Τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Διάλογος πού ἔγινε στό ἀρχονταρίκι μεταξύ τοῦ πατρός Νεκταρίου καί ἐπισκεπτῶν τῆς Μονῆς.
Ἐπίσης, ἀδέλφια μου, δέ βλέπετε ὅτι τό Ἱερό, πού συμβολίζει τόν οὐρανό καί τό θρόνο τοῦ Θεοῦ, χωρίζεται ἀπό τόν κυρίως ναό, πού συμβολίζει τήν ἀνθρώπινη κοινωνία, μέ τό τέμπλο; Αὐτό μᾶς δείχνει ὅτι δέν ὑπῆρχε κάποτε ἕνωση τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους. Ἦταν χωρισμένοι. Ἡ ἁμαρτία ἦταν ἐκείνη πού μᾶς χώριζε ἀπό Αὐτόν.
Ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τά παιδιά του, ὅπως προαναφέραμε, Τόν ἔκανε νά κατέβει ἀπό τό θρόνο τοῦ Οὐρανοῦ καί νά ἔλθει ὡς ἄνθρωπος μέσα στήν ἀνθρώπινη κοινωνία, γιά νά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά ἑνωθεῖ ξανά μαζί Του, ὅπως ἦταν πρίν χωριστοῦν μέσα στόν Παράδεισο.
Αὐτό πού σᾶς ἀναφέρω μαρτυρεῖται ξεκάθαρα καί κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, ὅταν ὁ ἱερέας, παίρνοντας στά χέρια του τό Ἅγιο Δισκοπότηρο, πού μέσα του εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Θεός (Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ) καί περνώντας τό “φράγμα” (τέμπλο) πού ὑπῆρχε μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς, ἔρχεται πρός τήν ἀνθρώπινη κοινωνία καί τήν προσκαλεῖ νά ἑνωθεῖ μέ τό Χριστό, μέ τή Ζωή καί τό Φῶς, λέγοντας τά ἑξῆς λόγια: “Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε”. Καί συνεχίζει τήν ὥρα πού μεταλαμβάνει τούς πιστούς: “Μεταλαμβάνεις Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ, εἰς ἄφεσίν σου ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον”. Δηλαδή: ‘’Ἑνώνεσαι αὐτή τή στιγμή ξανά μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁὉποῖος σοῦ χαρίζει τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου. Ἑνώνεσαι ξανά μέ τήν αἰώνια Ζωή καί μέ τό Φῶς, πού εἶναι ὁ Θεός’’. Γι᾿ αὐτό κι ἐμεῖς, ἀμέσως μετά τήν ἕνωσή μας μέ τό Θεό, ψάλλουμε ὅλοι μαζί δυνατά: “Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν…”.
Ἑπομένως κάθε κίνησή μας μέσα στήν Ἐκκλησία ἔχει αὐτό τό σκοπό: Τήν ἕνωσή μας μέ τό Θεό. Γι᾿ αὐτό καί τό Πάσχα (Μεγάλο Σάββατο), ὅταν φεύγουμε ἀπό τό σπίτι μας καί πηγαίνουμε στό ναό, κρατοῦμε σβησμένες λαμπάδες, γιά νά τίς ἀνάψουμε ἀπό τά χέρια τοῦ ἱερέως καί νά ἑνωθοῦμε μέ τό Φῶς. Τί μαρτυρεῖ αὐτό; Ὅτι ὁ σκοπός πού πηγαίνουμε στήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἕνωσή μας μέ τό Θεό.
Ἐπίσης ὅλη τή Μεγάλη Ἑβδομάδα εὔχεται ὁ ἕνας στόν ἄλλον “καλό Πάσχα νά ἔχεις, ἀδελφέ”, δηλαδή, νά διαβεῖς καλῶς ἀπό τό θάνατο πρός τή ζωή. “Καλή Ἀνάσταση νά ἔχουμε, ἀδελφέ”, δηλαδή, ἐνῶ εἴμαστε νεκροί ὅπως τό κερί, νά ἑνωθοῦμε ξανά μέ τό φῶς καί τή ζωή. Αὐτές δέν εἶναι εὐχές τυχαῖες, ὅπως πιστεύουν οἱ πολλοί, ὅτι ἁπλά εὐχόμαστε μεταξύ μας νά περάσουμε καλά τό Πάσχα καί νά ἔχουμε χαρούμενη ἀνάσταση, δηλαδή χαρούμενες γιορτές.
