Την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Νεκταρίου Κυμίνων.
Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος απένειμε επαίνους στους επιτυχόντες στις γενικές εξετάσεις για την εισαγωγή στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.
Να σημειωθεί ότι πλήθος πιστών προσήλθαν για να λάβουν την ευλογία του Αγίου Νεκταρίου, καθώς επίσης και να προσκυνήσουν το Ιερό Λείψανο τουΑγίου Λουκά του ιατρού αρχιεπ. Συμφερουπόλεως που μεταφέρθηκε στο πλαίσιο της πανηγύρεως από την Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :
«Ποίοις πνευματικοῖς ρήμασι, μακαρίσωμέν σε, Ἱεράρχα; τόν ἐν μέσῳ κόσμου βιώσαντα, βίον ἀληθῶς ἐνθεώτατον».
Στή χορεία τῶν μεγάλων ἱεραρχῶν τούς ὁποίους τιμᾶ αὐτές τίς ἡμέρες ἡ Ἐκκλησία μας πρῶτος εἶναι ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ἅγιος Νεκτάριος, ἀρχιεπίσκοπος Πενταπόλεως, ὁ θαυματουργός.
Δέν ἔχει, βεβαίως, σημασία ἄν ὁ ἅγιος Νεκτάριος εἶναι ὁ νεώτερος ἀπό ὅλους τούς μεγάλους πατέρες, τή μνήμη τῶν ὁποίων πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία μας τίς ἑπόμενες ἡμέρες, γιατί στήν κρίση τοῦ ἀχρόνου Θεοῦ ὁ χρόνος δέν ἔχει καμία σημασία. Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι ἡ ἀρετή καί ἡ ἁγιότητα, εἶναι ἡ ὑπακοή στό θέλημά του καί ἡ προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νά προσεγγίσει τόν Θεό καί νά ζήσει σύμφωνα μέ τό εὐαγγέλιο, νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ζωή.
Πολλοί ἄνθρωποι στίς ἡμέρες μας ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία χρειάζεται ἀνανέωση, χρειάζεται νά προσαρμοσθεῖ στά σύγχρονα δεδομένα, γιατί ὁ κόσμος ἄλλαξε, καί ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ἀκολουθήσει τίς ἐντολές τοῦ εὐαγγελίου. Καί ἄλλοι πάλι ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἀφοροῦν μόνο τούς κληρικούς ἤ τούς μοναχούς καί δέν μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν στόν κόσμο.
Ὅμως, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός δέν ἦρθε στόν κόσμο γιά κάποιους μόνο ἀνθρώπους, οὔτε κήρυξε στήν ἔρημο, οὔτε ἀπευθύνθηκε μόνο σέ ἐκείνους πού ἤθελαν νά ἀπαρνηθοῦν τά πάντα καί νά ἀφοσιωθοῦν ἀποκλειστικά στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Ὁ Χριστός κήρυξε μέσα στόν κόσμο. Κάλεσε τούς ἁμαρτωλούς κοντά του καί ὄχι τούς δικαίους καί ἔδωσε σέ ὅλους μας μέ τό εὐαγγέλιό του ἕναν ὁδηγό πορείας πού μᾶς ὁδηγεῖ, ἐάν ἀποφασίσουμε νά τό ἀκολουθήσουμε, στή σωτηρία μας. Γιατί τό εὐαγγέλιο μπορεῖ νά ὁδηγήσει ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀνεξαρτήτως τοῦ τόπου καί τοῦ χρόνου στόν ὁποῖο ζοῦν, στή σωτηρία, ὄχι μόνο γιατί ὁ κόσμος δέν ἀλλάζει τόσο πολύ ὅσο συχνά νομίζουμε, ἀλλά γιατί οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ δέν ἀφοροῦν στά πράγματα τοῦ κόσμου καί δέν ἐπηρεάζονται ἀπό αὐτά. Γι᾽αὐτό καί μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν σέ κάθε ἐποχή καί κάτω ἀπό ὁποιεσδήποτε συνθῆκες. Μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν καί μέσα στόν κόσμο, ὅπως μᾶς ἀποδεικνύει ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ἅγιος Νεκτάριος, ἀρχιεπίσκοπος Πενταπόλεως, καί ἐπιβεβαιώνει ὁ ἱερός ὑμνογράφος, χαρακτηρίζοντάς τον ὡς «ἐν μέσῳ κόσμου βιώσαντα, βίον ἀληθῶς ἐνθεώτατον».
