του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Δρ. Θεολογίας
Σύμφωνα λοιπόν μέ τά λόγια του Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη πού ἔλεγε πώς ἡ Μασονία καί ἡ Νέα Ἐποχή χαρακτηρίζονται ἀπό ἕναν Πανθεϊσμό. «Εἶναι ἕνα παπούτσι, πού χωράει σέ ὅλα τά πόδια», ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγε ὁ γηραιός Ἱεράρχης, καθότι αὐτή περιέχει στοιχεῖα ἀπό τή Νέα Ἐποχή, ἀπό τόν Βουδισμό, τόν Μωαμεθανισμό, τόν Χριστιανισμό, τόν Ἰνδουισμό, καί τόν Ἰουδαϊσμό. Ἡ Νέα Ἐποχή συνδέεται μέ τήν Μασονία γιατί χαρακτηρίζονται καί οἱ δύο ὡς ἀποκρυφιστικά κινήματα ἔχοντας ὡς στόχο τήν ἀπόκρυψη τῶν σχεδίων τους καί τή φανέρωση αὐτῶν μόνο σέ αὐτούς πού δηλώνουν μέ ὅρκο τήν ὑποταγή τους σέ αὐτές.
Εἶναι χαρακτηριστική ἡ μυστικότητα πού περιβάλλει τό Μασονισμό, καί παρόλη τήν προσπάθεια τῶν μελῶν του νά φαίνεται ἀλλά καί νά εἶναι ἀπαραβίαστη, ἀρκετά στοιχεῖα ἔχουν ἔρθει στήν ἐπιφάνεια[1]. Μία γενική διαπίστωση γύρω ἀπό τό θέμα τοῦ Τεκτονισμοῦ, πού ἀφορᾶ τήν ἰδεολογία του, εἶναι ὅτι πρόκειται οὐσιαστικά γιά ἕνα συγκριτικό συνονθύλευμα ἰδεῶν[2] ἀπό τή στιγμή πού εἶναι ἕνα θρησκευτικό-φιλοσοφικό ἵδρυμα μέ ὀργάνωση, κατά τά πρότυπα τῶν ἀρχαίων μυστικῶν ἐταιριῶν τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Αἰγύπτου[3], τό ὁποῖο ὡς εἰκονικό σκοπό ἔχει νά ρυθμίσει μέ ἁρμονικό τρόπο τίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί τήν ἠθική καί πνευματική τελειοποίηση τῶν μελῶν του καί μέσω αὐτῶν, τοῦ συνόλου τῆς ἀνθρωπότητας.
Ἡ κίνηση αὐτή δέχεται στίς τάξεις της ἄτομα γιά μέλη, ἀνεξάρτητα ἀπό τό σέ ποιά θρησκεία ἀνήκουν αὐτά. Ἀδιαφορεῖ ἡ διοίκηση γιά τήν ἐθνικότητα, τήν κοινωνική καταγωγή καί τίς πολιτικές τοποθετήσεις τῶν ὑποψηφίων μελῶν τους. Τό μόνο πού ἐνδιαφέρει τήν ἡγεσία εἶναι τά ἄτομα αὐτά νά ἔχουν ἡλικία 23 ἐτῶν, καί νά μήν ἔχουν καταδικαστεῖ[4].
Παρακλάδια ἤ παιδιά τοῦ Μασονισμοῦ εἶναι οἱ Ρόταρυ[5] γιά τούς ἄνδρες καί οἱ Ζόντα γιά τίς γυναῖκες. Οἱ Λάϊονς καί αὐτοί ἀνήκουν στό Μασονισμό[6]. Τέλος ἡ προέλευση τῆς ὀργάνωσης τοῦ Μασονισμοῦ δέν εἶναι καί τόσο κακή, ὡστόσο ὅμως παρουσιάζει κάποιο ἐνδιαφέρον. Ἀλλά ἄς δοῦμε ἐν συντομία ὁρισμένα ἱστορικά της στοιχεῖα[7].