Ἀντιθέτως, εἶναι εὐχές οὐσίας, πού ἔχουν νά κάνουν μέ τόν ἄσωτο υἱό. Ὅταν ὁ ἄσωτος ἐπέστρεψε τελικά στό σπίτι τοῦ πατέρα του καί ἑνώθηκε μέ τό Θεό, ὁ Θεός Πατέρας εἶπε τήν ὥρα πού θά ἔσφαζε ἀπό τή χαρά του τό μόσχο τό σιτευτό: “Τό παιδί μου ἦταν νεκρό καί ἀναστήθηκε”! Οἱ νεκροί, λοιπόν, εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι νεκρωθήκαμε ἐξαιτίας τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπό τή Ζωή, δηλαδή ἀπό τό Θεό.
Συμπερασματικά σᾶς λέω ὅτι τά πάντα συγκλίνουν σέ ἕνα: Ὁ ἄνθρωπος τότε μόνο θά λύσει ὅλα του τά προβλήματα, ὅταν πετύχει την ἐπιστροφή του καί τήν ἕνωσή του μέ τό Θεό. Ὅταν, δηλαδή, ὁ “ἀνεμιστήρας” συνδεθεῖ ξανά με τό “ρεῦμα”. Ὅταν τά δέντρα ἀρχίσουν νά τραβοῦν ξανά τό ἀθάνατο νερό ἀπό τό “ποτάμι τῆς ζωῆς”, πού κυλᾶ μπροστά τους.
Μία ἀληθινή ἱστορία:
Ἡ γυναίκα πού δέν πίστευε καί ἦρθε νά ἐξομολογηθεῖ
Θέλω νά σᾶς διηγηθῶ καί μιά ἀκόμη ἱστορία, πού μοῦ συνέβη ὅταν ἦμουν κληρικός στήν Ἀθήνα καί ἐξομολογοῦσα.
Κάποιο ἀπόγευμα ἦρθε μιά κυρία καί μοῦ ζήτησε νά ἐξομολογηθεῖ. Φόρεσα τό πετραχήλι μου καί τῆς εἶπα: «Σᾶς ἀκούω μετά πάσης προσοχῆς».
Ἐκείνη τότε μοῦ λέει:
-Τί νά σᾶς πῶ;
-Νά ἐξομολογηθεῖτε δέν ἤρθατε; Θά μοῦ πεῖτε τί ἔχετε κάνει ἀντίθετο μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
-Μά δέν ἔχω κάνει τίποτα ἀντίθετο μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ…
Τότε βγάζω τό πετραχήλι καί τήν προτρέπω νά τό φορέσει ἐκείνη, λέγοντάς της:
-Ἐπειδή ἐγώ εἶμαι ἁμαρτωλός κι ἐσεῖς ἀναμάρτητη, ἀφοῦ δέν ἔχετε κάνει τίποτα, θά ἐπιθυμοῦσα νά ἐξομολογηθῶ ἐγώ σ’ ἐσᾶς. Φυσικό ἦταν ἡ κυρία νά τά χάσει, καί γι’ αὐτό μοῦ εἶπε:
-Μά, πάτερ, ἦρθα ἁπλά νά μοῦ διαβάσετε μιά εὐχή, γιά νά κοινωνήσω.
-Τί εὐχή θέλετε;
-Συγχωρητική.
-Μά τί να σᾶς συγχωρήσω, ἀφοῦ μοῦ λέτε ὅτι δέν ἔχετε διαπράξει τίποτα;
Ἐκείνη μοῦ λέει τότε:
-Πάτερ, μέ μπερδέψατε τώρα!
