Συναξάρι 3ης Μαρτίου

† Μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδωρήτου, ἐπισκόπου Ἀντιοχείας.

Ὁ Ἅ­γι­ος Θε­ο­δώ­ρη­τος ἦ­ταν πρε­σβύ­τε­ρος τῆςς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἀ­ντι­ό­χει­ας καί ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Ἰου-λιανοῦ τοῦ Παραβάτου (360-363 μ.Χ.).

Ὅταν ὁ θεῖος τοῦ αὐτοκράτορος, πού ὀνομαζόταν καί αὐτός Ἰουλιανός καί ἦταν προηγουμένως Χριστιανός καί ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ἔγινε εἰδωλολάτρης, ἐστράφηκε κατά τῶν ἱερέων τῆς πόλεως καί κατέστρεψε τά ἱερά ἀναθήματα. Τότε συνελήφθη καί ὁ πρεσβύτερος Θεοδώρητος, τόν ὁποῖο ἐκρέμασαν καί ἐξέσκισαν τά πλευρά του. Τά μαρτύρια δέν ἐλύγισαν τήν πίστη τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος συνεχῶς ὁμολογοῦσε τήν πίστη του στόν Χρι-στό. Οἱ εἰδωλολάτρες, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκαν μάταια, γιά νά μετα-στρέψουν τό εὐσεβές φρόνημα αὐτοῦ, τόν ἀποκεφάλισαν.

Ἔτσι ὁ Ἅγιος Θεοδώρητος ἔλαβε τό στέφανο τοῦ μαρτυρίου τῆς δόξας.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Βασιλίσκου, Εὐτροπίου καί Κλεονίκου.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Βασιλίσκος, Εὐτρόπιος καί Κλεόνικος κατάγονταν ἀπό τήν Ἀμάσεια τοῦ Πόντου καί ἔ­ζη­σαν κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Μα­ξι­μι­α­νοῦ (286-305 μ.Χ.). Ἦσαν στρα­τι­ῶ­τες καί συγ­γε­νεῖς τοῦ Ἁ­γί­ου Θε­ο­δώ­ρου τοῦ Τήρωνος. Ὡς Χρι-στιανοί διεβλήθησαν στόν ἡγεμόνα Ἀσκληπιόδοτο, ὁ ὁποῖος τούς συνέλαβε καί τούς ἐβασάνισε σκληρά. Ὅ­μως οἱ Μάρ­τυ­ρες, ἀ­φοῦ ἐπα­ρου­σι­ά­σθη­κε σέ αὐ­τούς ὁ Κύ­ρι­ος καί ὁ Ἅ­γι­ος Με­γα­λο­μάρ­τυς Θε­ό­δω­ρος, ἔ­γι­ναν ὑ­γι­εῖς.

Μέσα στή φυλακή, οἱ τρεῖς νέοι δέν ἔχασαν οὔτε τό θάρρος οὔτε τήν πίστη τους. Ἀντιθέτως, ἐξακολουθοῦσαν νή λατρεύουν τόν Ἕνα καί Ἀληθινό Θεό. Μέ τό κήρυγμά τους καί τό παράδειγμα πού προσέφερε τό ἦθος, ἡ ἀπαντοχή καί τό θάρρος τους, ὁδήγησαν πολλούς συγκρατούμενούς τους στήν ἀληθινή πίστη. Ὁ Ἀσκλη-πιόδοτος ἐπληροφορήθηκε τή χριστιανική δράση τῶν τριῶν κρα-τουμένων καί τήν ἐπίδραση πού ἀσκοῦσαν στούς φυλακισμένους εἰδωλολάτρες καί διέταξε νά τούς ὁδηγήσουν καί πάλι ἐνώπιόν του.

