Συναξάρι 26ης Μαρτίου

† Μνήμη τῆς συνάξεως τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ.

    Τό ὄνομα Γαβριήλ σημαίνει τήν ἰσχύ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἄρχων Γαβριήλ εἶναι ἕνας ἐκ τῶν τριῶν Ἀγγέλων τῶν ἀναφερομένων στήν Ἁγία Γραφή. Ὁ Γαβριήλ ἀπεστάλη ἀπό τόν Θεό στόν Ζαχαρία, γιά νά τοῦ ἀναγγείλει τή γέννηση τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου[1], στήν Παρθένο Μαριάμ, γιά νά χαιρετίσει αὐτή γιά τήν ἐπικείμενη γέννηση τοῦ Λυτρωτοῦ[2], καί στόν Προφήτη Δανιήλ, γιά νά ἐξηγήσει τά ὁράματα τά ὁποῖα εἶχε δεῖ αὐτός[3] καί νά ἀποκαλύψει τό χρόνο τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου[4].

    Ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή Σύναξη τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ἐπειδή προανήγγειλε τή Σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Μοντανοῦ καί Μαξίμης τῆς συζύγου αὐτοῦ.

    Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Μοντανός καί Μαξίμη[5] ἐμαρτύρησαν τό ἔτος 304 μ.Χ. ἐπί αὐτοκράτρος Διοκλητιανός.

    Ὅταν ἄρχισε ὁ διωγμός κατά τῶν Χριστιανῶν ὁ πρεσβύτερος Μοντανός ἀνεχώρησε ἀπό τό Σιντζινδοῦνο[6] μέ προορισμό τό Σίρ-μιον[7]. Ἐκεῖ τόν συνέλαβαν καί τόν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ ἡγε-μόνος τῆς Κάτω Παννονίας Πρόβου. Ἐκεῖνος ἔδωσε ἐντολή νά θυσιάσει ὁ Ἅγιος Μοντανός στά εἴδωλα. Ὁ ἱερεύς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου τοῦ εἶπε: «Κάνε ὅ,τι θέλεις καί θά δεῖς τί ὑπομονή θά μου χαρίσει ὁ Κύριος καί Θεός μου». Βλέποντας ὁ ἡγεμόνας τή σταθε-ρότητα τοῦ Μοντανοῦ καί τῆς Μαξίμης ἔδωσε ἐντολή νά ρίχθοῦν στόν ποταμό Σαῦο. Οἱ δήμιοι ἔδεσαν στόι λαιμό τοῦ κάθε Ἁγίου ἀπό μία πέτρα καί ἑτοιμάζονταν νά τούς ρίψουν μέσα στό νερό. Τότε ὁ ἱερεύς Μοντανός παρεκάλεσε νά τοῦ ἐπιτρέψουν νά προσευχηθεῖ γιά λίγο στόν Θεό. Ὕψωσε τά χέρια τοῦ στόν οὐρανό καί παρεκάλεσε τόν Κύριο καί Θεό του νά δεχθεῖ τίς ψυχές τους καί νά προστατεύει τό λαό Του.

    Ἔτσι ἐμαρτύρησαν οἱ μακάριοι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ Μοντανός καί Μαξίμη. Τά ἱερά λείψανά τους τά παρέλαβαν οἱ Χριστιανοί ἀπό τίς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ καί τά ἐνταφίασαν μέ τιμή καί εὐλάβεια.

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Εἰρηναίου, ἐπισκόπου Σιρμίου.

    Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος θεωρεῖται ὅτι ἦταν σλαυϊκῆς καταγωγῆς. Ἐνυμφεύθηκε καί ἀπέκτησε τέκνα, πρό τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτο-νίας αὐτοῦ. Ἀργότερα ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Σιρμίου καί ἐκήρυττε μέ παρησσία τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Συνελήφθη κατά τούς χρό-νους τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ (286-305 μ.Χ.) καί τοῦ ἄρχοντος Πρόβου, ὁ ὁποῖος τόν ἐβασάνισε ἀλύπητα. Κατά τίς στιγ-μές τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου του οἱ δικοί του ἔκλειγαν γύρω του καί τόν παρακαλοῦσαν νά λυπηθεῖ τόν ἑαυτό του καί νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. Ἀλλά ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ἀγαποῦσε τόν Κύριο μέ ὅλη του τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τή διάνοια περισσότερο ἀπό ὅλα τά πλούτη τοῦ κόσμου. Ἐγνώριζε, ὅτι «ὁ θυσιάζων θεοῖς θανάτῳ ἐξο-λοθρευθήσεται, πλήν Κυρίῳ μόνῳ»[8]. Ὁ ἡγεμόνας Πρόβος ἐδοκίμα-σε νά τόν κλονίσει λέγοντάς του νά σκεφθεῖ τήν οἰκογένειά του. Ἀλλά ὁ Ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε: «Τά παιδιά μου ἔχουν τόν ἴδιο τόν Θεό Πατέρα, τόν Ὁποῖο ἔχω καί ἐγώ, καί Αὐτός μπορεῖ νά τά σώσει. Τώρα ἐσύ κάνε αὐτό πού διατάχθηκες». Ταραγμένος ὁ Πρόβος ἐπέμενε καί πάλι. Ὁ Ἅγιος τοῦ εἶπε νά κάνει ὅ,τι θέλει.