Ὅταν κατά τόν Μεσαίωνα χτίζονταν τά μεγάλα ἐπιβλητικά οἰκοδομήματα καί οἱ πελώριοι καθεδρικοί ναοί, πού κοσμοῦν ἀκόμη τήν δυτική Εὐρώπη, ὑπῆρχαν συνεργεῖα οἰκοδόμων ἤ ἀλλιῶς Τεκτόνων πού ἀναλάμβαναν τίς ἐργασίες αὐτές. Τήν ἀνοικοδόμηση ἀνελάμβαναν τά σωματεῖα τῶν τεκτόνων καί κτιστῶν οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἄμεση συνεργασία μέ τήν Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία. Ὅμως καθότι τά οἰκοδομήματα αὐτά ἦταν ἀσυνήθη καί ἀσφαλῶς εἶχαν καί πολλά μυστικά τεχνικά στοιχεῖα, τά συνεργεῖα τῶν τεκτόνων αὐτῶν τηροῦσαν μία μυστικότητα, ὥστε νά διαφυλάττουν τά μυστικά τους. Κατά τόν τρόπο αὐτό –ὥς θά ἀνέμενε κανείς– τά ὡς ἄνω συνεργεῖα ἀπέκτησαν μέ τόν καιρό ἕνα εἶδος δύναμης καί αὐτονομίας, ἡ ὁποία αὐξήθηκε, ὅταν οἱ Πάπες τούς παραχώρησαν κάποια δικαιώματα, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό νά μήν πληρώνουν φόρους καί ἄλλες ἐπιβαρύνσεις, ὥστε ἐλεύθεροι νά ἐξασκοῦν τίς τέχνες τους. Ἐκ τοῦ τελευταίου μάλιστα ἔλαβαν καί τήν ὀνομασία Ἐλεύθεροι Τέκτονες[8]. Μάλιστα αὐτοί ὄχι μόνο τούς ἀπάλλαξαν ἀπό διάφορες ὑποχρεώσεις (φόρους, ἀγγαρεῖες κ.λπ.) ἄλλα καί τούς ἀνέθεσαν τό μονοπώλιο οἰκοδόμων, ἐπισκοπικῶν μεγάρων καί μοναστηριῶν.
Τά τεκτονικά συνεργεῖα ἔχοντας ὅλες αὐτές τίς ἐκκλησιαστικές εὐεργεσίες ἀπέκτησαν μεγάλη οἰκονομική δύναμη καί ἐλευθερία. Οἱ τέκτονες γιά νά συνεννοοῦνται μεταξύ τους κατά τήν διάρκεια τῆς ἐργασίας τους, εἶχαν ὁρισμένα συνθήματα καί λέξεις. Ἡ κατοικία τους βρίσκονταν σέ παραπήγματα πού κατασκεύαζαν κοντά στήν ἐργασία. Ἀπό τό παράπηγμα εἶδος κατοικίας προῆλθε ὁ ὅρος «στοά». Οἱ τέκτονες τήν ἐποχή ἐκείνη ἀκολουθοῦσαν στό σύνολό τους τή χριστια-νική διδασκαλία[9].