-Ἀκοῦστε, καλή μου: Ἡἐξομολόγηση, ὅπως τό λέει καί ἡ ἴδια ἡ λέξη, εἶναι ὁμολογία ἐξωτερική τῶν ἁμαρτημάτων μας, ὅσα διαπράξαμε ἀπό μικρά παιδιά ἕως καί σήμερα. Ἄν τυχόν κάποια τά ἔχουμε ἐξομολογηθεῖ, αὐτά δέν τά ξαναλέμε, ἐκτός καί ἄν τά διαπράξαμε ἐκ νέου. Ἁμάρτημα εἶναι ὅ,τι εἶναι ἀντίθετο στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γνωρίζετε ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;
-Ὄχι, μοῦ ἀπαντᾶ.
-Τότε θά πᾶτε σπίτι σας, θά διαβάσετε τήν Καινή Διαθήκη κι ἐκεῖ μέσα θά βρεῖτε τό τί θέλει ὁ Θεός ἀπό μᾶς. Ἐκεῖ διαπιστώνουμε μέ ποιές ἐνέργειες, σκέψεις, πράξεις ἤ λόγους μας ἐνεργήσαμε ἀντίθετα στό θέλημά Του. Ἀφοῦ κατανοήσουμε ποῦ καί πῶς κάναμε λάθος, τότε ζητᾶμε εἰλικρινῆ συγγνώμη ἀπό τό Θεό καί μετά ἐρχόμαστε στόν ἱερέα νά τά ἐξομολογηθοῦμε, γιά νά μᾶς δοθεῖ διαμέσου ἐκείνου ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας.
-Ξέρετε, δέν πιστεύω στό Θεό! Οὔτε πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Θεός! Πιστεύω ὅτι ὁ ἄνθρωπος τά ἔχει δημιουργήσει ὅλα αὐτά ἀπό… ψυχική ἀνάγκη! Ἀκούγοντας αὐτά τά λόγια, τῆς ἀπαντῶ:
-Τότε γιατί ἤρθατε νά ἐξομολογηθεῖτε;
-Ἦρθα… γιά τό καλό! Μοῦ ἔχουν πεῖ ὅτι εἶναι καλό νά ἐξομολογεῖσαι καί νά κοινωνᾶς. Ἀμέσως ἄρχισα νά τῆς μιλάω γιά τό Χριστό καί γιατί πιστεύουμε σ᾿ Αὐτόν. Ὧρες ὁλόκληρες κράτησε ἡ συζήτησή μας… Δέν μποροῦσα ὅμως νά τήν πείσω περί τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ. Στό τέλος τήν παρακάλεσα νά κάνει προσευχή κι ἐκείνη μοῦ ἀπάντησε:
-Μά ποῦ νά προσευχηθῶ, πάτερ, σέ κάτι πού δέν πιστεύω ὅτι ὑπάρχει;
-Ναί, νά προσευχηθεῖς στό Χριστό, γιατί ὑπάρχει, καί νά Τοῦ πεῖς γονατιστή τά ἑξῆς: “Ἐγώ, Χριστέ μου, δέν πιστεύω ὅτι ὑπάρχεις! Ἐπειδή ὅμως μοῦ εἶπε ὁ ἱερέας ὅτι εἶσαι ὑπαρκτός, ἄν ὑπάρχεις, πού ἐγώ -σοῦ ἐπαναλαμβάνω- δέν πιστεύω ὅτι ὑπάρχεις, δῶσε μου ἕνα σημάδι, κάνε κάτι, ἄλλαξε τήν καρδιά μου καί κάνε με νά πιστέψω’’. Φώναξέ Του δυνατά: “Θεέ τοῦ ἱερέως Νεκταρίου, ἄν ὑπάρχεις, κάνε με νά Σ᾿ ἀγαπήσω καί νά πιστέψω σέ Σένα”.
