Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, ο στίχος αυτός που είναι παρμένος από τραγούδι είναι βαθιά θεολογικός. Αυτό το πράγμα έπαθε ο άνθρωπος μετά την πτώση. Αφού κατάλαβε το σφάλμα του, τι είχε και τι έχασε. Ήθελε να γυρίσει μα ο Παράδεισος ήταν κλειστός.
Ο πρώτος άνθρωπος βίωσε μια συγκλονιστική κρίση με επώδυνες συνέπειες. Η κρίση αυτή ήταν η διάσπαση της κοινωνίας του με το Θεό. Έζησε στην κατάσταση της θέωσης, αλλά και την πτώση του στην κατάσταση της αποκοπής του από Αυτόν που είναι η αιτία της ύπαρξης του. Έζησε και τη Ζωή και το θάνατο. Εμείς σίγουρα αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό όπως ο Αδάμ, ο οποίος με την έξωση του από τον κήπο της Εδέμ ένιωσε αυτή την κρίση που συντάραξε ολόκληρη την ύπαρξη του. Κρίση στη σχέση του με το Θεό και κρίση στην αρμονική σχέση ολόκληρης της κτίσης. Έμεινε χαμένος και μόνος, δέσμιος της αμαρτίας, του πόνου, της φθοράς. Τότε συνειδητοποίησε την τραγική του θέση. Από κορωνίδα της κτίσεως πόσο χαμηλά έπεσε, πώς από τα πάντα έφτασε στο τίποτα.
Ωστόσο, παρότι είχε καταλάβει το σφάλμα του δεν μπορούσε να κοινωνήσει ξανά με το Θεό. Ήθελε να επιστρέψει στην χαμένη του Πατρίδα, αλλά έμενε φυλακισμένος στην εξορία του. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου…» ψάλλουμε στους αίνους της Κυριακής της Τυρινής. Γιατί όσο και να θέλει ο άνθρωπος να βρει το Θεό, αυτό είναι αδύνατο εάν ο ίδιος ο Θεός δε θέλει. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά που κάνει την Πίστη των Χριστιανών να μην είναι θρησκεία αλλά αποκάλυψη, η θεία αποκάλυψη του Θεού στην ιστορία. Κάθε προσπάθεια γεφύρωσης μεταξύ κτιστού και ακτίστου, από πλευράς του ανθρώπου έπεφτε στο κενό. Έτσι ο άνθρωπος κατέληγε να φτιάχνει φθαρτούς και πρόσκαιρους παραδείσους για να νιώσει ξανά την τρυφή που απώλεσε, μάταια όμως. Χανόταν σε κάθε είδους ηδονής που τον οδηγούσε στην οδύνη. Πώς μπορεί το φθαρτό να συγκριθεί με το άφθαρτο; Το πρόσκαιρο με το αιώνιο; Ο θάνατος με τη ζωή;
Ο Πολυέλαιος όμως Κύριος, ο οποίος προγνώριζε την πτώση του ανθρώπου, προγνώριζε και τον τρόπο της επιστροφής του. Ο ίδιος ο Θεός θέλει να κατεβεί ως Νέος Αδάμ, λαμβάνοντας μορφή δούλου για να σώσει τον παλαιό Αδάμ. Να πεθάνει για να νεκρώσει το κέντρο του θανάτου. Να αναστηθεί για να αναστήσει τον πεπτωκότα άνθρωπο. Να κατέβει στη γη για να ανέβει ο άνθρωπος στον Ουρανό. Με το ξύλο της παρακοής ο άνθρωπος εξορίζεται του Παραδείσου και με το ξύλο του Σταυρού ο Χριστός μας δίνει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε σε αυτόν.Ξεπλένει με το αίμα της θυσίας Του τα αμαρτήματα όλης της ανθρωπότητας και έκαστου ξεχωριστά.
Αυτή είναι λοιπόν η Αποκάλυψη του Θεού και ο μόνος τρόπος επιστροφής του ανθρώπου στην κατάσταση για την οποία πλάστηκε να υπάρχει. Μας δίνεται ξανά η δυνατότητα να θεωθούμε και να οδηγήσουμε και την άλογη κτίση σε αυτό τον προορισμό. Γνωρίζουμε πλέον τον αποκεκαλυμμένο Θεό και την Οδό της Σωτηρίας μας. Θέλουμε όμως να γυρίσουμε στον ένα Παράδεισο, ή οι φθαρτοί παράδεισοι μας κρατούν εγκλωβισμένους την εξορία μας;
Θέλω να γυρίσω και ο Παράδεισος είναι ΑΝΟΙΧΤΟΣ!
Σελίμος Β. Παναγιώτης
