Με λαμπρότητα πανηγύρισε το διήμερο 22 και 23 Ιουνίου η Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων Βεργίνης.
Την παραμονή της εορτής τελέστηκε πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο.
Ανήμερα της εορτής το πρωί ο Σεβασμιώτατος προεξήρχε της Θείας Λειτουργίας και κήρυξε τον θείο λόγο, ενώ μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ακολούθησε μοναστηριακή τράπεζα.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό:
«Ἐν πᾶσι τοῖς πέρασι τούς ἐναθλήσαντας πίστει … κατά χρέος εὐφημήσωμεν, ὅτι συνήφθησαν τοῖς ἐπουρανίοις οἱ γήινοι, καί πάθει τήν ἀπάθειαν Χριστοῦ ἐκομίσαντο».
Τιμᾶ αὔριο ἡ Ἐκκλησία μας τή μνήμη πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος ἁγίων της. Τιμᾶ ὅλα τά ἐκλεκτά τέκνα της, πού μεταποίησαν μέ τή χάρη τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη σέ ζωή καί ἔκαναν πράξη τόν λόγο τοῦ εὐαγγελίου. Τιμᾶ ὅλους ἐκείνους καί ἐκεῖνες, πού ἄν καί ἔζησαν σέ διαφορετικούς τόπους καί σέ διαφορετικές συνθῆκες καί ἐποχές, ἄν καί εἶχαν διαφορετική καταγωγή, προσωπικότητα καί ἰδιοσυγκρασία, ἐπέτυχαν τόν κοινό στόχο, ἐπέτυχαν τήν ἁγιότητα, ἐπέτυχαν τή συνάντησή τους μέ τόν Θεό.
Γιά ὅλους αὐτούς χαίρει καί πανηγυρίζει ἡ ἱερά αὐτή Μονή τῶν Ἁγίων Πάντων καί ἡ ἐν αὐτῇ ἐνασκούμενη ἱερά Ἀδελφότης, γιατί τούς ἔχει προστάτες καί πρεσβευτές στόν οὐρανό, γιατί τούς ἔχει συνοδίτες καί συναγωνιστές στόν μοναχικό της ἀγώνα, γιατί τούς ἔχει βοηθούς καί συναντιλήπτορες στήν καθημερινή της προσπάθεια νά διακονεῖ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους.
Καί μαζί της χαίρουμε καί πανηγυρίζουμε καί ἐμεῖς τούς Ἁγίους Πάντες, γιατί δέν εἶναι μόνο προστάτες καί πρεσβευτές ὅλων μας στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά γιατί ἀποτελοῦν πρότυπα καί παραδείγματα καί γιά τή δική μας ζωή καί γιά τόν προσωπικό ἀγώνα τοῦ καθενός μας.
Γιατί ἀνάμεσά τους ἐκπροσωπούμεθα ὅλοι, ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς, μοναχοί καί ἀσκητές, θεολόγοι καί ἐπιστήμονες, σοφοί καί ἀμαθεῖς, νέοι καί ἡλικιωμένοι, ἄνδρες καί γυναῖκες, οἰκογενειάρχες καί μοναχικοί ἄνθρωποι, πλούσιοι καί πτωχοί, καί στή δική τους ζωή ὅλοι μποροῦμε νά βροῦμε τόν βηματισμό πού μᾶς ταιριάζει, μποροῦμε νά βροῦμε τά ἴχνη πού θά ἀκολουθήσουμε, μποροῦμε νά βροῦμε τούς κατάλληλους ὁδηγούς γιά τή δική μας πορεία πρός τόν κοινό μας προορισμό.
Τί ὅμως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πάντες καί ἐπέτυχαν νά φθάσουν στόν προορισμό τους;
Τό ἀκούσαμε πρό ὀλίγου ἀπό τόν ἱερό ὑμνογράφο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐξηγεῖ γιατί ἔχουμε χρέος νά τούς εὐφημοῦμε καί νά τούς ἐγκωμιάζουμε. Διότι, λέει, «συνήφθησαν τοῖς ἐπουρανίοις οἱ γήινοι, καί πάθει τήν ἀπάθειαν Χριστοῦ ἐκομίσαντο». Διότι ἑνώθηκαν οἱ γήινοι καί χοϊκοί ἄνθρωποι μέ τά ἐπουράνια καί μέ τά παθήματά τους κέρδισαν τήν ἀπάθεια τοῦ Χριστοῦ.
