Την Τρίτη 6 Αυγούστου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων μετέφερε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλειδίου τεμάχιο Ιερού Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου προς ευλογία και αγιασμό των πιστών. Στην συνέχεια o Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Εσπερινό και στην Παράκληση της Θεοτόκου και κήρυξε το θείο λόγο.
Την Τετάρτη 7 Αυγούστου το απόγευμα, ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Εσπερινό και στην Παράκληση της Θεοτόκου και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αλεξανδρείας.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στο Κλειδί:
«Ἀλλ᾽ἡ Φῶς τετοκυῖα, τό θεῖον καί προαιώνιον, λάμψον μοι τό φῶς τό χαρμόσυνον».
Ἑορτή τῆς θείας Μεταμορφώσεως σήμερα· ἡμέρα κατά τήν ὁποία τό φῶς τῆς Θεότητος κατηύγασε τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ ὄρους Θαβώρ· ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἀποκαλύφθηκε γιά πρώτη φορά στόν κόσμο τό ἄκτιστο καί προαιώνιο φῶς τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους.
Καί δέν ἀποτελεῖ σύμπτωση τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός, τό πρόσωπο τοῦ ὁποίου καταλάμπεται σήμερα ἀπό τό φῶς τῆς Θεότητος, προκειμένου οἱ μαθητές του νά τό δοῦν καί νά κατανοήσουν, ἔστω καί λίγο, τήν αἴγλη καί τή δόξα πού περιέβαλε τόν διδάσκαλό τους, ἀλλά καί γιά νά ἀποκτήσουν μία πρόγευση τῆς θείας φωτοχυσίας ἡ ὁποία ἀναμένει στόν οὐρανό τούς ἐκλεκτούς τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι σύμπτωση, λοιπόν, ὅτι ὁ Χριστός ὀνομάζει τόν ἑαυτό του «φῶς τοῦ κόσμου». Ὁ Χριστός εἶναι «φῶς ἐκ φωτός», ὅπως ὁμολογοῦμε καί στό Σύμβολο τῆς πίστεως καί εἶναι αὐτός πού «φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον».
Καί ἐάν σκεφθεῖ κανείς πόσο μεγάλη εἶναι ἡ σημασία τοῦ φυσικοῦ φωτός στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, τότε μπορεῖ νά κατανοήσει πόσο ἀκόμη μεγαλύτερη εἶναι ἡ σημασία τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ πηγή τοῦ θείου φωτός, γιά τόν κόσμο. Καί ἐάν χωρίς τό αἰσθητό φῶς εἶναι ἀδύνατη ἡ ζωή μας ὡς ἄνθρωπων, γιατί τό φῶς εἶναι τό ἀπαραίτητο στοιχεῖο τῆς ζωῆς, εἶναι ἀκόμη περισσότερο ἀδύνατο νά ὑπάρξει πνευματική ζωή χωρίς τό πνευματικό φῶς, χωρίς αὐτό τό θεῖο φῶς πού ἔλαμψε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ κατά τήν ἡμέρα τῆς Μεταμορφώσεως στό ὄρος Θαβώρ. Διότι τό θεῖο αὐτό φῶς δέν εἶναι μόνο ἀναγκαῖο γιά νά προάγεται ὁ ἄνθρωπος στήν ἐν Χριστῷ ζωή· δέν εἶναι μόνο ἀναγκαῖο γιά νά βλέπει πού βαδίζει καί ἐάν βαδίζει στόν δρόμο πού τόν ὁδηγεῖ στή συνάντησή του μέ τόν Θεό, ἀλλά εἶναι καί ἀναγκαῖο γιά νά παρηγορεῖ καί νά ἐνισχύει τόν πιστό στόν πνευματικό του ἀγώνα, διότι καί αὐτή ἡ θετική ἐπίδραση τοῦ φωτός στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μία ἀπό τίς ἰδιότητές του.