Ὁ ἡ­γε­μό­νας τότε ἄρχισε νά κο­λα­κεύει τόν Ἅ­γι­ο Κλε­ό­νι­κο, γιά νά ἀρνηθεῖ τήν πί­στη τοῦ Χρι­στοῦ, ὑ­πο­σχό­με­νος δῶ­ρα καί τι­μές. Ὁ Ἁ­γι­ος ὅ­μως ἀ­φοῦ ἐγέ­λα­σε, ἐχλεύ­α­σε τήν ἀρ­ρώ­στει­α τῶν εἰ­δώ­λων. Καί ἐ­νῶ ἐτελεῖτο θυ­σί­α, μέ προ­σευ­χή κα­τέρ­ρι­ψε τό εἴ­δω­λο τῆς Ἀρ­τέ­μι­δος. Ἀμέσως ὁ ἡγεμόνας  ἔδωσε ἔντολή νά βασανισθοῦν. Τότε, ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε στούς τρεῖς νέους καί στὸ πλῆθος τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦσαν τό μαστίγωμα τῶν Χριστιανῶν, ἔχοντας στό πλευρό του τόν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο. Οἱ τρεῖς Χριστιανοὶ ἀξιώθηκαν τῆς θαυματουργικῆς ἰάσεως τῶν τραυμάτων τους, ἐνῶ πολλοί εἰδωλολάτρες, πού εἶδαν τό θαῦμα ἐβαπτίσθησαν Χριστιανοί. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἄλλαξε στάση, ἀλλά διέταξε νά ἀποκεφαλισθοῦν ὅλοι οἱ νεοφώτιστοι Χριστιανοί. Ὁ Ἀσκληπιόδοτος καί οἱ εἰδωλολάτρες, τυφλοί ἀπό ὀργή, διέταξαν τούς δήμιους νά περιχύσουν τούς τρεῖς Μάρτυρες μέ καυτή πίσσα. Ὅμως, νέα θαυματουργική ἐνέργεια ἀπό τή Θεία Χάρη δὲν ἐπέτρεψε οἱ πιστοί νέοι νά πάθουν τό παραμικρό, ἐνῶ ἡ καυτή ἄσφαλτος ἔπεσε καί κατέκαψε τούς δήμιους.

Ὅμως, ὁ σκληρόκαρδος ἡγεμόνας δέν μποροῦσε νά δεῖ τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία παρουσιαζόταν μπροστά στὰ μάτια του. Ἔτσι, πρόσταξε τή σταυρική καταδίκη τοῦ Εὐτρόπιου καί τοῦ Κλεονίκου, καί τή φυλάκιση τοῦ Βασιλίσκου. Οἱ δυὸ νέοι ἐπέρασαν τήν τε-λευταία νύχτα τῆς ζωῆς τους προσευχόμενοι. Καί πάλι ὁ Κύριος ἐμφανίσθηκε μπροστά τους, γιά νά τούς ἐνθαρρύνει.

Στίς 3 Μαρτίου 308 μ.Χ. ὁ Εὐτρόπιος καί ὁ Κλεόνικος ἐκοσμή-θηκαν μέ τούς στεφάνους τῆς ἁγιότητος καί τοῦ μαρτυρίου διά τοῦ σταυρικοῦ τους θανάτου. Ὁ Βασιλίσκος παρέμεινε ἔγκλειστος στή φυλακή, ὅπου καί ἀπέθανε μετά ἀπό μερικὰ χρόνια, κερδίζοντας τήν αἰώνια ζωή. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ὁσίων πατέρων ἡμῶν Ζήνωνος καί Ζωῒλου.

    Εἶναι ἄγνωστο ποῦ καί πότε ἐτέλεσαν τό δρόμο τῆς ἀσκήσεως οἱ Ὅσιοι Ζήνων καί Ζωῒλος, οἱ ὁποῖοι ἐκοιμήθησαν μέ εἰρήνη. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Πιαμοῦντος τῆς παρθένου.

