Το διήμερο 13-14 Σεπτεμβρίου εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας η Παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού.
Την παραμονή της εορτής ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στο Γηροκομείο Βεροίας.
Ανήμερα της εορτής ο Σεβασμιώτατος λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Παλαιό Μητροπολιτικό Ιερό Ναό των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Παύλου και Πέτρου Βεροίας.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟ
«Σύ μοι σκέπη κραταιά ὑπάρχεις ὁ τριμερής Σταυρός τοῦ Χριστοῦ».
Αὐτή τήν ὁμολογία κάνει σέ ἕνα ἀπό τά τροπάρια τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας ὁ ἱερός ὑμνογράφος. Καί δέν εἶναι κάποιος κοινός θνητός αὐτός πού ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ πανίσχυρη σκέπη καί προστασία του, ἀλλά ὁ ἰσχυρός βασιλεύς τοῦ Βυζαντίου, ὁ Λέων Στ´ ὁ σοφός.
Ἡ ὁμολογία αὐτή τοῦ ὑμνογράφου αὐτοκράτορος δέν εἶναι σχῆμα λόγου ἀλλά ἐμπειρία ζωῆς, ἐμπειρία κοινή ὅλων τῶν ἁγίων καί ὅλων τῶν πιστῶν. Γιατί ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, τό ὄργανο τῆς τιμωρίας γιά τούς Ἰουδαίους, ἀλλά καί τό σύμβολο τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας γιά τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἀνῆλθε μέ τή θέλησή του ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό τίς ἁμαρτίες μας καί ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου καί νά μᾶς ἑνώσει καί πάλι μέ τόν Θεό, εἶναι τό ἰσχυρότερο ὅπλο μας καί εἶναι, κατά συνέπεια, καί ἡ ἰσχυρότερη προστασία μας.
Διότι, ἐάν ὁ Χριστός διά τοῦ Σταυροῦ κατόρθωσε νά νικήσει καί νά συντρίψει τόν διάβολο πού εἶναι ὁ αἴτιος ὄχι μόνο τῆς ἁμαρτίας ἀλλά καί κάθε κακοῦ στόν κόσμο καί στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἀποτελεῖ γιά ὅλους τούς πιστούς, γιά ὅλους ἐμᾶς πού κάνουμε τό σημεῖο καί τόν ἐπικαλούμεθα, τήν ἰσχυρότερη προστασία καί τήν ἰσχυρότερη σκέπη πού μποροῦμε νά ἔχουμε.
Ὁ Σταυρός εἶναι τό σημεῖο τοῦ Χριστοῦ καί ἡ δύναμή του εἶναι ἀπεριόριστη, ὅπως καί ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι μεγάλη ἡ εὐλογία αὐτή πού μᾶς χάρισε ὁ Χριστός διά τοῦ Σταυροῦ του. Διότι δέν μᾶς ἐξασφάλισε διά τοῦ Σταυροῦ μόνο τή σωτηρία μας, ἀνερχόμενος ἐπ᾽ αὐτοῦ καί σταυρούμενος γιά χάρη μας, ἀλλά μᾶς ἔδωσε τόν Σταυρό ὡς διαρκῆ προστασία καί μόνιμη σκέπη μας ἀπό κάθε κίνδυνο καί ἀπό κάθε ἐχθρό.
Οἱ ἄνθρωποι ὅμως συνηθίζουμε νά ἀναζητοῦμε καί νά ἐπιζητοῦμε προστάτες ἰσχυρούς, νά ἐπιδιώκουμε τή δύναμη καί τήν ἐξουσία, ἐνῶ τίποτε ἀπό αὐτά δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ τή δύναμη καί τήν προστασία πού μπορεῖ νά μᾶς προσφέρει ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, ἄν ἐμεῖς ἐπικαλούμεθα τή δύναμή του μέ πίστη καί κάνουμε τό σημεῖο του ζητώντας τήν προστασία του.
Καί εἶναι τόσο ἰσχυρή ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ ὅσο ἐμεῖς αἰσθανόμεθα ἀδύναμοι, διότι ἰσχύει καί γιά μᾶς αὐτό πού εἶπε ὁ Χριστός στόν ἀπόστολο Παῦλο: «ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται».