Τί σημαίνει αὐτό ὅμως γιά μᾶς;
Σημαίνει ὅτι καί ἐμεῖς μποροῦμε νά κάνουμε τό ἴδιο μέ αὐτούς. Γήινοι καί ἐμεῖς σάν καί ἐκείνους μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν οὐρανό, μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τά ἐπουράνια, ὅταν ἔχουμε τόν νοῦ μας στραμμένο στόν οὐρανό, ὅταν ἔχουμε τήν ψυχή μας προσανατολισμένη πρός τόν οὐρανό, ζώντας στή γῆ, ἐργαζόμενοι μέσα στόν κόσμο, ἀντιμετωπίζοντας τίς δυσκολίες καί τά προβλήματά του.
Τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ Ἅγιοι Πάντες πού τιμοῦμε. Δέν ἔζησαν μία ζωή χωρίς προβλήματα, χωρίς δυσκολίες, χωρίς θλίψεις, χωρίς δοκιμασίες, χωρίς ταπεινώσεις καί ἀδικίες. Κάθε ἄλλο μάλιστα. Ἀλλά αὐτές ἦταν τό μέσον καί ὁ τρόπος γιά νά κερδίσουν αὐτό πού ἐπιζητοῦσαν.
Μᾶς τό λέει ὁ ἱερός ὑμνογράφος: «πάθει τήν ἀπάθειαν Χριστοῦ ἐκομίσαντο». Μέ ὅλα ὅσα ὑπέμειναν εἴτε ἦταν πειρασμοί, εἴτε ἦταν δοκιμασίες, θλίψεις, ἀσθένειες, μαρτύριο, κέρδισαν τήν ἀπάθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἔγιναν ἀπρόσβλητοι στά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ. Ἔγιναν ἀδιάφοροι στίς σειρῆνες τοῦ κόσμου καί τῶν ἡδονῶν του. Ἔγιναν ἰσχυροί στίς προκλήσεις του. Καί ἔτσι δέν ἄφηναν ὅλα αὐτά νά τούς κρύψουν τόν οὐρανό, νά τούς κάνουν νά ξεχάσουν τόν στόχο τους, νά τούς ἐμποδίσουν τή θέα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ νοῦς τους ἦταν προσηλωμένος μέ τήν προσευχή στόν Θεό. Ἡ καρδιά τους φλεγόταν ἀπό τήν ἀγάπη στόν Χριστό. Ἡ ἐπιθυμία τους ἦταν, ὅπως γράφει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «σύν Χριστῷ εἶναι». Καί ἔτσι ὅ,τι καί ἐάν ἀντιμετώπιζαν, ὅ,τι καί ἄν συναντοῦσαν, ὅπου καί ἐάν βρισκόταν, εἶχαν στήν ψυχή τους τόν οὐρανό, εἶχαν στήν καρδιά τους τόν Χριστό.
Καί ὅ,τι ἐπιθυμεῖ κανείς πολύ, τό ἐπιτυγχάνει. Ὅ,τι θέσει πραγματικά ὡς στόχο τῆς ζωῆς του καί ἀγωνισθεῖ γι᾽ αὐτό τό φθάνει. Ἔτσι μᾶς ἔπλασε ὁ Θεός. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ἁγιότητα δέν εἶναι ἀκατόρθωτη. Γιατί αὐτό πού χρειάζεται εἶναι νά τή θέσουμε ὡς κεντρικό στόχο τῆς ζωῆς μας καί νά μήν ἀφήσουμε τίποτε νά τόν σκιάζει, νά μήν ἀφήσουμε τίποτε νά μᾶς κάνει νά τόν ξεχνοῦμε.
Καί ἐάν ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό, καί ἐάν ἐμεῖς ἀγωνιζόμασθε, ὅπως ἀγωνιζόταν οἱ Ἅγιοι Πάντες, γιά νά τόν ἔχουμε πάντοτε στή σκέψη μας καί στήν ψυχή μας, καί ἐάν ζητοῦμε διαρκῶς, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, «πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ», τότε δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Θεός θά μᾶς τή χαρίσει, ὅπως τήν χάρισε καί στούς Ἁγίους Πάντες πού τιμοῦμε σήμερα.
Καί ταπεινά αὐτό εὔχομαι πατρικά καί στήν Ἱερά Ἀδελφότητα πού τούς τιμᾶ καθημερινά ἀλλά καί σέ ὅλους ἐσᾶς πού ἤρθατε ἀπόψε γιά νά τούς τιμήσετε ἐδῶ στό Μοναστήρι τους καί νά λάβετε τή χάρη καί τήν εὐλογία τους. Ἀμήν.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία:
«Ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν».
