τοῦ Χριστοῦ στήν ψυχή μας καί τή ζωή μας. Ἀμήν.