Γι᾽ αὐτό καί δέν θά πρέπει νά στενοχωρούμεθα καί νά ἀγωνιοῦμε γιά τήν ἀδυναμία μας εἴτε τή σωματική εἴτε τήν πνευματική, διότι ἔχουμε καί ἐμεῖς δύναμη καί προστασία κραταιά, τή δύναμη καί τήν προστασία τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας.
Μία μόνο προϋπόθεση ἀκόμη ὑπάρχει γιά νά ἀπολαμβάνουμε αὐτή τήν προστασία ἐκτός ἀπό τό νά ἐπικαλούμεθα τή χάρη τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Καί αὐτή εἶναι νά μήν τόν ἀρνούμεθα.
Ὁ Χριστός ζητᾶ ἀπό ὅλους μας νά σηκώνουμε τόν σταυρό μας, ἐάν θέλουμε νά εἴμεθα γνήσιοι μαθητές του καί νά τόν ἀκολουθοῦμε. Μᾶς ζητᾶ δηλαδή νά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή καί καρτερία τίς δυσκολίες, τούς πειρασμούς, τά προβλήματα, τά γεράματα, τίς ἀσθένειες πού συναντοῦμε στή ζωή μας. Μᾶς ζητᾶ νά κάνουμε καί ἐμεῖς κάποιες μικρές θυσίες γιά χάρη Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος θυσίασε τόν ἑαυτό του καί τή ζωή του γιά μᾶς καί τή σωτηρία μας. Μᾶς ζητᾶ νά ἀπαρνηθοῦμε τά πάθη καί τίς ἁμαρτίες μας γιά νά ἐναρμονίσουμε τή ζωή μας μέ τό θέλημα καί τίς ἐντολές του.
Αὐτός εἶναι ὁ σταυρός πού μᾶς ζητᾶ ὁ Χριστός νά σηκώσουμε, ἀνταποδίδοντάς του τήν ἀγάπη του μέ τήν ἀγάπη μας πρός τόν ἴδιο καί πρός τούς ἀνθρώπους. Δέν εἶναι ὁ σταυρός πού μᾶς ζητᾶ ὁ Χριστός νά σηκώσουμε ἀσήκωτος, γιατί ὁ Χριστός γνωρίζει πόσο μπορεῖ νά σηκώσει ὁ καθένας μας καί μᾶς δίδει ἕνα σταυρό πού εἶναι ἀνάλογος μέ τίς δυνάμεις μας, ἀνάλογος μέ αὐτόν πού μποροῦμε νά σηκώσουμε.
Αὐτόν τόν σταυρό θά πρέπει, λοιπόν, νά τόν σηκώνουμε καθημερινά, ὄχι μέ δυσθυμία καί κατήφεια, ἀλλά μέ χαρά καί μέ τή συναίσθηση ὅτι τό κάνουμε γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ, τό κάνουμε γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος τόσο μᾶς ἀγάπησε, ὥστε θυσιάσθηκε γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν αἰώνιο θάνατο.
Ἀλλά θά πρέπει καί νά τόν σηκώνουμε μέ τή βεβαιότητα ὅτι ἡ δύναμη τοῦ δικοῦ του Σταυροῦ, τοῦ ὁποίου τήν ὕψωση ἑορτάζουμε καί τιμοῦμε, θά μᾶς ἐνισχύει στήν προσπάθειά μας καί θά εἶναι καί γιά μᾶς σκέπη κραταιά καί δύναμη ἀκαταμάχητη.
Χαίρομαι διότι μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία ἐπί τῇ σημερινῇ καί αὐριανῇ ἑορτῇ κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ἐδῶ ὁ ναός τοῦ Ἱδρύματός μας νά εἶμαι κοντά σας καί νά πῶ αὐτά πού εἶπα, πού δέν εἶναι λόγια δικά μου, εἶναι λόγια τοῦ Εὐαγγελίου, εἶναι λόγια τῶν Πατέρων, ὅτι δηλαδή ὅλοι μας πρέπει νά σηκώνουμε τόν ὁποιονδήποτε σταυρό ἔχουμε.