Μέ αὐτή τή φράση καταλήγει τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα, στό ὁποῖο ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρουσίασε τά κατορθώματα ἀλλά καί τούς ἀγῶνες πάντων τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, τούς ὁποίους τιμοῦμε σήμερα ἰδιαιτέρως ἐδῶ, στήν πανηγυρίζουσα ἱερά Μονή τους.
Καί ἡ φράση αὐτή ἀποτελεῖ ἀφενός μέν τήν ἐξήγηση γιά τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπέτυχαν ὅλα αὐτά γιά τά ὁποῖα δοξάζονται καί τιμῶνται καί στή γῆ καί στόν οὐρανό, ἀφετέρου ὅμως καί μία προτροπή γιά ὅλους ἐμᾶς πού θέλουμε νά ἀκολουθήσουμε τά βήματά τους καί νά φθάσουμε ἐκεῖ ὅπου μᾶς περιμένουν οἱ ἅγιοι Πάντες, «ἵνα μήν χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσιν», ὅπως σημειώνει χαρακτηριστικά ὁ μέγας ἀπόστολος.
Ὁ τρόπος, λοιπόν, πού κατόρθωσαν οἱ ἅγιοι Πάντες νά νικήσουν τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς, τούς βασιλεῖς καί τούς ἄρχοντες, ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο κατόρθωσαν νά κατευνάσουν ἀκόμη καί αὐτά τά ἄγρια θηρία, ὥστε νά κλείσουν τά στόματά τους, νά ἀναστήσουν νεκρούς καί νά θεραπεύσουν ἀσθενεῖς, νά ὑπομείνουν βασανιστήρια καί μαρτύρια, νά ἀνθέξουν ἑκούσια θλίψεις καί στερήσεις, εἶναι ἡ προσήλωσή τους στόν Χριστό. Εἶναι ἡ πίστη τους ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἀρχηγός τους, καί μέ τή βοήθειά του ἡ πίστη «τελειοῦται», γίνεται πράξη, γίνεται πραγματικότητα, γίνεται ζωή, γίνεται οὐρανός.
Πολλοί προσπάθησαν νά ζήσουν τή ζωή τους μέ ἀρχές καί ἀξίες. Πολλοί ἀγωνίσθηκαν καί θυσιάσθηκαν γιά τίς ἰδέες καί τά ἰδανικά τους. Πολλοί ὑπέμειναν καί θλίψεις καί στερήσεις γιά νά εἶναι συνεπεῖς στόν στόχο καί τόν σκοπό τῆς ζωῆς τους. Καί μερικοί ἀπό αὐτούς κατόρθωσαν νά ἀφήσουν τό ἴχνος τους στήν ἱστορία, καί νά μνημονεύεται ἡ θυσία τους. Κάποιοι ἀπό αὐτούς ἔγιναν ἥρωες καί τιμῶνται γι᾽ αὐτό. Κανείς ὅμως δέν ἔγινε ἅγιος. Κανείς δέν κατόρθωσε ὅ,τι κατόρθωσαν οἱ ἅγιοι Πάντες. Κανείς δέν «ἐκομίσατο», ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «τήν ἐπαγγελίαν», κανείς δηλαδή δέν ἀπήλαυσε τή χαρά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία μᾶς ὑποσχέθηκε.
Καί ὅλα αὐτά γιατί; Γιατί οἱ ἀνθρώπινοι ἀγῶνες εἶναι πεπερασμένοι, ἔχουν ἀνθρώπινα ὅρια καί ἀνθρώπινα μέτρα, γι᾽ αὐτό καί προσφέρουν ἀνθρώπινα βραβεῖα σέ ἐκείνους πού ἀγωνίζονται σέ αὐτούς.
Ἀλλά καί ἐκεῖνοι πού ἀγωνίζονται γιά νά ζήσουν σύμφωνα μέ τίς ἀρχές τῆς πίστεως στόν Χριστό, σύμφωνα μέ τό εὐαγγέλιό του, ἀλλά ὅπως οἱ ἴδιοι νομίζουν, ὅπως οἱ ἴδιοι κρίνουν, χωρίς νά ἔχουν προσηλωμένο τό βλέμμα τους σέ Ἐκεῖνον, χωρίς νά ἐξαρτοῦν τή ζωή τους καί τόν ἀγώνα τους ἀπό τόν Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἀρχηγός καί τελειωτής τῆς πίστεώς μας, καί ἐκεῖνοι στό τέλος ἀποτυγχάνουν καί δέν κερδίζουν τό «βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως» οὔτε λαμβάνουν τόν στέφανο τῆς δικαιοσύνης.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ οὐρανοβάμων ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προειδοποιεῖ λέγοντας· «ἐάν καί ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐάν μή νομίμως ἀθλήσῃ».