Στούς λόγους αὐτούς ὁ ἡγεμόνας ἐξοργίσθηκε. Δέν μπόρεσε νά κρατηθεῖ. Ἔτσι διέταξε νά ἀποκεφαλίσουν τόν Ἅγιο Εἰρηναῖο καί νά ρίψουν τό ἱερό λείψανό του στόν ποταμό Σαῦα. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ἐδέχθηκε μέ χαρά τό μαρτυρικό θάνατο προσευχόμενος καί λέγων: «Σέ εὐχαριστῶ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ μου, διότι μέσα ἀπό διάφορες τιμωρίες καί βάσανα μοῦ ἔδψσες τή δύνασμη τῆς ὁμολογίας καί μέ ἀξίωσες νά κληρονομήσω τή Βασιλεία Σου. Σλε παρακαλῶ, Κύριε, κάνε νά ἀνοίξουν οἱ οὐρανοί καί ἀγαθοί Ἄγγε-λοι νά ἔλθουν νά παραλάβουν τήν ψυχή τοῦ δούλου σου Εἰρη-ναίου».

Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει, ἐπίσης, τή μνήμη αὐτοῦ στίς 23 Αὐγού-στου καί στίς 6 Ἀπριλίου (Ρουμανική Ἐκκλησία).

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Δομνίνου καί Φιλήμονος, τῶν ἐκ Θεσσαλονίκης.

(† 21 Μαρτίου). 

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδώρου, Εἰ-ρηναίου διακόνου, Σεραπίωνος καί Ἀμμωνίου τῶν ἀναγνωστῶν.

    Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Θεόδωρος ἐμαρτύρησε τό ἔτος 304 μ.Χ. στήν Πεντάπολη τῆς Λιβύης μετά τοῦ διακόνου του Εἰρηναίου καί τῶν ἀναγνωστῶν Σεραπίωνος καί Ἀμμωνίου[9]. 

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Πέτρου, Μαρκιανοῦ, Ἰωάννου, Θέκλας, Κασσιανοῦ καί τῶν σύν αὐτοῖς μαρτυρησάντων.

    Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν στή Ρώμη[10]. 

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Κοδράτου.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Κο­δρᾶ­τος ἦταν Ἐ­πί­σκο­πος στήν Ἀνατολή. Ἀ­φοῦ ἐκδι­ώ­χθη­κε ἀ­πό τούς εἰ­δω­λο­λά­τρες ἀ­πό τήν πό­λη, στήν ὁ­ποί­α ἐχει­ρο­το­νή­θη­κε, καί ἀ­φοῦ τοῦ πα­ρήγ­γει­λαν νά μή δι­δά­σκει στό Ὄ­νο­μα τοῦ Χρι­στοῦ, ἄν ἤ­θε­λε νά ζεῖ, ὄ­χι μό­νο δέν ἐστα­μά­τη­σε νά κά­νει αὐ­τό, ἀλ­λά πε­ρι­δι­α­βαί­νο­ντας ὅ­λη τήν πό­λη, ὅ­σους κα­τη­χού­με­νους ἔ­βρι­σκε τούς ἐβά­πτι­ζε. ’Ε­πι­σκε­πτό­ταν δέ καί τούς κρα­τού­με­νους στίς φυ­λα­κές, ὄ­χι μό­νο τούς Χρι­στι­α­νούς ἀλ­λά καί τούς εἰδωλολάτρες. Καί ἄλ­λους μέν τούς προ­θυ­μο­ποι­οῦ­σε νά μέ­νουν στα­θε­ροί στήν πί­στη στόν Χρι­στό, ἄλ­λους δέ τούς ἔ­πειθσε μέ δι­δα­σκα­λί­ες νά ἀ­πο­μα­κρυν­θοῦν ἀ­πό τά εἴ­δω­λα, λέ­γο­ντας σέ αὐ­τούς· ἀ­φοῦ πρό­κει­ται νά χά­σε­τε τή ζω­ή σας ἀ­πό αὐ­τούς πού σᾶς ἔ­κλει­σαν στή φυ­λα­κή αὐ­τή, γι­α­τί νά μήν πε­θά­νε­τε γι­ά τό Χρι­στό, γι­ά νά κερδίσετε τή Βασιλεία Του; Ἀ­φοῦ ἔ­γι­νε ἀ­ντι­λη­πτός, λοι­πόν, ἀ­πό τούς εἰ­δω­λο­λά­τρες καί συ­νε­λή­φθη, με­τά ἀ­πό πολ­λές τι­μω­ρί­ες καί κα­κώ­σεις, ἐσφα­γι­ά­σθη­κε μέ μα­χαί­ρι καί ἔ­τσι ἐτε­λει­ώ­θη­κε ὁ βί­ος του.

† Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἐμμανουήλ καί Θεοδοσίου, καί ἑτέρων τεσσαράκοντα.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Ἐμμα­νου­ήλ καί ὁ Θε­ο­δό­σι­ος κατάγονταν ἀπό τήν Ἀνατολή. Ἐπει­δή ἔ­βλε­παν κά­θε ἡ­μέ­ρα τούς Χρι­στι­α­νούς νά φο­νεύ­ο­νται ἀ­πό τούς εἰ­δω­λο­λά­τρες, συ­να­σπί­σθη­καν με­τα­ξύ τους, γιά νά ὁμολογήσουν μέ παρ­ρη­σί­α τόν Χριστό καί νά μαρτυρή-σουν γι­ά τό Ὄνομα Αὐτοῦ. Καί ἀ­φοῦ ἦλ­θαν κρυ­φά ἀ­πό μό­νοι τους στόν ἄρ­χο­ντα τῆς χώ­ρας, ὁ ὁ­ποῖ­ος τό­τε ἔ­λεγ­χε πολ­λούς Χρι­στι­α­νούς καί τούς ἐσκό­τω­νε, στά­θη­καν μπρο­στά του. Καί εὐ­θαρ­σῶς, ἀ­φοῦ διε­κή­ρυ­ξαν τόν Χρι­στό καί ὁ­μο­λό­γη­σαν τούς ἑ­αυ­τούς τους ὡς Χρι­στι­α­νούς, προ­εκά­λε­σαν ἔκ­πλη­ξη ὄ­χι μό­νο στούς πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους ἀλ­λά καί στόν ἄρ­χο­ντα μέ τήν ἀν­δρεί­α τους καί τήν τόλ­μη τῆς γνώ­μης τους. Συ­νε­λή­φθη­σαν ὅμως καί ἐκλεί­σθη­καν στή φυ­λα­κή. Με­τά κά­ποι­ες ἡ­μέ­ρες, ἀ­φοῦ τούς ἔ­βγα­λε ὁ ἄρ­χο­ντας ἀ­πό τή φυ­λα­κή, τούς ἐ­ξα­νά­γκα­ζε νά ἀρ­νη­θοῦν τόν Χρι­στό καί νά θυ­σι­ά­σουν στά εἴ­δω­λα. Ἐ­πει­δή δέν τούς ἔ­πει­σε, ἀ­φοῦ τούς ὑ­πέ­βα­λε σέ πολ­λά βα­σα­νι­στή­ρι­α, τούς ἐκρέ­μα­σε σέ ξύ­λο καί τούς ἔ­γδα­ρε τά πλευ­ρά. Στή συ­νέ­χει­α τούς κα­τέ­βα­σε ἀ­πό τό ξύ­λο καί τούς ἐτο­πο­θέ­τη­σε πά­νω σέ κο­φτε­ρή ἁ­λω­νι­στι­κή μη­χα­νή μέ τρεῖς αἰ­χμές καί τέ­λος τούς ἀ­πο­κε­φά­λι­σε.

Ἔτσι οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ἐμαρτύρησαν καί ἔλαβαν τόν ἀμα-ράντινο στέφανο τῆς δόξας. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εὐτυχίου τοῦ ὑποδιακόνου.

    Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Εὐτύχιος ἦταν ὑποδιάκονος στήν Ἐκκλησία τῶν Ἀλεξανδρέων καί ὑπέρμαχος τῶν δογμάτων τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐτιμᾶτο πολύ ὑπό τοῦ Μεγάλου Ἀθανα-σίου καί ἐμαρτύρησε ἀπό τούς αἱρετικούς Ἀρειανούς καί τόν αἱρε-τικό Ἐπίσκοπο Γεώργιο τό ἔτος 356 μ.Χ[11]. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν εἴκοσι ἕξ μαρτύρων, τῶν ἐν Γοτθίᾳ μαρτυρησάντων.