Ἐάν θέλουμε, ἀδελφοί μου, νά κατανοήσουμε πῶς ἔζησε αὐτόν τόν ἐνθεώτατο βίο, αὐτή τή ζωή πού ἦταν γεμάτη ἀπό τόν Θεό, μέσα στόν κόσμο, δέν ἔχουμε παρά νά σταθοῦμε σέ ἕνα μόνο σημεῖο αὐτῆς τῆς ἁγίας ζωῆς. Καί αὐτό εἶναι ἡ ὑπομονή τήν ὁποία ἐπέδειξε ὁ ἅγιος Νεκτάριος σέ ὅλη του τή ζωή. Ἀπό τά παιδικά του χρόνια, ὅταν ὑφίστατο τίς ἄδικες τιμωρίες καί τή βάναυση συμπεριφορά τοῦ ἀφεντικοῦ του στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου εἶχε πάει γιά νά ἐργασθεῖ καί νά ἐνισχύσει οἰκονομικά τήν οἰκογένειά του, μέχρι τίς ἀνυπόστατες κατηγορίες καί τίς συκοφαντίες καί τίς διώξεις πού ὑπέστη ὡς ἀρχιερεύς ἀπό τούς συνεπισκόπους του, οἱ ὁποῖοι τόν ζήλευαν, γιατί τόν ἀγαποῦσε ὁ γέρων πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, Σωφρόνιος· τόν ζήλευαν, γιατί δέν μποροῦσαν νά ἀντέξουν τή λάμψη τῆς ἀρετῆς του ἀλλά καί τήν ἀγάπη καί τόν σεβασμό μέ τόν ὁποῖο τόν περιέβαλαν οἱ ἄνθρωποι.
Καί παρότι ἡ συμπεριφορά ὅλων αὐτῶν ἦταν ἀπαράδεκτη καί ἄδικη καί ἔκανε τόν ἅγιο Νεκτάριο νά ὑποφέρει καί νά δυσκολεύεται ἀφόρητα ἀκόμη καί γιά νά ζήσει, ἐκεῖνος δέν ἀγανάκτησε ποτέ, δέν διαμαρτυρήθηκε ποτέ, δέν κατηγόρησε ποτέ κανένα, γιατί εἶχε ὑπόψη του τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσι» καί «ἐν τῇ ὑπομονῇ κτήσασθαι τάς ψυχάς ὑμῶν». Μέ τήν ὑπομονή, δηλαδή θά κερδίσετε τήν ψυχή σας.
Καί τήν κέρδισε ὁ ἅγιος Νεκτάριος· καί ἀξιώθηκε μέσω τῆς ὑπομονῆς νά ἁγιασθεῖ καί νά ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ παρουσία τῆς ὁποίας ἦταν καί εἶναι ἐμφανής στήν εὐωδία τοῦ ἱεροῦ του λειψάνου καί στά ἀναρίθμητα θαύματά του.
Μπορεῖ κανείς, ἀδελφοί μου, νά ὑποστηρίξει ὅτι ἡ ὑπομονή εἶναι κάτι πού δέν μποροῦμε νά ἐξασκήσουμε ἐμεῖς πού ζοῦμε στόν κόσμο; Ἤ ὄτι εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ μόνο τούς κληρικούς καί τούς μοναχούς ἤ τούς ἀνθρώπους ἄλλων ἐποχῶν καί δέν ἰσχύει στίς ἡμέρες μας; Ἀσφαλῶς ὄχι, γιατί ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου καί ἐάν ζεῖ, ὅποτε καί ἐάν ζεῖ, εἶναι μία διαρκής ἄσκηση ὑπομονῆς.
Ἡ ἀναστροφή μας μέσα στήν οἰκογένειά μας, μέσα στό ἐπάγγελμά μας, ἀνάμεσα στούς συνανθρώπους μας, ἀπαιτεῖ ὑπομονή· γιατί καί ἐμεῖς πολλές φορές ἀντιμετωπίζουμε καί τήν ἀδικία καί τήν κακία τῶν ἀνθρώπων καί τή συκοφαντία γύρω μας, καί ἀκόμη ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες καί προβλήματα προσωπικά καί ἐπαγγελματικά, ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες τίς ὁποῖες ἔχει φέρει ἡ κρίση τήν ὁποία διερχόμεθα, δυσκολίες τίς ὁποῖες μπορεῖ νά δημιουργεῖ μιά ἀσθένεια ἤ κάποια οἰκογενειακή μας ὑπόθεση.
Ὅλα αὐτά καί ἄλλα πολλά, πού ὁ καθένας γνωρίζει ἀπό τήν προσωπική του ἐμπειρία, εἶναι εὐκαιρίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεός γιά νά ἀσκηθοῦμε στήν ὑπομονή· εἶναι εὐκαιρίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεός γιά νά κερδίσουμε τήν ψυχή μας ζώντας στόν κόσμο, ὅπως τήν κέρδισε καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος, ἄν τίς ἀντιμετωπίσουμε μέ ὑπομονή καί ὄχι μέ θυμό, μέ ὀργή ἤ μέ ἀπαισιοδοξία.
Γι᾽ αὐτό, ἀδελφοί μου, ἄς κρατήσουμε ἀπόψε, τιμώντας τή μνήμη τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, αὐτό τό μάθημα τῆς ὑπομονῆς γιά τή ζωή μας, ὄχι ὡς θεωρία, ἀλλά ὡς πράξη καί καθημερινή ἄσκηση, γιά νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς μέ τίς πρεσβεῖες του νά ἐπιτύχουμε τή σωτηρία μας.