Στήν ἐποχή τῆς Μεταρρυθμίσεως, λόγω τῆς ἐγκατάλει-ψης τῆς θρησκευτικῆς ἀρχιτεκτονικῆς ἀφ’ ἑνός καί ἀφ’ ἑτέρου λόγω ἐσωτερικῶν διαφωνιῶν τους, ἄρχισε ὁ Μασονισμός νά μπαίνει σέ μεταβατική περίοδο[10]. Γιά νά ἐξασφαλιστοῦν ἐπιδίω-ξαν νά βροῦν προστάτες πού διέθεταν σοβαρή ἐπιρροή μεταξύ τῶν συνανθρώπων τους. Αὐτούς τούς δέχθηκαν στά σωματεῖα τους ὡς ἐπίτιμα μέλη, «πρόσθετους ἀδελφούς»[11]. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ξένοι πρός τό ἐπάγγελμα τοῦ οἰκοδόμου, ἀνῆκαν στήν ὑψηλή κοινωνία καί διακρίνονταν γιά τήν μόρφωσή τους. Αὐτοί ἀνέλαβαν τή διοίκηση τῶν τεκτονικῶν Στοῶν. Ἄρχισε νά παρατηρεῖται τό φαινόμενο νά εἰσδύουν στίς τάξεις τῶν Τεκτόνων ἄνθρωποι πού μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου προσέδωσαν στόν Τεκτονισμό μέ ὕπουλο καί ὑποχθόνιο τρόπο νέο χαρακτήρα μυστικιστικό, ὀργανώνοντας τον σέ μία κεντρική ἡγεσία μέ εἰδικούς κανόνες λειτουργίας. Αὐτό εἶχε ἀποτέλεσμα τή μεταμόρφωση τοῦ ἐπαγγελματικοῦ τεκτονισμοῦ σέ θεωρητικό καί τήν ἕνωση τῶν συντεχνιῶν σέ ἐταιρίες. Σέ αὐτές γίνονταν δεκτοί ἄνθρωποι ἀπό κάθε κοινωνική τάξη καί ἐπάγγελμα ἀκόμη καί ἀπό διάφορες θρησκεῖες. Οὐσιαστικά ὁ Μασονισμός κατέληξε νά μήν ἔχει σχεδόν καμία σχέση μέ τήν οἰκοδομική τέχνη παρά μόνον μέ κάποια σύμβολα, πού ἀκόμη διατηροῦνται ὅπως καί τά συνθήματα καί οἱ μυστικές λέξεις ἀλλά μέ συμβολική σημασία. Σημαντικό στοιχεῖο εἶναι ὅτι ἐπειδή οἱ Στοές τοῦ νέου τύπου μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἀπέκτησαν δύναμη, ἀναμίχθηκαν σ’ αὐτές πολιτικά πρόσωπα, στρατιωτικά, βασιλεῖς[12].
Οἱ μασονικές Ἐγκυκλοπαίδειες ἀναφέρουν ὅτι ὑπάρχουν ἀρκετές θεωρίες ὅσον ἀφορᾶ τήν προέλευση τοῦ Μασονισμοῦ[13]. Ἡ μασονία εἶναι ὡς ἕνα μεγάλο βαθμό σιωνιστική [14]. Αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό πολλά: α) Κατά τήν μασονική Ἐγκυκλοπαίδεια «Ἤθη καί Δόγμα», πού εἶναι ἡ Βίβλος τοῦ Τεκτονισμοῦ, οἱ δημιουργοί του, ἦταν Ἰουδαῖοι, β) Ἡ Καμπάλα, ἤ Ἑβραϊκή μαγεία, θεωρεῖται ἡ βασίλισσα τῆς μασονικῆς Στοᾶς, γ) Ἕνα πλῆθος λέξεων εἶναι Ἑβραϊκές, δ) Ὁ Μασόνος μάγος πρέπει τουλάχιστον νά γνωρίζει τό Ἑβραϊκό ἀλφάβητο, ε) Οἱ Ἰουδαῖοι μάγοι κατακλύζουν τίς μασονικές Στοές καί τίς καταντοῦν Ἰουδαϊκά «μαγαζιά».
Ὁ νέος Τεκτονισμός ἤ Μασονία κατέληξε σέ μία θρησκευτική ὀργάνωση πού ὑπηρετοῦσε τά σχέδια τοῦ Σιωνισμοῦ – καί πάνω σέ αὐτό παρέμεινε. Ὡστόσο ὅμως κατόρθωσε νά διατηρήσει ἀπό τόν πρῶτο Τεκτονισμό ἕνα κοινό χαρακτηριστικό πού εἶναι ἡ μυστικότητα. Οἱ τελετές μυήσεως πού ὑπάρχουν στά πλαίσια τῆς Μασονίας καί οἱ ἀποφάσεις πού παίρνονται σ’ αὐτήν καλύπτονται ἀπό ἄκρα μυστικότητα. Κέντρο καί οἶκος λατρείας τῆς Μασονίας εἶναι ἡ Στοά ἤ ἀλλιῶς Μεγάλη Στοά[15]. Προτοῦ ἀνοίξει ἡ «στοά» γιά τήν τελετουργία, τά μέλη της βεβαιώνονται ὅτι στό δωμάτιο, ὅπου θά γίνει ἡ συνάντηση εἶναι ἀσφαλές καί προφυλαγμένο ἀπό τά περίεργα βλέμματα, ὅσων δέν ἀνήκουν στή Στοά. Γιά τόν λόγο αὐτό, οἱ περισσότερες Στοές βρίσκονται τουλάχιστον σέ δεύτερους ὀρόφους, ὥστε νά ἀποφευχθεῖ ὁ κίνδυνος νά γνωστοποιηθοῦν τά ὅσα θά λάβουν χώρα κατά τίς τελετές καί τίς συγκεντρώσεις τους. Οἱ Μασόνοι ἰσχυρίζονται ὅτι στίς Στοές, καταπιάνονται μέ φιλοσοφικά θέματα, δηλαδή καμουφλάρουν τά ἔργα, πού ἐπιτελοῦν σέ αὐτές.