Πέρασε ἀρκετός καιρός. Κάποια μέρα βλέπω ξαφνικά μιά κυρία νά ἔρχεται πρός τό μέρος μου καί νά φωνάζει: “Πιστεύω στό Χριστό, ὑπάρχει ὁ Χριστός, ὑπάρχει ὁ Θεός!”. Δέν τήν ἀναγνώρισα ἀμέσως. Ὅταν μοῦ εἶπε ποιά ἦταν, τότε τή θυμήθηκα. Ὁ Χριστός εἶχε ἀλλάξει τή ζωή της! Τόν γνώρισε μέσα ἀπό τήν Καινή Διαθήκη. Τόν πίστεψε καί Τόν ἀγάπησε. Τώρα ἦταν ἕτοιμη πλέον νά ἐξομολογηθεῖ. Ἡ ἐξομολόγησή της κράτησε ἀρκετή ὥρα. Μοῦ ἄνοιξε πραγματικά τήν καρδιά της. Μοῦ φιλοῦσε τά πόδια καί κλαίγοντας μοῦ ἔλεγε ὅτι ἐπί μῆνες ὁλόκληρους ἔκανε τήν προσευχή πού τῆς εἶχα πεῖ καί διάβαζε τήν Καινή Διαθήκη. Κι ὁ Θεός τήν εἶχε ἀκούσει.
Μόλις τελείωσε ἡ ἐξομολόγηση, τῆς εἶπα ὅτι ὕστερα θά αἰσθανθεῖ αὐτό πού εἶχα αἰσθανθεῖ κι ἐγώ ὅταν πρωτοεξομολογήθηκα, κι ἄς ἤμουν τότε μόλις δέκα ἐτῶν. Θά αἰσθανθεῖ ὅτι δέν πατάει στή γῆ, ἀλλά ὅτι πετάει. Δέ θά καταλάβει τό πόσο σύντομα θά φτάσει, πετώντας κυριολεκτικά, ἀπό τόν ἱερό ναό στό σπίτι της. Ὅπως δέν τό εἶχα καταλάβει οὔτε κι ἐγώ. Τῆς εἶπα ὅτι γιά μέρες ὁλόκληρες θά νιώθει ἀνάλαφρη, σάν νά μήν πατάει στό ἔδαφος. Ὅλα αὐτά πού θά αἰσθανόταν, τῆς ἐξήγησα ὅτι εἶναι τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού τά δίνει σέ κάθε ἄνθρωπο μετά ἀπό τήν εἰλικρινῆ μετάνοια καί ἐξομολόγησή του. Πράγματι, ὅλα ὅσα τῆς ἀνέφερα τά βίωσε, καί τώρα ζεῖ μιά κατά Χριστόν ζωή.
Προσκυνητής: Ὑποστηρίζετε σέ ἕνα ἄρθρο σας ὅτι σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο πού διαβάζουμε στούς κεκοιμημένους, ὅσοι ἀπό αὐτούς εἶναι πιστοί δέν ἔρχονται σέ Κρίση, ἀλλά μεταβαίνουν κατευθείαν ἀπό τό θάνατο στή ζωή. Τί σημαίνουν τά λόγια αὐτά καί γιατί δέν ἔρχονται σέ Κρίση; Δηλαδή δέ θά κριθοῦν αὐτοί κατά τή Δευτέρα Παρουσία;
π. Νεκτ.: : Πρέπει νά προσέξουμε κάποια λεπτομέρεια, τήν ὁποία ἀναφέρει ὁ Χριστός καί καταγράφεται στό συγκεκριμένο Εὐαγγέλιο πού μοῦ ἀναφέρατε. Ἄς δοῦμε ὅμως πρῶτα τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: “Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν” (Ἰωάν. ε΄ 24-30).
Ἐδῶὁ Χριστός μᾶς λέει ξεκάθαρα ὅτι ὅσοι ἀπό τούς ἀνθρώπους ὑπάκουσαν στό λόγο Του, δηλαδή ἐφάρμοσαν τό θέλημά Του καί ὄχι τό προσωπικό τους θέλημα καί Τόν ἐμπιστεύθηκαν, αὐτοί ἐπέστρεψαν σάν τόν ἄσωτο ξανά κοντά στό Θεό.
Ἑπομένως, ἀπό νεκροί πού ἦταν, σάν τό σβησμένο τό κερί, τώρα ἀναστήθηκαν, ἑνώθηκαν μέ τό Φῶς καί ἀπέκτησαν πάλι ζωή. Τό γεγονός αὐτό ὀνομάζεται στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μας πρώτη Ἀνάσταση, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Κυρίου, πού εἶπε γιά τόν ἄσωτο “ὁ υἱός μου ἦταν νεκρός καί ἀναστήθηκε”.
