Την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Γεωργίου και Σπυρίδωνος στην Κουλούρα Ημαθίας, με την ευκαιρία της αυριανής εορτής του Αγίου Σπυρίδωνος, Επισκόπου Τριμυθούντος.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί ἤρξαντο ἀπό μιᾶς πάντες παραιτεῖσθαι».
Μία ἀπό τίς πολύ γνωστές παραβολές τοῦ Κυρίου μας ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, τήν παραβολή τοῦ Μεγάλου Δείπνου, ὅπως ὀνομάζεται ἀπό τόν χαρακτηρισμό τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος μᾶς τήν παραδίδει.
Δέν θά ἀναφερθοῦμε ὅμως στόν ἄνθρωπο πού ἑτοίμασε τό μεγάλο αὐτό δεῖπνο καί ἔστειλε προσκλήσεις καί κάλεσε πολλούς γιά νά τό χαροῦν καί νά τό ἀπολαύσουν, οὔτε ἀκόμη σέ ἐκείνους τούς ὁποίους προσκάλεσε καί ἀνταποκρίθηκαν. Θά μιλήσουμε γιά αὐτούς, τούς πολλούς, οἱ ὁποῖοι ξαφνικά καί ἀπροσδόκητα ἄρχισαν νά ἐπιστρέφουν τίς προσκλήσεις καί νά δηλώνουν ὅτι δέν θά παρευρεθοῦν στό δεῖπνο.
«Καί ἤρξαντο ἀπό μιᾶς πάντες παραιτεῖσθαι», σημειώνει ὁ ἱερός εὐαγγελιστής.
Ποιός θά περίμενε, ἀλήθεια, νά ἀρνηθοῦν οἱ ἄνθρωποι μία τόσο τιμητική πρόσκληση; Ποιός θά περίμενε νά ἀπορρίψουν ἕνα πλούσιο δεῖπνο;
Καί δέν ἦταν ἕνας καί δύο αὐτοί πού τό ἔκαναν, ἦταν πολλοί, «ἤρξαντο… πάντες» ἀκούσαμε, ἄρχισαν δηλαδή ὅλοι νά παραιτοῦνται. Γιατί ὅμως;
Ὁ Χριστός ἀναφέρει κάποιους ἀπό τούς λόγους πού τούς ἔκαναν νά παραιτηθοῦν, ἀλλά ἀκούοντάς τους καταλαβαίνουμε πώς ἐπρόκειτο γιά δικαιολογίες πού δέν ἦταν τόσο σημαντικές, ὥστε νά τούς ἀναγκάσουν νά ἀρνηθοῦν τήν πρόσκληση. Ἦταν προφάσεις, γιά τίς ὁποῖες οἱ Πατέρες δίδουν διάφορες ἑρμηνεῖες.
Ὅμως τό ζητούμενο δέν εἶναι μόνο ποιές προφάσεις προέβαλαν οἱ προσκεκλημένοι, οὔτε ποιές ἦταν οἱ βαθύτερες αἰτίες πού τούς ὁδήγησαν σέ αὐτές καί δέν συμμετεῖχαν τελικά στό μεγάλο αὐτό δεῖπνο. Τό ζητούμενο εἶναι γενικότερα οἱ προφάσεις, αὐτές πού ἐπινοοῦμε ὅλοι μας γιά νά ἀποφύγουμε τίς προσκλήσεις πού μᾶς ἀπευθύνει ὁ Θεός.
Καί ὁ Θεός μᾶς ἀπευθύνει καθημερινά καί διαρκῶς προσκλήσεις γιά νά βρεθοῦμε κοντά του, γιά νά τόν ἀκολουθήσουμε, γιά νά ἐφαρμόσουμε στή ζωή μας τό θέλημά του. Μᾶς τίς ἀπευθύνει μέσω τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἱερῶν της μυστηρίων. Μᾶς τίς ἀπευθύνει μέσω τῶν ἀνθρώπων του καί τῶν συνανθρώπων μας. Μᾶς τίς ἀπευθύνει μέσα ἀπό τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας καί μᾶς καλεῖ νά τίς δεχθοῦμε καί νά ἀνταποκριθοῦμε.
