Θεία Λειτουργία για τους προστάτες των Ιατρών και Οδοντιάτρων του Ν. Ημαθίας

Την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Βεροίας επί τη εορτή των Αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννου που είναι οι προστάτες των Ιατρών και Οδοντιάτρων του Νομού Ημαθίας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ομίλησε η Καθηγήτρια Νευρολογίας της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ κ. Βασιλική Κώστα, η οποία ανέπτυξε το θέμα «ἰητρός ἀνήρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων».

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :

  «Φωστῆρες ἐκλάμπουσι δύο, τάς τῶν θαυμάτων λαμπηδόνας, κρή­νης ἐκ μιᾶς φωτοφόρου, τοῖςἀσθε­νοῦσιν ἀπαρυόμενοι», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα πρός τι­μήν τῶν δύο ἑορταζομένωνἁγίων Ἀναργύρων, τοῦ ἁγίου Κύρου καί τοῦ ἁγίου Ἰωάννου.

Καί ψάλλει δικαιολογημένα γιατί καί οἱ δύο ἅγιοι ἀκτινοβολοῦν ὡς φωστῆρες στήν Ἐκκλησία καί στόν κόσμο καί  τό φῶς τῶν θαυ­μάτων τους καί τό φῶς τοῦ μαρ­τυρίου τους.

Εἶναι δύο φωστῆρες, εἶναι δύο οἱ ἑορταζόμενοι ἅγιοι Ἀνάργυροι, ὅπως ψάλ­λει καί ὁ ἱερός ὑμνογρά­φος,ἀλλά τό φῶς πού ἐκπέμπουν, τό φῶς πού ἀκτινοβολοῦν, προέρ­χεται ἀπό μία πηγή, προέρχεται ἀπό τόν Χρι­στό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πηγή τοῦ ἀεννάου καί ἀληθινοῦ φωτός.

Ἔλαβαν οἱ ἅγιοι, ὁ ἅγιος Κύρος καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης, τό φῶς τοῦ Χριστοῦ μέ τό ἅγιο βάπτισμα στήν ψυχή τους καί αὔξησαν αὐτό τό φῶς μέ τόν ἀγώνα καί τήν προσπά­θειά τους· τό αὔξησαν μέ τά καλά τους ἔργα· τό αὔξησαν μέ τίς δωρεάν θεραπεῖες τῶν ἀσθε­νῶν πού προ­σέ­τρεχαν σέ αὐτούς, κάνοντας μέ τόν τρόπο αὐτό πρά­ξη στή ζωή τους τήν ἐντο­λή τοῦ Κυρίου: «οὕτω λαμψά­τω τό φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώ­πων,ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσιν τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

Καί πράγματι, ἀδελφοί μου, τά ἔργα τους καί τά θαύματά τους ἦταν φῶς πού φώτιζε τούς ἀνθρώ­πους. Καί τί σημαίνει φώτιζε τούς ἀνθρώπους; Σημαίνει ὅτι τούς ἔδειχνε τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι τό φῶς τοῦκόσμου, «ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον».

Γιατί οἱ δύο ἅγιοι δέν ἔκαναν τά καλά τους ἔργα, δέν θεράπευαν τούς ἀνθρώπους γιά νά ἀποκομί­σουν οἱἴδιοι τόν ἔπαινο καί τόν θαυμασμό τῶν ἀνθρώπων, γιά νά ἀπολαύσουν τήν εὐγνωμο­σύνη καί τή δόξα πού συχνά προσφέ­ρουν οἱ ἄνθρωποι σέ ὅσους τούς εὐεργετοῦν.

Οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι γνώριζαν ὅτι ὅσα ἔκαναν τά ἔκαναν μέ τή χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ καί σέ αὐ­τόνἀπέδιδαν καί ἐκεῖνοι τή δόξα, καί πρός τόν Θεό καθοδηγοῦσαν τούς ἀνθρώπους, ἐκφράζοντας μέ τά ἔργα τους τήν ἀγάπη καί τήν ἀφοσίωσή τους σέ Ἐκεῖνον.

Καί ὅσο, ἀδελφοί μου, οἱ ἅγιοι προσέφεραν τήν ἀγάπη τους στούς ἀνθρώπους καί ἀπέδιδαν τή δόξα στόν Θεό, τόσο περισσότερη χάρη λάμβαναν καί τόσο μεγαλύτερα θαύματα ἀξιωνόταν νά ἐπιτε­λοῦν, διότι ὁΘεός τούς δόξαζε προσ­φέ­ροντάς τους ἀφειδῶς τή δύναμή του καί τή χάρη του, σύμφωνα μέ τήν ὑπό­σχεσή του ὅτι «τούς δοξά­ζοντάς με ἀντιδοξάσω».

Ὅμως οἱ ἑορταζόμενοι ἅγιοι Ἀ­νάρ­γυροι δέν φωτίζουν μόνο μέ τά θαύματά τους τόν κόσμο, τόν φω­τίζουν καί μέ τό μαρτύριό τους, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ καί τή μεγα­λ­ύ­τερη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τους πρός τόν Θεό. Θυσίασαν τή ζωή τους, γιατί δέν μποροῦσαν νά ἀρ­νηθοῦν αὐτόν πού πίστευαν καί αὐ­τόν πού ἀγαποῦσαν, καί ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό ὡς δῶρο γιά τή θυσία τους αὐτή νά λάμπουν καί μετά τήν κοίμησή τους, νά λάμπουν μέ τά θαύματα πού ἐπιτελοῦν ἀκόμη καί σήμερα στούς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἐπικαλοῦνται τή χάρη τους καί ζητοῦν τή βοήθειά τους.

