Δεν ήταν μια απλή τιμητική απονομή αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα, ανήμερα της Υπαπαντής. Το Μετάλλιο της Υπαπαντής στον Κώστα Καραμανλή από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο είχε σαφές εκκλησιαστικό και ταυτόχρονα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα. Άλλωστε, η Εκκλησία γνωρίζει πότε και πώς μιλά και ακόμη περισσότερο πότε τιμά.
Δεν πέρασε απαρατήρητο ότι η τιμή συνοδεύτηκε από τον Χρυσό Σταυρό της Παναγίας της «Υπαπαντής» μετά Ευεργετηρίου Γράμματος, καθώς και από πιστό αντίγραφο της Ιεράς Εικόνος της Πολιούχου, με τη ρητή επισήμανση ότι αφορά την προσφορά του τιμώμενου στο Έθνος, την Πατρίδα και την Εκκλησία, με ιδιαίτερη αναφορά στη Μεσσηνία, μια λεπτομέρεια που οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ αξιολόγησαν δεόντως.
Οι ιδιαίτερα προσεκτικά διατυπωμένες αναφορές του Μητροπολίτη σε «σταθερότητα θέσεων», «έντιμο πατριωτισμό» και «αμετακίνητο αγώνα χωρίς εκπτώσεις» δεν πέρασαν απαρατήρητες από όσους έχουν την ευχέρεια να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις. Σε μια εποχή ρευστότητας, η Εκκλησία φαίνεται να υπενθυμίζει πρόσωπα και στάσεις που θεωρεί ότι αντέχουν στον χρόνο.
Ιδιαίτερη μνεία έγινε και στη συμβολή του πρώην Πρωθυπουργού στην πανεπιστημιακή παρουσία της Καλαμάτας, ένα έργο που όπως λένε γνώστες των εκκλησιαστικών πραγμάτων, καταγράφεται όχι μόνο στη συλλογική μνήμη, αλλά και στις αξιολογήσεις όσων διαμορφώνουν θεσμικές προτεραιότητες.
Δεν είναι τυχαίο, τέλος, ότι ακολουθεί η ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη και η απονομή του χρυσού κλειδιού της πόλης. Κάποιοι μιλούν για θεσμική συνέπεια, άλλοι για σιωπηρή υπενθύμιση παρουσίας. Το βέβαιο είναι πως στην Καλαμάτα, ανήμερα της πολιούχου της, εστάλησαν μηνύματα που ξεπερνούν τα όρια της τυπικής τιμής και έφτασαν σε αυτιά που ξέρουν να ακούν.
Συνοπτικός