Ἐάν κάποιος, γράφει ὁ ἀπόστολος στόν μαθητή του ἐπίσκοπο Τιμόθεο, ἀγωνίζεται, ἀλλά ὄχι σύμφωνα μέ τούς κανόνες τοῦ ἀθλήματος, αὐτός δέν παίρνει τό στεφάνι τῆς νίκης.
Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει σήμερα νά ἀγωνιζόμαστε καί νά τρέχουμε στό στάδιο τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος «ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν». Διότι ἀπό τόν Χριστό ἀντλοῦμε καί τή δύναμη καί τή χάρη γιά νά συνεχίζουμε τόν ἀγώνα μας, ἀλλά καί διότι ἔχοντας προσηλωμένο τόν νοῦ μας στόν Χριστό, δέν θά ξεχνοῦμε οὔτε γιά ποιόν ἀγωνιζόμαστε οὔτε ὅτι χωρίς τή δική του βοήθεια δέν μποροῦμε νά κατορθώσουμε τίποτε. Ἀλλά καί ἀκόμη ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἀγωνοθέτης καί ὁ ἀθλοθέτης, καί αὐτός δίδει τά βραβεῖα, ὥστε δέν μποροῦμε νά ἀγωνιζόμαστε ὅπως νομίζουμε ἐμεῖς. Θά πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε σύμφωνα μέ τούς δικούς του κανόνες, μέ τούς κανόνες τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τούς ὁποίους τηρεῖ ἀνά τούς αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας καί γι᾽ αὐτό ἀποτελεῖ ἕνα διαρκές φυτώριο ἁγίων, οἱ ὁποῖοι στή συνέχεια μεταφυτεύονται στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί προστίθενται στήν ἀτελεύτητη χορεία τῶν ἁγίων Πάντων, οἱ ὁποῖοι ἀναμένουν καί ἐμᾶς, τόν καθένα ἀπό ἐμᾶς, «ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσι».
Ἄς τό συνειδητοποιήσουμε αὐτό, ἀδελφοί μου, καθώς τιμοῦμε σήμερα ὅλους τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ πρόσκληση ἀπευθύνεται πρός ὅλους μας καί ὁ στόχος δέν εἶναι ἀνέφικτος, ἀρκεῖ νά τρέχουμε «ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν». Ἀρκεῖ νά εἴμαστε πάντοτε στραμμένοι πρός Ἐκεῖνον καί νά ἔχουμε τή θεανθρώπινη μορφή του πάντοτε ἐνώπιόν μας, καί νά θέλουμε νά τόν φθάσουμε, νά θέλουμε νά ἀπολαύσουμε τή βασιλεία του, στήν ὁποία μᾶς περιμένουν οἱ ἅγιοι Πάντες.
Σέ αὐτήν ἐλπίζουμε καί προσευχόμαστε στόν Θεό νά ἀναπαύονται καί οἱ ἡρωικές γυναῖκες πού ἔπεσαν ἐδῶ, στό Γαλακτό, τό 1878 γιά νά μήν ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί τήν πατρίδα, καί νά μήν πέσουν στά χέρια τῶν ἀπίστων, καί ἀποτελοῦν παράδειγμα ἀγάπης καί αὐτοθυσίας γιά τήν πατρίδα καί τήν ἐλευθερία καί γιά ὅλους μας σήμερα.
Ἐάν πράγματι θέλουμε νά τιμήσουμε τούς ἁγίους Πάντες, θά πρέπει καί ἐμεῖς νά βαδίσουμε αὐτή τήν ὁδό πού δέν εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ὁδό πού βάδισαν ἐκεῖνοι, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί ἔχοντας πάντοτε πρό ὀφθαλμῶν μας τόν ἴδιο τόν Κύριο, διότι ὁ ἀγώνας μας ἀπευθύνετε πρός αὐτόν καί αὐτός θά εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος τόν κάθε ἕνα πού ἀγωνίζεται θά τόν τιμήσει καί θά τόν βραβεύσει, καί ἐκεῖνος θά ἔχει τή χαρά αἰώνια νά ζεῖ κοντά του καί νά τόν ἀπολαμβάνει πρόσωπο πρός πρόσωπο. Ἀμήν