Ἡ  Ὁ­σί­α Πι­α­μοῦν, κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Αἴ­γυ­πτο ὅ­που ἔ­ζη­σε τόν 4ο αἰ­ῶ­να μ.Χ. Σέ νε­α­ρή ἡ­λι­κί­α ἔ­μει­νε ὀρ­φα­νή ἀ­πό τόν πα­τέ­ρα της, ἀλ­λά ἡ Χρι­στι­α­νή μη­τέ­ρα της τήν ἀ­νέ­θρε­ψε μέ παι­δεί­α καί νου­θε­σί­α Κυ­ρί­ου. Ὅ­ταν δέ ἐμε­γά­λω­σε, ἐ­πι­δό­θη­κε μα­ζί μέ τή μη­τέ­ρα της σέ ἔρ­γα ἐ­λε­η­μο­σύ­νης καί εὐ­σπλα­χνί­ας. Δέν ἦ­ταν βέ­βαι­α πλού­σι­ες, ἀλ­λά ἀ­πό τό φτω­χι­κό τούς εἰ­σό­δη­μα, συ­νέ­δρα­μαν τους πτω­χούς καί τούς ἀ­δύ­να­τους ἀ­δελ­φούς τους. Ὅ­ταν ἡ μη­τέ­ρα της ἐ­κοι­μή­θηκε, ἡ Ὁ­σί­α, μό­νη της πλέ­ον, ἐ­πι­δό­θη­κε στή δι­α­κο­νί­α τῶν πα­σχό­ντων ἀ­δελ­φῶν της. Ἐ­πι­σκέ­πτο­νταν τά σπί­τι­α τους, τούς πα­ρη­γο­ροῦ­σε καί τούς ἐστή­ρι­ζε στήν πί­στη. Τό­ση φή­μη ἀ­πέ­κτη­σε ἡ Πι­α­μοῦν, ὥ­στε ὅ­ταν οἱ ἐ­χθροί ἐπο­λι­ορ­κοῦ­σαν τή γε­νέ­τει­ρά της, ἀ­κού­γο­ντας τό ὄ­νο­μά της ἔ­λυ­σαν τήν πο­λι­ορ­κί­α καί ἔ­φυ­γαν.

Ἡ Ὁσία Πιαμοῦν ἐ­κοι­μή­θηκε μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἀλεξάνδρας.

    Ἡ Ὁσία Ἀλεξάνδρα ἀσκήτεψε στήν Ἀλεξάνδρεια καί ἐκοι-μήθηκε μέ εἰρήνη. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἐννέα ἁγίων μαρτύρων, τῶν ἐκ Γεωργίας.

    Οἱ ἐννέα αὐτοί Ἅγιοι Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν στό χωριό Μαραμπντά τῆς ἀνατολικῆς Γεωργίας, στήν περιοχή τῆς Καχέτης, κατά τό ἔτος 1625. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου, πατριάρχου Γεωργίας.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔζησε κατά τόν 9ο αἰώνα μ.Χ. καί ἐπατρι-άρχευσε στή Γεωργία ἀπό τό 1033 μέχρι τό 1048. Πρίν τήν ἐκλογή του, ὡς Πατριάρχου, εἶχε μονάσει στή μονή τοῦ Καλίπου, στήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας, ὅπου ἐμόναζαν πολλοί Γεωργιανοί μοναχοί.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 1048. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ Βολοκολάμσκ, ἐν Ρωσίᾳ.

Ἡ ἱερά εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Βολοκολάμσκ εἶνα ἀντί-γραφο τῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας τοῦ Βλαντιμίρ καί φυλάσσεται στό ναό τῆς Κοιμήσεως τοῦ Θεοτόκου τοῦ Κρεμλίνου. Τήν εἰκόνα μετέφερε ἀπό τή μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τοῦ Ζβενιγκόροντ ὁ Ὅσιος Ἰωσήφ τοῦ Βολοκολάμσκ († 9 Σεπτεμβρίου) στίς 2 Μαρτίου τοῦ ἔτος 1572.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!