τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ὑπάρχουν στιγμὲς ποὺ ἡ φύση μᾶς διδάσκει μὲ τρόπο μοναδικό. Ἕνα δάκρυ, τόσο μικρὸ καὶ φαινομενικὰ ἀσήμαντο, κρύβει μέσα του ἕναν ὠκεανὸ συναισθημάτων. Εἶναι τὸ πιὸ ἀκριβὸ ὑγρὸ στὸν κόσμο, ὄχι γιὰ τὴν ὑλική του ἀξία, ἀλλὰ γιὰ τὸ βάρος τῆς ψυχῆς ποὺ κουβαλᾷ.
Μιὰ σταγόνα δάκρυ μπορεῖ νὰ περιέχῃ χαρά, λύπη, ἀπόγνωση, ἀνακούφιση, νοσταλγία. Εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς καρδιᾶς ὅταν τὰ λόγια δὲν ἐπαρκοῦν. Ὅταν βλέπουμε κάποιον νὰ κλαίῃ, βλέπουμε τὴν ψυχή του γυμνή, ἀπροστάτευτη, ἀληθινή. Τὰ δάκρυα εἶναι ἡ ἀπόδειξη πὼς ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ ἔχει βάθος ποὺ ξεπερνᾷ κάθε μέτρηση.
Πόσες φορὲς δὲν ἔχουμε πληγώσει κάποιον μὲ μιὰ βιαστικὴ κουβέντα, μιὰ ἀπερίσκεπτη πράξη; Κάθε δάκρυ ποὺ προκαλοῦμε εἶναι ἕνα βάρος στὴ συνείδησή μας. Γιατὶ αὐτὸ τὸ 1% νερὸ ποὺ βλέπουμε, κρύβει μέσα τοῦ 99% πόνο, ἀπογοήτευση, προδοσία. Εἶναι σὰν νὰ ῥαγίζουμε ἕνα πολύτιμο βάζο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιδιορθωθῇ ποτὲ τελείως.
Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι γιὰ νὰ ἀγαπᾶμε, νὰ στηρίζουμε, νὰ ἀνυψώνουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Κάθε φορὰ ποὺ κάνουμε κάποιον νὰ κλάψῃ ἀπὸ πόνο, ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν θεῖο προορισμό μας. Γιατὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του. Μᾶς ἔδωσε τὴν ἱκανότητα νὰ νιώθουμε, νὰ συμπονοῦμε, νὰ ἀγαπᾶμε.
Ἂς σκεφτοῦμε λοιπὸν δύο φορὲς πρὶν ἀφήσουμε τὰ χείλη μας νὰ προφέρουν λόγια ποὺ πληγώνουν. Ἂς ἀναλογιστοῦμε τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ἀπέναντι στοὺς συνανθρώπους μας. Γιατὶ κάθε δάκρυ ποὺ προκαλοῦμε εἶναι ἕνα χρέος στὴν τράπεζα τῆς ἀνθρωπιᾶς.
Ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε τὴν ἀγάπη, τὴ συγχώρεση, τὴν κατανόηση. Μᾶς ἔδειξε πὼς τὰ δάκρυα μποροῦν νὰ γίνουν προσευχή, καὶ ἡ θλίψη νὰ μεταμορφωθῇ σὲ ἐλπίδα. Ἂς ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμά Του, μετατρέποντας κάθε πιθανὸ δάκρυ πόνου σὲ δάκρυ χαρᾶς καὶ ἀγάπης. Γιατί, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή, “Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται.”
Ἂς γίνουμε ἐμεῖς ἡ παρηγοριὰ καὶ ὄχι ἡ αἰτία τοῦ πόνου.
