-Τι να σας πω …αγράμματος άνθρωπος, έλεγε ο παππούς.
-Κάτι για τη ζωή μας. Μια φράση μονάχα. ’Ετσι να την έχουμε φυλαχτό.
Σοβάρεψε. Πήρε ύφος επίσημο….
Ήρθε νωρίς στο μοναστήρι. Τελειώναμε τη Λειτουργία και καθήσαμε στο αρχονταρίκι. Παππούλης πολλώ χρονώ με ψυχή παιδιού.Τον ήξερα από την προηγούμενη φορά και κάναμε αστείο με την ηλικία του.
-Πόσο χρονών είσαι γέροντα.
-Πόσο χρονών με κάνετε;
Και όλοι πέφταμε έξω, γιατί ο γέροντας δεν φαινότανε καθόλου… ογδόντα τόσο.
Και δώστου να γελάει σαν μικρό παιδί.
Είδε νέα παιδιά. Να πηγαίνετε σχολείο έλεγε. Εγώ δεν πήγα σχολείο. Από μικρός στο χωριό χωρίς σχολείο χωρίς γράμματα. Βρέθηκα μικρό παιδί στο Όρος. Και εκεί ήτανε σαν τον παράδεισο. Κι ο γέροντας της καλύβας μου έλεγε:
-Διάβασε την ακολουθία, …μα εγώ δεν ήξερα γράμματα. Και μου λέει έλα να σε μάθω. Από τότε έμαθα να διαβάζω και να γράφω.
-Και πόσα χρόνια έχεις στο Όρος γέροντα.
Και ο γέροντας γελώντας μου είπε:
-‘Εμαθα να διαβάζω και να γράφω όχι και να μετράω. Και να πάλι τα γέλια..
Πές μας γέροντα κάτι για μας. Να γιά όλους μας, τα νέα τα παιδιά και μας τους καλογήρους.
-Τι να σας πω …αγράμματος άνθρωπος, έλεγε ο παππούς.
-Κάτι για τη ζωή μας. Μια φράση μονάχα. ’Ετσι να την έχουμε φυλαχτό.
Σοβάρεψε. Πήρε ύφος επίσημο.
-Να αγιάσεις κρυφά…. είπε να έγειρε σκεφτικός στο τσιμισίρι ραβδί του
Σιωπή …κανείς δεν ξαναμίλησε. Μέχρι που γυρίσαμε στο κελλί άλλη κουβέντα δεν είχαμε στο νου και την καρδιά μας από τις λέξεις του γέροντα.
Τι σημαίνει ν αγιάσεις κρυφά σε έναν κόσμο …που μονάχα φαίνεται και δεν είναι.
π.Εφραίμ Παναούση