    Οἱ Ἅγιοι αὐτοί Μάρτυρες ἔζησαν κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως τῶν Γότθων Ἰουγγουρίχου καί αὐτοκράτορος Γρατιανοῦ (375-383 μ.Χ.). Ἐ­νῶ ἔ­ψαλ­λαν ὅ­λοι στήν Ἐκ­κ­λη­σί­α, συνελήφθησαν καί ἐρρίφθησαν ζωντανοί στήν πυρά ἀπό τόν βασιλέα τῶν Γότθων. Τό­τε συ­νέ­βη καί κά­ποι­ος ἄν­θρω­πος Χρι­στι­α­νός, φέρ­νο­ντας προ­σφο­ρά στήν Ἐκ­κ­λη­σί­α, νά συλ­λη­φθεῖ καί νά ρι­χτεῖ στή φω­τι­ά, ἀ­φοῦ ὁ­μο­λό­γη­σε τόν Χρι­στό καί νά θυ­σι­α­σθεῖ καί ὁ ἴ­δι­ος στόν Χρι­στό ἀ­ντί προ­σφο­ρᾶς. Τά λεί­ψα­να αὐ­τῶν περισυνέλεγε ἡ συμ­βί­α ἄλ­λου ἄρ­χο­ντα τοῦ ἔ­θνους τῶν Γότ­θων, πού ἦ­ταν Χρι­στι­α­νή, μα­ζί μέ πρε­σβυ­τέ­ρους καί λαϊ­κούς. Καί ἀ­φοῦ ἐ­γκα­τέ­λει­ψε τήν ἐ­ξου­σί­α στόν υἱ­ό της, πε­ρι­δι­α­βαί­νο­ντας ἀ­πό τό­πο σέ τό­πο, ἦλ­θε μέ­χρι τή γῆ τῶν Ρω­μαί­ων μα­ζί καί μέ τή θυγατέρα της. Στή συ­νέ­χει­α ἀ­νε­χώ­ρη­σε γι­ά τή χώ­ρα της, ἀ­φοῦ ἐκλη­ρο­δό­τη­σε στή θυγατέρα της τά ἱερά λεί­ψα­να. Αὐτή, φεύγοντας γιά τήν Κύζικο, ἔ­δω­σε ἀ­πό αὐ­τά μέ­ρος στήν πό­λη καί μέ αὐ­τό τόν τρό­πο ἐτε­λει­ώ­θη­κε ὁ βί­ος της.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες εἶναι: Βαθούσης ἤ Ἀαθούσης, πρεσβύτε-ρος, Οὐῒρκας, πρεσβύτερος, μετά τῶν δύο υἱῶν καί τριῶν θυγατέ-ρων αὐτοῦ, μοναχός Ἀρπύλας, Ἀβίππας, Ἁγνάς, Ἡγάθραξ, Ἡσκόος, Θέρμας ἤ Θέρθας, Ρύαξ ἤ Ρύϊας, Σεῒμβλας ἤ Σουῒμβλας, Σιγήτζας ἤ Σίδητζας, Σίλας, Σουηρίλας, Φίλγας, καί οἱ γυναῖκες Ἀλλάς, Ἀνιμαῒς, Ἄννα, Βάρις ἤ Βάρκα, Λαρίσσα, Μαμύκα, Μωϊκώ, καί Οὐϊρκώ.

Τό μαρτύριό τους συνέβη μεταξύ τῶν ἐτῶν 375-383 μ.Χ. 

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Στεφάνου τοῦ Ξυλινίτου.

    Ὁ Ὅσιος Στέφανος, ὁ ἐπονομαζόμενος Ξυλινίτης, ἀγάπησε τήν ὁδό τῆς ἀσκήσεως καί τῆς μοναχικῆς πολιτείας. Περιερχόταν διάφορους τόπους ἀνυπόδητος καί γυμνός τό σῶμα καί δέν ἐκοιμόταν καθόλου. Ἔτσι ἀξιώθηκε τοῦ προφητικοῦ χαρίσματος καί προεῖδε τό τέλος αὐτοῦ. Ἀφοῦ ἦλθε στό ὄρος τοῦ Λάτρου καί ὁδήγησε πολλούς μοναχούς καί ἀδελφούς πρός τή σωτηρία, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Νέου.