Ἑπομένως, κατά τή Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου ὅσοι ἔχουν λάβει μέρος στήν πρώτη Ἀνάσταση δέν κρίνονται, ἀφοῦ “…εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχονται, ἀλλά μεταβέβηκαν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν”. Κρίνονται μόνον οἱ τά φαῦλα πράξαντες, γι᾿ αὐτό καί λέει τό Εὐαγγέλιο γι᾿ αὐτούς ὅτι ἀναστήσονται “εἰς ἀνάστασιν κρίσεως”. Οἱ πιστοί, λοιπόν, χριστιανοί μεταβαίνουν ἀπευθείας ἀπό τό θάνατο στή ζωή καί δέν κρίνονται. Γι’ αὐτούς ἡ ἡμέρα τῆς Κρίσεως δέν εἶναι
ἡμέρα φόβου. Δέ θά τρέμουν ὅπως τά φύλλα τοῦ δέντρου, γιατί ἤδη ἡ ζωή τους ἔχει κριθεῖ γιά τά παραπτώματα, τά λάθη, τά ἁμαρτήματα καί τά ἀνομήματά τους μέ τό μυστήριο τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως ἀπό τόν πνευματικό τους, στόν ὁποίο ὁ Χριστός ἔδωσε τό δικαίωμα νά τούς κρίνει, λέγοντας: “Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον• ἄν τινων ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς• ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται” (Ἰωάν. κ΄ 23).
Γιά τόν ἄνθρωπο πού πιστεύει στό Χριστό, τό δικαστήριο τῆς Κρίσεως εἶναι ἡὥρα τῆς μετανοίας καί τῆς ἐξομολογήσεώς του καί ὄχι ἡ Δευτέρα Παρουσία. Ἄν στό δικαστήριο τῆς ἐξομολογήσεως συγχωρεθοῦν ὅλα ὅσα ἔχει διαπράξει, δέν εἶναι δυνατόν νά ἔρθει ἀργότερα ἕνα ἄλλο δικαστήριο νά ξαναδικάσει καί νά ξανακρίνει τίς ἴδιες ὑποθέσεις, πού κρίθηκαν στό πρῶτο δικαστήριο. Οὔτε ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη δέν κάνει κάτι τέτοιο! Ἄν γιά κάποιο λόγο κάποιος παρανομήσει, συλληφθεῖ, δικαστεῖ καί ἀθωωθεῖ ἀπό τό δικαστήριο, εἶναι ἀδύνατον γιά τό ἴδιο ἀδίκημα νά ἔρθει ἀργότερα ἕνα ἄλλο ἰσόβαθμο ἤ καί ἀνώτερο δικαστήριο νά τόν ξανακρίνει. Κι ἄν αὐτό συμβαίνει στήν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, πόσο μάλλον θά συμβαίνει στή θεϊκή δικαιοσύνη, ἐκεῖ πού ὁ δικαστής εἶναι ἕνας Θεός ἐλέους, ἀγάπης καί φιλανθρωπίας!
Ὅσοι, λοιπόν, καθαρίζουν τήν ψυχή τους ἀπό αὐτή τήν ἐπίγεια ζωή, ὁμολογώντας ἐν μετανοίᾳ τά ἁμαρτήματά τους καί τά λάθη τους ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα, αὐτοί ἤδη κρίθηκαν, γι᾿ αὐτό καί δέν πρόκειται νά ξανακριθοῦν, ἀλλά μεταβαίνουν κατά τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους στή ζωή. Κι αὐτό, γιατί πέτυχαν σ’ αὐτή τή ζωή νά καθαριστοῦν, νά λάμψουν καί νά ἑνωθοῦν μέ τό Χριστό. Ἄρα ἑνώθηκαν μέ τήν ἴδια τή Ζωή! Ἑπομένως γι᾿ αὐτούς δέν ὑπάρχει πλέον θάνατος, οὔτε Κρίση, παρά μόνο ζωή!
Συνεχίζεται…