Καί ἐπειδή ἡ πορεία τοῦ πιστοῦ μέσα στόν κόσμο καί μέσα στόν πνευματικό ἀγώνα δέν εἶναι μία εὔκολη καί ἀνέφελη ὑπόθεση, ἀλλά ἔχει δυσκολίες καί πειρασμούς καί συμπλοκές καί συγκρούσεις μέ τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους, τόν διάβολο, πού ἐκτός τῶν ἄλλων προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο καί μέσο νά φέρει στήν ψυχή τοῦ ἀγωνιζομένου πιστοῦ τήν ἀθυμία, τήν ἀπογοήτευση καί τήν ἀπαισιοδοξία, ὥστε νά τόν κάνει νά ἐγκαταλείψει τήν προσπάθεια, νά ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα, γι᾽ αὐτό καί ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ἀπό τήν παρηγορία καί τήν ἐνίσχυση καί τή χαρά πού προσφέρει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Γιατί καί μία μόνο ἀκτίνα του ἀναζωογονεῖ τήν ψυχή μας καί μᾶς δίνει τή δύναμη νά συνεχίσουμε τήν προσπάθεια, τή στιγμή πού νομίζουμε ὅτι ὅλα εἶναι ζοφερά, ὅλα εἶναι σκοτεινά καί δέν ὑπάρχει καμία διέξοδος ἀπό τούς πειρασμούς καί τά ἐμπόδια πού δημιουργεῖ ὁ ἀντίδικος τῆς ψυχῆς μας γιά νά μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τή σωτηρία μας.
Αὐτή τήν ἀνθρώπινη ἀνάγκη γιά τήν παρουσία τοῦ θείου φωτός στή ζωή μας καί στόν πνευματικό μας ἀγώνα ἔχοντας ὑπόψη του, ἀδελφοί μου, ὁ ἱερός ὑμνογράφος, ζητᾶ ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, στό πρῶτο τροπάριο τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος πού ψάλαμε πρό ὀλίγου, νά καταλάμψει τήν ψυχή του μέ τό χαρμόσυνο φῶς τοῦ Υἱοῦ της, ὡς Μητέρα τοῦ θείου καί προαιωνίου φωτός, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ.
«Ἡ φῶς τετοκυῖα, τό θεῖον καί προαιώνιον, λάμψον μοι τό φῶς τό χαρμόσυνον», ζητήσαμε μαζί του καί ἐμεῖς ἀπό τήν Παναγία μας, προκειμένου νά ἀντιμετωπίσουμε τίς ἐπαγωγές τῶν λυπηρῶν πού ταλαιπωροῦν καί δοκιμάζουν τήν ψυχή μας ἀλλά καί τά νέφη τῶν συμφορῶν πού καλύπτουν τήν καρδιά μας καί μᾶς ἐμποδίζουν νά συνεχίσουμε τόν ἀγώνα μας.
Γιατί ποιός μπορεῖ νά ἰσχυρισθεῖ ὅτι δέν ἔχει δοκιμάσει θλίψεις καί ταλαιπωρίες καί πειρασμούς καί δυσκολίες πού τοῦ κόβουν τά φτερά, πού τοῦ σκοτεινιάζουν τήν ψυχή καί δέν ἔχει πλέον δύναμη νά ἀγωνισθεῖ γιά τίποτε στή ζωή του; Δυστυχῶς κανείς μας. Ὅλοι αἰσθανόμαστε σέ διαφορετικό βαθμό καί γιά διάφορους λόγους κατά καιρούς τέτοια συναισθήματα καί ἀντιμετωπίζουμε ἀνάλογες δυσκολίες, γι᾽ αὐτό καί ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη τή βοήθεια καί τή μεσολάβηση τῆς Παναγίας μας γιά νά λάβουμε αὐτό τό θεῖο καί χαρμόσυνο φῶς.
Καί ἐπειδή ἡ Παναγία μας ἔχει τή χάρη νά μᾶς κάνει κοινωνούς καί μετόχους τοῦ φωτός τοῦ Υἱοῦ της, ἄς μήν παραλείπουμε ποτέ νά σπεύδουμε πρός αὐτήν καί νά τῆς ἀναθέτουμε ἀνάμεσα στά ἄλλα αἰτήματά μας καί αὐτό μας τό αἴτημα: «ἡ Φῶς τεκοῦσα, τό θεῖον καί προαιώνιον, λάμψον μοι τό φῶς τό χαρμόσυνον».