Πόσο συχνά ὅμως ἐμεῖς τίς ἀρνούμεθα, τίς ἀπορρίπτουμε καί προσπαθοῦμε νά ἐπινοήσουμε διάφορες προφάσεις γιά νά δικαιολογηθοῦμε στόν ἑαυτό μας καί στόν Θεό;
Πόσες φορές βρίσκουμε ποικίλες δικαιολογίες γιά νά μήν ἐκκλησιασθοῦμε, γιά νά μήν προσέλθουμε στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καί τῆς θείας Εὐχαριστίας, γιά νά μήν προσφέρουμε μία μικρή ἔστω βοήθεια σέ κάποιον ἐνδεῆ ἀδελφό μας πού ἔχει ἀνάγκη, γιά νά μήν ζητήσουμε ἤ καί νά μήν δώσουμε συγχώρηση σέ κάποιον μέ τόν ὁποῖο ἔχουν διαταραχθεῖ οἱ σχέσεις μας;
Πόσες φορές χάνουμε μέ τίς προφάσεις μας εὐκαιρίες πνευματικές, εὐκαιρίες σωτηρίας, ἀνάλογες μέ αὐτές πού ἔχασαν οἱ προσκεκλημένοι τοῦ μεγάλου δείπνου; Καί τό σφάλμα μας εἶναι διπλό, γιατί ὄχι μόνο ἀρνούμεθα τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ καί χάνουμε τήν εὐκαιρία πού μᾶς προσφέρει, ἀλλά μέ τίς προφάσεις μας ἐξαπατοῦμε τόν ἑαυτό μας καί ἐπιχειροῦμε νά ἐξαπατήσουμε καί τόν Θεό.
Ἄν ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας, ἄν ἐλέγξουμε τή ζωή μας εἶναι βέβαιο ὅτι ὅλοι θά βροῦμε περιπτώσεις πολλές, καθημερινές πού ἀπορρίψαμε μία πρόσκληση τοῦ Θεοῦ ἀπό ἀμέλεια, ἀπό ὀκνηρία, ἀπό ἐμμονή στό θέλημά μας, ἀπό λανθασμένη ἱεράρχηση τῶν προτεραιοτήτων τῆς ζωῆς μας.
Δέν θά πρέπει ὅμως νά ξεχνοῦμε ὅτι οὔτε οἱ προσκλήσεις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπεριόριστες ἀλλά οὔτε καί ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας. Ὅσοι προφασίσθηκαν διάφορες ἀσχολίες, ὅπως ἀκούσαμε στήν παραβολή τοῦ μεγάλου δείπνου, ἔχασαν τήν εὐκαιρία νά συνδειπνήσουν μέ τόν οἰκοδεσπότη, ἐνῶ κάποιοι πού δέν εἶχαν προσκληθεῖ ἐξ ἀρχῆς ἀπήλαυσαν τήν τιμή καί τή χαρά τῆς συμμετοχῆς τους στό μέγα δεῖπνο.
Δέν θά πρέπει ἀκόμη νά ξεχνοῦμε ὅτι ἡ μεγαλύτερη πρόσκληση πού μᾶς ἀπευθύνει ὁ Χριστός εἶναι αὐτή τῆς συμμετοχῆς μας στή βασιλεία του, ἐκεῖ ὅπου εὐφραίνονται οἱ ἅγιοι, ὅπως ὁ ἅγιος Σπυρίδων, τόν ὁποῖο ἑορτάζουμε αὔριο καί τιμᾶ ἡ ἐνορία σας, ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει στόν οὐρανό τά ἀγαθά «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».
Καί πῶς ἔφθασε στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος Σπυρίδων; Ἔφθασε ἀξιοποιώντας τίς εὐκαιρίες καί τίς προσκλήσεις πού τοῦ ἀπηύθυνε ὁ Θεός, χωρίς προφάσεις καί χωρίς ἀρνήσεις. Ἔτσι ἀξιώθηκε ἀπό ἕνας ταπεινός καί ἀγράμματος χωρικός πού ἦταν νά ἐκλεγεῖ ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος καί ὄχι μόνο νά κατατροπώσει τόν Ἄρειο στήν Α´ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἀποδεικνύοντας μέ ἕνα κεραμίδι ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά καί νά ἀναδειχθεῖ σέ μέγα καί θαυματουργό ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας πού ἐπιτελεῖ μέχρι σήμερα χιλιάδες θαύματα καί λείψανό του διατηρεῖται ἀδιάφθορο.
Τιμώντας, λοιπόν, καί ἐμεῖς ἀπό σήμερα τόν ἅγιο Σπυρίδωνα, ἄς προσπαθήσουμε νά ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμα τῆς ζωῆς του, ὥστε μέ τόν ἀγώνα μας νά ἀνταποκρινόμεθα στίς προσκλήσεις τοῦ Θεοῦ καί μέ τίς πρεσβεῖες του νά ἀξιωθοῦμε νά ἀπολαύσουμε καί ἐμεῖς τή χαρά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἡ χαρά αὐτή δέν εἶναι μόνο γιά ὁρισμένους, εἶναι γιά ὅλους μας. Ἡ εὐθύνη εἶναι δική μας γιά νά ἀνταποκριθοῦμε στήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ καί νά τήν ἀπολαύσουμε.