Γνωρίζω ὅτι οἱ δύο Πρόεδροι καί τό Διοικητικό Συμβούλιο σηκώνουν σταυρούς, ὄχι ἕναν, πολλούς σταυρούς, σηκώνουν δυσκολίες, προβλήματα, ἀλλά τό κάνουν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί γιά τήν ἀγάπη τῶν συνανθρώπων. Βλέπετε, καί τό βλέπουμε ὅλοι, πόσα πράγματα ἔχουν ἀλλάξει στή ζωή τῶν γερόντων μας. Πόσα πράγματα πᾶνε καλύτερα, μέσα ἀπό δυσκολίες, ὄχι ἀπό ἀνέσεις, ὄχι γιατί τά ἔχουμε πλούσια ὅλα, ἀλλά μέσα ἀπό δυσκολίες. Καί εἶμαι βέβαιος καί τό ζῶ κάθε φορά πού μιλῶ μέ τούς Προέδρους καί τοῦ Ἀδελφάτου καί τῆς Διοικήσεως, ἀλλά καί ὅλα τά ἄλλα μέλη, ὅτι αὐτόν τόν σταυρό τόν σηκώνουν μέ εὐχαρίστηση, διότι πιστεύουν ὅτι σέ αὐτή τή δυσκολία καί σέ αὐτή τήν πορεία μέσα ἀπό τά προβλήματα ἔχουν τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἔχουν τή βοήθεια τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πού ἰδιαίτερα τιμᾶται ἐδῶ στόν ἱερό μας ναό, στόν ναό τοῦ Ἱδρύματος.
Εὔχομαι, λοιπόν, μέ αὐτή τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ καί μέ αὐτή τή χάρη τοῦ Θεοῦ, νά σηκώνετε αὐτόν τόν σταυρό καί αὐτή τή διακονία τῶν ἀδελφῶν μας.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
«Δεῦτε, πιστοί, τό ζωοποιόν ξύλον προσκυνήσωμεν».
Αὐτή τήν πρόσκληση ἀπηύθυνε καί σέ μᾶς σήμερα, ἑορτή τῆς παγκοσμίου ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καλώντας μας νά προσκυνήσουμε τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, τόν Σταυρό πού ἀπό ξύλο κατάρας καί τιμωρίας, μεταβλήθηκε χάρη στή θυσία τοῦ Χριστοῦ σέ ξύλο ἀπό τό ὁποῖο ἐπήγασε ἡ ζωή γιά τόν κάθε ἄνθρωπο πού θά πιστεύσει στόν Χριστό.
Ποιός εἶναι ὅμως ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ Χριστός ἐπέλεξε νά μᾶς χαρίσει τή σωτηρία μέ αὐτόν τόν ὀδυνηρό καί ἐξευτελιστικό τρόπο;
Θά μποροῦσε, ἀσφαλῶς, νά μᾶς χαρίσει τήν ἄφεση καί τή λύτρωση χωρίς νά χρειασθεῖ ἡ δική του θυσία, ὅμως δέν ἐπέλεξε αὐτή τήν εὔκολη λύση. Θά μποροῦσε νά πεῖ στόν καθένα μας, ὅπως εἶχε πεῖ καί στόν παραλυτικό «τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Δέν τό κάνει ὅμως καί ἐπιλέγει ἀντίθετα μία λύση πού ἔχει κόπο, πού ἔχει πόνο, πού ἔχει θυσία προσωπική γιά Ἐκεῖνον πού δέν εἶχε καμία συμμετοχή στή δική μας ἁμαρτία.
Ἐπιλέγει ὅμως τόν δρόμο τῆς θυσίας γιά νά μᾶς διδάξει ὅτι ἡ σωτηρία μας δέν εἶναι μία εὔκολη ὑπόθεση, δέν εἶναι μία ὑπόθεση πού δέν χρειάζεται κόπο καί δέν ἀπαιτεῖ πόνο. Χρειάζεται καί κόπος καί πόνος, καί αὐτόν τόν προσφέρει πρῶτα ἀπό ὅλους ὁ Θεός γιά ἐμᾶς. Γιά νά χαράξει καί σ᾽ αὐτή τήν περίπτωση «ὁδόν σωτηρίας» καί νά μᾶς δείξει πῶς πρέπει νά πορευθοῦμε καί ἐμεῖς, ὥστε νά κερδίσουμε τή σωτηρία πού μᾶς διασφάλισε μέ τή δική του θυσία.