Καί νά ἔχουμε, ἀδελφοί μου, βεβαία τήν ἐλπίδα μας στήν Παναγία μας, ὅτι, ἐάν τῆς τό ζητοῦμε εἰλικρινά καί μέ πίστη, θά καταλάμψει καί τίς δικές μας ψυχές μέ τό φῶς τοῦ Υἱοῦ της, ἐκδιώκοντας ἀπό αὐτές τά νέφη τῶν συμφορῶν καί τῶν πειρασμῶν.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Αλεξάνδρεια:
«Μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου».
Μέ αὐτούς τούς λόγους πού ἀκούσαμε πρό ὀλίγου, ἀδελφοί μου, στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τοῦ Μικροῦ Παρακλητικοῦ κανόνος πού ψάλαμε ἀπόψε, μακαρίζει ἡ Ἐλισάβετ τήν ἐξαδέλφη της, τήν Μαριάμ, τήν Παναγία μας, ἡ ὁποία τήν ἐπισκέπτεται μετά τόν Εὐαγγελισμό της ἀπό τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ.
Τήν μακαρίζει, γιά τήν πίστη στό μήνυμα τοῦ ἀρχαγγέλου, γιά τήν πίστη της ὅτι θά πραγματοποιηθοῦν ὅσα τῆς ἔλεγε, χωρίς νά ζητήσει καμία διαβεβαίωση, χωρίς νά ἀπαιτήσει κανένα ἐχέγγυο.
Τήν μακαρίζει, μέ ἄλλα λόγια, γιατί δέχθηκε μέ προθυμία καί χωρίς ἀντίρρηση νά διακονήσει τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τήν μακαρίζει, γιατί στό μήνυμα τοῦ ἀρχαγγέλου ὅτι ὁ Θεός τήν ἐπέλεξε ἀπό ὅλες τίς γυναῖκες τοῦ κόσμου γιά νά γίνει ἡ μητέρα τοῦ Υἱοῦ του, ἐκείνη ἀπάντησε ἀμέσως καταφατικά καί μέ ἀπόλυτη ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Τήν μακαρίζει, γιατί ἔχει τήν πραγματική πίστη, τήν πίστη πού ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ὁ Θεός. Καί ἡ πίστη αὐτή εἶναι πίστη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ἐρωτηματικά καί χωρίς ἀστερίσκους, πίστη πού βασίζεται στό δεδομένο ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀληθινός καί παντοδύναμος καί μπορεῖ νά κάνει ὅ,τι λέγει καί ὑπόσχεται.
Μέ τόν μακαρισμό της ἡ Ἐλισάβετ προλαμβάνει τόν μακαρισμό τοῦ Κυρίου γιά ἐκείνους πού πιστεύουν χωρίς νά ἔχουν δεῖ καί χωρίς νά γνωρίζουν.
«Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες», θά πεῖ ὁ Χριστός στόν ἀπόστολο Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος θά πιστεύσει, ἀλλά ἀφοῦ δεῖ καί ψηλαφίσει τά τεκμήρια τῆς Ἀναστάσεως στό σῶμα τοῦ διδασκάλου του.
Ἡ Ὑπεραγία ὅμως Θεοτόκος πιστεύει χωρίς νά δεῖ, χωρίς νά ψηλαφίσει, χωρίς νά ζητήσει ἐπιβεβαίωση, γιατί διαθέτει μία ἁγνή καί καθαρή καρδιά, διαθέτει τήν καθαρότητα ἐκείνη ἡ ὁποία ἐπιτρέπει σέ ὅσους τήν ἔχουν νά δοῦν τόν Θεό, χωρίς νά τόν βλέπουν μέ τά αἰσθητά τους μάτια, διότι «οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ τόν Θεόν ὄψονται».
Καί ἡ ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, παρότι ἀκούει ἀπό τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ τό πιό παράδοξο μήνυμα πού θά μποροῦσε νά ἀκούσει ποτέ ἄνθρωπος, ὅτι δηλαδή τήν ἐπέλεξε ὁ Θεός γιά νά γίνει αὐτή διά τῆς ὁποίας θά ἔλθει στόν κόσμο ὁ Υἱός του, τό πιστεύει χωρίς νά διστάσει. Τό πιστεύει χωρίς νά ἀμφιβάλλει. Γιατί βλέπει τόν Θεό μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς της ἤδη νά κατασκηνώνει διά τοῦ ἁγίου Πνεύματος στήν ἄμωμη γαστέρα της.
«Μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου».
Αὐτή ἡ πίστη τῆς Παναγίας Παρθένου εἶναι ἕνας ἀπό τούς λόγους γιά τούς ὁποίους τήν μακαρίζουν «πᾶσαι αἱ γενεαί», ἀλλά εἶναι συγχρόνως καί ἕνα μεγάλο πρότυπο καί γιά μᾶς, τούς συγχρόνους πιστούς, πού μποροῦμε καί πρέπει νά ἀκολουθήσουμε.
Οἱ ἄνθρωποι κατά καιρούς ἐμπιστευθήκαμε καί πιστεύσαμε πολλούς, ἀλλά ἀστοχήσαμε καί ἀπογοητευθήκαμε, καί γι᾽ αὐτό ἀρνηθήκαμε τήν πίστη στόν Χριστό καί ἀπομακρυνθήκαμε ἀπό Αὐτόν.
Ὅμως ὁ Χριστός δέν μᾶς ζητᾶ νά τόν πιστεύσουμε γιά νά μᾶς παρασύρει ἤ γιά νά μᾶς ἐξαπατήσει. Δέν μᾶς ζητᾶ νά τόν πιστεύσουμε, γιατί ἔχει συμφέρον καί ὄφελος ἀπό τήν πίστη μας. Ὁ Χριστός μᾶς ζητᾶ νά τόν πιστεύσουμε γιά νά μᾶς σώσει καί γιά νά μᾶς κάνει εὐτυχεῖς ὄχι μόνο πρόσκαιρα ἀλλά αἰώνια.
Σέ ὅσους ἀμφιβάλλουν γιά τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί ζητοῦν ἀποδείξεις, τίς ἀποδείξεις τίς δίδει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Τίς δίδει ἡ ταπεινή καί ἀσήμαντη Κόρη τῆς Ναζαρέτ, πού μέ τήν πίστη της ἔγινε τό πιό τετιμημένο ἀλλά καί τό πιό προσφιλές πρόσωπο σέ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος, σέ κάθε ἐποχή. Ἔγινε αὐτή τήν ὁποία μακαρίζουν οἱ ἄνθρωποι, αὐτή τήν ὁποία ἐπικαλοῦνται καί ζητοῦν τήν προστασία καί τή βοήθειά της οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς. Ἔγινε αὐτή πρός τήν ὁποία προσφεύγουν οἱ ἀδύνατοι καί ταλαιπωρημένοι, οἱ ἐν κινδύνοις καί πειρασμοῖς. Καί προσφέρει σέ ὅλους τή μητρική της στοργή καί προστασία. Ὅλους μᾶς δέχεται καί ὅλους μᾶς παρηγορεῖ, καί δέν παύει ποτέ νά πρεσβεύει γιά ὅσους καταφεύγουν σ᾽ Αὐτήν καί ζητοῦν τή μεσιτεία καί τή χάρη της.
Προστρέχοντας, λοιπόν, καί ἐμεῖς στήν Παναγία μας, ἰδιαιτέρως αὐτές τίς ἡμέρες τοῦ Δεκαπενταυγούστου, πού εἶναι ἀφιερωμένος στή χάρη της, ψάλλοντας τήν Παράκλησή της καί ἀπευθύνοντάς της τά αἰτήματά μας, ἄς τήν παρακαλοῦμε νά πρεσβεύει στόν Υἱό της καί Θεό μας νά μᾶς προσθέσει πίστη. Νά μᾶς χαρίσει τήν πίστη πού διέθετε καί Ἐκείνη γιά νά ἀξιωθοῦμε νά ἀπολαύσουμε καί ἐμεῖς τόν μακαρισμό τῶν πιστευόντων καί τή χαρά τῆς οὐρανίου βασιλείας, στήν ὁποία καί ἡ Παναγία μας εὐφραίνεται κοντά στόν Υἱό της καί ἀναμένοντας ὅλα τά πιστά τέκνα της.