    Ὁ Ὅσιος Βασίλειος ἦταν ἀδελφός τοῦ Ὁσίου Παύλου († 15 Δεκεμβρίου) καί ἀσκήτεψε στό ὄρος Λάτρος. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη τό ἔτος 944 ἤ 952 μ.Χ.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος  Γεωργίου, τοῦ ἐκ Βουλγαρίας.

Ὁ  Ἅ­γι­ος Νεομάρτυς Γε­ώρ­γι­ος κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τή Σό­φι­α τῆς Βουλ­γα­ρί­ας καί ἀπό ἐκεῖ μετέβη στήν  Ἀ­δρι­α­νού­πο­λη τῆς Θρά­κης.  Ἐ­κεῖ ἐ­πι­σκέ­φθη­κε κά­ποι­ο Τοῦρ­κο το­ξο­ποι­ό, γι­ά νά δι­ορ­θώ­σει τό τό­ξο του. Ὅ­ταν κά­ποι­α στιγ­μή ὁ Τοῦρ­κος ἐ­ξύ­βρι­σε τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου, ὁ Γε­ώρ­γι­ος ἀ­ντέ­δρα­σε καί ὁ­μο­λό­γη­σε τήν πί­στη του στόν Χριστό. Τό­τε οἱ πα­ρι­στά­με­νοι Τοῦρ­κοι τόν συ­νέ­λα­βαν καί, ἀ­φοῦ τόν ἔ­δει­ραν ἀ­λύ­πη­τα, τόν ὁ­δή­γη­σαν στόν κριτή, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος μέ παρρησία καί πνευματική ἀνδρεία ἔμεινε σταθερός στήν πατρώα εὐσέβεια. Μετά ἀπό φρικώδεις βασάνους, τόν ἔκαψαν ζωντανό τή Μεγάλη Τρί­τη τοῦ ἔτους 1437.

† Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, διήγησις ὠφέλιμος Μάλχου μοναχοῦ αἰχμα-λωτισθέντος.

    Κάποιος μοναχός, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Μάλχος, ἔκανε παρακοή στό γέροντά του καί ἐξεκίνησε χωρίς νά λάβει εὐλογία γιά τή γενέτειρά του, τή Μαρώνεια τῆς Συρίας, προκειμένου νά τακτο-ποιήσει τά κληρονομικά θέματα τῆς οἰκογένειάς του μετά τό θάνατο τῶν γονέων του. Κατά τό ταξίδι τόν συνέλαβαν οἱ Σαρακηνοί καί μαζί μέ μιά γυναίκα τούς ἐπούλησαν σέ ἕνα Αἰθίο-πα. Ἐκεῖ ὁ μοναχός Μάλχος ὑπῆρξε ὑπόδειγμα ὑπηρέτου. Καί ὁ κύριός του, γιά νά τόν ἀνταμείψει, τοῦ ἐπρότεινε νά νυμφευθεῖ ὡς σύζυγό του τή συναιχμάλωτό του γυναίκα. Ὁ Μάλχος τοῦ ἐξήγησε ὅτι εἶναι μοναχός καί δέν ἦταν δυνατόν νά νυμφευθεῖ. Ὁ Αἰθίοπας ὅμως τόν ἀπείλησε καί ἔτσι ὁ μοναχός ἔκανε εἰκονικό γάμο μέ τή γυναίκα αὐτή.

Κάποια νύκτα ὁ Μάλχος ἐδραπέτευσε μαζί μέ τή γυναίκα. Ὁ κύριός του τό ἀντιλήφθηκε καί ἄρχισε νά τούς κυνηγᾶ μέ ἕνα ὑπηρέτη. Τότε ἐκεῖνοι ἐκρύβησαν μέσα σέ μιά σπηλιά πού ἦταν γεμάτη ἄγρια θηρία. Ὁ Μάλχος ἔκανε τό σημεῖο τού Σταυροῦ. Τά ἄγρια ζῶα δέν τούς ἐπείραξαν καθόλου. Μόλις ὅμως μπῆκε στή σπηλιά ὁ Αἰθίοπας μέ τόν ὑπηρέτη μιά λέαινα ὅρμησε καί τούς κατεσπάραξε. Τότε ὁ Μάλχος εὐχαρίστησε τό Θεό γιά τή σωτηρία τους καί ἐπέστρεψε στό γέροντά του ἀναλογιζόμενος σέ πόσες περιπέτειες τόν ὁδήγησε ἡ παρακοή, ἐνῶ ἡ γυναίκα κατέφυγε σέ γυναικεῖο μοναστήρι.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!