Σήμερα ὅμως ἐδῶ σ᾽ αὐτόν τόν ἱστορικό ναό, καί λέγω ἱστορικός, γιατί εἶναι ὁ πρῶτος ναός πού κτίσθηκε στή Μακεδονία πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, σ᾽αὐτόν, λοιπόν, τόν ναό καί μέσα σ᾽ αὐτή τήν ἑόρτιο ἀτμόσφαιρα, ἔχουμε τή χαρά καί τήν εὐλογία νά ἔχουμε καί τά λείψανα ἑνός νέου ἁγίου, νεωτέρου ἀκόμη καί ἀπό τόν ἅγιο Νεκτάριο. Εἶναι ὁ ἅγιος Λουκᾶς, ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως, ὁ ἰατρός καί θαυματουργός, τόν ὁποῖο στίς ἡμέρες μας τόν ἀπεκάλυψε ὁ Θεός. Καί ξέρετε γιατί τόν ἀπεκάλυψε καί τοῦ ἔδωσε πολλή χάρη καί εὐλογία νά ἐπιτελεῖ τόσα θαυμάσια, τόσες θεραπεῖες; Γιατί ἀκριβῶς καί ἐκεῖνος ἀγωνίσθηκε μέσα στόν κόσμο, ἀγωνίσθηκε μέσα στήν ἄθεη περίοδο τῆς Ρωσίας, μέσα στήν περίοδο ἐκείνη πού δέν τολμοῦσες νά πεῖς ὅτι εἶσαι χριστιανός, ὅτι πιστεύεις στόν Θεό.
Καί ὅμως ὁ διαπρεπής καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς, ὁ ἅγιος Λουκᾶς, ἦταν μάλιστα καί ἔγγαμος καί ἀφοῦ ἐκοιμήθη ἡ σύζυγός του, μέ τέσσερα παιδιά, ἐνεδύθη τό ράσο, ἔγινε μοναχός, ἀλλά ἔζησε μέσα στόν κόσμο, μέσα στά Πανεπιστήμια, ὅπου δίδασκε τήν Ἰατρική καί ὅπου ἔδινε τή μαρτυρία τοῦ Θεοῦ, εἶχε τή μεγάλη αὐτή ἀρετή πού βλέπουμε, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, καί στόν ἅγιο Νεκτάριο. Εἶχε τήν ὑπομονή. Ὅταν τόν ἐδίωξαν, τόν συκοφάντησαν, τόν ἔστειλαν ἐξορία στή Σιβηρία, τόν φυλάκισαν, τοῦ ἔκοψαν τά γένια, τοῦ ἔβγαλαν τά ράσα, ἐκεῖνος μέ ὑπομονή παρέμεινε πιστός σ᾽ αὐτά τά ὁποῖα πίστευε, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στόν Θεό.
Ἔτσι ἔχουμε αὐτή τήν εὐκαιρία νά ἔχουμε ἐδῶ τά λείψανά του ἀπό τήν Ἱερά Μονή τῆς Παναγίας Δοβρᾶ, ὅπου ὑπάρχει ὁ ναός του, ὑπάρχουν τά λείψανά του, καί τελεῖ πάμπολλα θαύματα ἡ χάρη του.
Οἱ δύο, λοιπόν, αὐτοί νέοι ἅγιοι τοῦ 20οῦ αἰῶνος, ὁ ἕνας ἐκοιμήθη τό 1920, ὁ ἅγιος Νεκτάριος, καί ὁ ἅγιος Λουκᾶς τό 1961, ἦταν καί οἱ δύο σπουδαῖοι, μεγάλοι, σοφοί ἄνθρωποι, ἀλλά καί πολύ ταπεινοί καί μέ πολλή ἀγάπη γιά τόν Θεό καί μέ πολλή ὑπομονή.
Φεύγοντας, ὅπως εἶπα καί προηγουμένως, ἄς διδαχθοῦμε, γιατί ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη, πρῶτα ἐγώ καί μετά ὅλοι ἐσεῖς, νά ἔχουμε ὑπομονή, γιατί ζοῦμε καί σέ μία περίοδο ἀθεΐας. Μή βλέπετε πού ἐμεῖς ἐδῶ μαζευτήκαμε νά τιμήσουμε τούς ἁγίους. Δυστυχῶς τά διδάγματα εἶναι σήμερα «μακριά ἀπό τόν Θεό, δέν τόν πιστεύουμε τόν Θεό, δέν ἔχουμε καμία σχέση μέ τόν Θεό, δέν παντρευόμεθα στήν Ἐκκλησία, δέν βαπτίζουμε τά παιδιά μας, δέν ἔχουμε καμία σχέση ἑπομένως μέ τόν Θεό». Ἐμεῖς ὅμως ἐν ὑπομονῇ καί αὐτά τά ὑπομένουμε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέσα ἀπό τήν εὐλογία τῶν ἁγίων. Ἀμήν.