«Φωστῆρες ἐκλάμπουσι δύο, τάς τῶν θαυμάτων λαμπηδόνας, κρή­νης ἐκ μιᾶς φωτοφόρου, τοῖς ἀσθε­νοῦσιν ἀπαρυόμενοι».

Τιμώντας σήμερα καί ἐμεῖς, ἀ­δελφοί μου, τήν ἑορτή τῶν ἁγίων Ἀναργύρων, ἄς ἔχουμε πάντοτε κατά νοῦὅτι εἶναι καί δικό μας χρέ­ος ὡς πιστῶν, ὡς τέκνων τῆς Ἐκκλησίας μας, νά φωτίζουμε τόν κόσμο καί τούςἀνθρώπους γύρω μας μέ τό φῶς τῶν καλῶν μας ἔργων, μέ τό φῶς τῆς ζωῆς μας πού θά πρέπει νά εἶναιἐναρμονι­σμένη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἄς ἔχουμε πάντοτε κατά νοῦ ὅτι ὅσο περισσότερο φῶς προσπαθοῦ­με νά προσφέρουμε μέ τή ζωή μας, τόσο περισσότερο φῶς θά λαμβά­νουμε καί ἐμεῖς στήν ψυχή μας, γιατί δέν εἶναι δικό μας οὔτε τό φῶς πού προσφέρουμε οὔτε τό φῶς πού ἔχουμε, ἀλλά εἶναι τό φῶς τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο ἐμεῖς ἀντανα­κλοῦ­με μέ τή χάρη του γιά νά φω­τί­ζε­ται ὁ κόσμος μας.

Γι᾽ αὐτό καί ἄς μήν οἰκειοποιού­με­θα ποτέ τή δόξα αὐτοῦ τοῦ φω­τός, ἄς μήν νομίζου­με ὅτι οἱ ἄν­θρωποι μᾶς πλησιά­ζουν γιατί ἐ­μεῖς εἴμαστε τό φῶς, ἀλλά ἄς ἀπο­νέμουμε πάντοτε τή δόξα καί τήν τιμή στόν Θεό, ὁὁποῖος ἀποτελεῖ τήν ἀκέ­νωτη πη­γή τοῦ φωτός, τήν φωτοφόρο κρή­νη πού φωτίζει καί ἐμᾶς ἀλλά καί ὅλο τόν κόσμο, καί χωρίς τή δική του παρουσία δέν ὑπάρχει φῶς στή ζωή μας καί κατά συνέπεια δέν ὑπάρχει οὔτε ζωή. Γιατί ὁ Θεός εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου καί ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων καί διά τῶν ἁγίων του χαρίζει καί σέ μᾶς τό φῶς καί τή ζωή πού ἔχουμε ἀνά­γκη. Καί τι­μώ­ντας τούς ἁγίους μας, ὅπως σήμερα τούς ἁγίουςἈναργύρους, τιμοῦμε καί τόν ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ ἐν­δοξα­ζόμενο Θεό, τιμοῦμε ὅμως καί ὅσους διακονοῦν τούς ἀνθρώπους καί μάλιστα σέ μία δύσκολη στιγμή τῆς ζωῆς τους, τή στιγμή τῆς ἀσθενείας. Τούς τιμοῦμε καί προσευχόμεθα γι᾽αὐτούς, γιά νά ἀκτινοβολοῦν καί αὐτοί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, καί γιατί ὄχι; Καί για νά θαυματουργοῦν, ὅπως οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι καί νά σώζουν τούς ἀνθρώπους μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Mέ τήν εὐκαιρία τῆς σημερινῆς ἑορτῆς τῶν ἁγίων Ἀναργύρων, προστατῶν τῶν ἰατρῶν καί τῶνὀδοντιάτρων τοῦ νομοῦ Ἠμαθίας, τήν ὁποία τιμοῦμε κάθε χρόνο πέ­ραν τῆς θείας Λειτουργίας καί μέ μία ἐπίκαιρη ὁμιλία, σήμερα ἔχουμε τή χαρά νά εἶναι ὁμιλήτρια ἡ ὁμότιμη καθηγήτρια τῆς Νευ­ρο­λογίας, τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανε­πι­στημίου Θεσ­σαλονίκης, καί συνερ­γάτις τῆςἹερᾶς μας Μητρο­πόλεως, ἡ κυρία Βασιλική Κώστα, ἡ ὁποία θά μᾶς ἀναπτύξει τό θέμα «ἰητρόςἀνήρ πολλῶν ἀντά­ξιος ἄλλων», ἀφορ­μώ­μενη ἀπό τόν στίχο τῆς Ἰλιάδος τοῦ Ὁμήρου πούἀναφέρεται στούς δύο υἱούς τοῦ Ἀσκληπιοῦ, οἱ ὁποῖοι μετεῖχαν στήν περίφημη ἐκστρατεία τῶνἈχαιῶν στήν Τροία, καί δείχνει τήν τιμή πού ἀπέδιδαν πάντοτε οἱ ἄνθρωποι στό λειτούργημα τῶνἰατρῶν.

Σήμερα ὅμως δέν τιμοῦμε ἁπλῶς δύο ἰατρούς, ἀλλά δύο ἀναρ­γύ­ρους ἰατρούς, δύο ἁγίους, καί πε­ρι­μένουμε μέ ἐνδιαφέρον νά ἀκούσουμε ὅσα θά μᾶς πεῖ γι᾽ αὐ­τούς ἡ κ. Κώστα, τήν ὁποία καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν πα­ρουσία της καί τήν ἀνταπό­κρι­σή της.