Ὁ Χριστός ὅμως χρησιμοποιεῖ αὐτόν τόν τρόπο, χρησιμοποιεῖ τόν σταυρό ὡς μέσον τῆς σωτηρίας μας γιά νά μᾶς διδάξει καί κάτι ἀκόμη·γιά νά μᾶς διδάξει τή σχέση τῆς θυσίας μέ τήν ἀγάπη.
Ἡ σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν ὁποία ἀπέρρευσε ἡ σωτηρία μας εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀγάπης του πρός τόν ἄνθρωπο. Μιᾶς ἀγάπης πού δέν ἦταν ἀνέξοδη καί ἄκοπη, ἀλλά συνοδεύθηκε ἀπό τόν πόνο καί τήν ἕως θανάτου ὀδύνη τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀγάπη εἶναι τό ζητούμενο καί γιά μᾶς, εἶναι ἡ προϋπόθεση πού θέτει ὁ Χριστός γιά τή σωτηρία μας.
Ἀλλά ἡ ἀγάπη πού μᾶς ζητᾶ, δέν εἶναι μία ἀγάπη λόγων, πού δέν κοστίζουν, δέν εἶναι μία ἀγάπη συναισθημάτων πού ἐξανεμίζονται μέ τήν πρώτη δυσκολία, δέν εἶναι μία ἀγάπη δακρύων πού στεγνώνουν μόλις περάσει ἡ ἐπιπόλαιη συγκίνηση.
Ἡ ἀγάπη πού μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός ἀπό τό ὕψος τοῦ Σταυροῦ του καί ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς νά μιμηθοῦμε εἶναι μία ἀγάπη θυσίας, μία ἀγάπη θυσιαστική, πού γωρίζει νά προσφέρεται στόν ἄλλο χωρίς νά ζητᾶ ἀνταλλάγματα· πού γνωρίζει νά προσφέρεται στόν συνάνθρωπο, στόν ἀδελφό, στόν πλησίον, χωρίς νά ὑπολογίζει τό κόστος ἤ τίς συνέπειες· πού γνωρίζει νά ζητᾶ συγγνώμη, ἀκόμη καί ὅταν εἶναι βέβαιο ὅτι τό σφάλμα εἶναι τῆς ἄλλης πλευρᾶς.
Αὐτή τήν ἀγάπη μᾶς προσέφερε ὁ Χριστός, ἀδελφοί μου, προσφέροντάς μας τή σωτηρία διά τῆς σταυρικῆς του θυσίας. Καί αὐτή τήν ἀγάπη ζητᾶ καί ἀπό ἐμᾶς νά προσφέρουμε καί σέ Ἐκεῖνον ἀλλά καί στούς ἀδελφούς μας.
Διότι ἀγάπη χωρίς θυσία δέν νοεῖται, ἐφόσον ἡ ἀγάπη εἶναι προσφορά· καί εἶναι πραγματική καί ἀληθινή μόνο ὅταν ὠφελεῖ αὐτόν στόν ὁποῖο προσφέρεται.
Μία ἀγάπη σύμφωνα μέ τίς δικές μας προδιαγραφές, σύμφωνα μέ τή δική μας γνώμη καί μέ τά δικά μας μέτρα πού ἀγνοεῖ αὐτόν στόν ὁποῖο ἀπευθύνεται, δέν εἶναι ἀγάπη, ἀλλά ἔκφραση ἐγωισμοῦ, ἡ ὁποία ἀντί νά μᾶς ὁδηγεῖ στή σωτηρία μᾶς παρασύρει στήν καταστροφή καί τήν ἀπώλεια.
Προσκυνῶντας, λοιπόν, καί ἀσπαζόμενοι σήμερα τόν τίμιο Σταυρό, ἄς ἀποφασίσουμε νά διδαχθοῦμε ἀπό τή θυσιαστική ἀγάπη τοῦ «ἐν αὐτῷ προσπαγέντος» ἀρχηγοῦ καί τελειωτοῦ τῆς πίστεώς μας, καί ἄς ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμά του, γιά νά φθάσουμε καί ἐμεῖς στήν «αἰώνια μακαριότητα», τήν ὁποία μᾶς διασφάλισε ὁ Χριστός μέ τή σταυρική του θυσία.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