Πρώτη καί κύρια χώρα δοχής τῆς μασονικῆς ἀναπτύξεως ἦταν ἡ Ἀγγλία, πού ὡς ὀργάνωση ἱδρύθηκε τό 1717 σέ αὐτήν, γιά τήν ἐξυπηρέτηση πολιτικοοικονομικῶν συμφερόντων[16]. Ἡ Μασονία (ἀπό τήν ἀγγλική λέξη Mason=κτίστης), ἀπό τό ἔτος αὐτό καί μετά ἐγκατέλειψε τόν ἐπαγγελματικό της χαρακτήρα ἀκολουθώντας ἕνα θεωρητικό. Τό σημαντικό εἶναι ὅτι ἔχει τόπους λατρείας τίς λεγόμενες Στοές, θρησκευτικές τελετές (γάμο κ. ἄ.) καί τελετουργικά τυπικά[17]. Ἡ λατρεία τοῦ Μασονισμοῦ εἶναι ἀπομίμηση τῆς λατρείας ἀρχαίων μυστηρια-κῶν θρησκειῶν[18]. Ἐπίσης τήν περίοδο αὐτή ἔχουμε στή διδα-σκαλία τῶν Μασόνων τήν εἰσχώρηση ἀρκετῶν εἰδωλολατρικῶν καί Ἰουδαϊκῶν στοιχείων, ἐνῶ ἡ θρησκεία τους ἐξακολουθεῖ νά παραμένει χριστιανική. Θά μποροῦσε νά εἰπωθεῖ ὅτι εἶναι ἕνα εἶδος ὑπερθρησκείας[19], ποῦ ἔχει συμπερι-λάβει στοιχεῖα ἀπό πολλές θρησκεῖες.
Οἱ Τεκτονικές Στοές θεωροῦν κυρίως ὡς προστάτη τους τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο. Ἀκόμη τό ἔτος αὐτό 1717, ἔχουμε στό Λονδίνο τήν ἕνωση τῶν τεσσάρων Στοῶν μέ τήν ἐπωνυμία ἡ «Μεγάλη Στοά», καί πού θεωρεῖται ὡς ἡ μητέρα τῆς θεωρητικῆς Μασονίας, ὅπως προαναφέραμε. Ἀπό τό σημεῖο αὐτό καί μετά ἡ Μασονία χάνει τήν ἁπλότητα πού εἶχε ἀρχικά, καθώς καί τήν ἀποκλειστική σχέση της μέ τήν Ἐκκλησία καί γενικά μέ τή Χριστιανική πίστη, μέ ἀποτέλεσμα οἱ καλύβες τῶν οἰκοδόμων τῶν καθεδρικῶν ναῶν νά μεταβληθοῦν σέ κοινωνικές λέσχες. Κατά τόν μεσαίωνα οἱ συντεχνίες αὐτές προστατεύονταν ἐπίσημα ἀπό τούς Βασιλεῖς[20].
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά δημιουργήθηκε ἕνα ἐλεύθερο πεδίο, ὅπου μποροῦσαν ἀνενόχλητα νά διαφυλαχθοῦν καί νά καλλιερ-γηθοῦν μασονικές ἰδέες καί τάσεις πού βρίσκονταν ὑπό διωγμό. Ὑποστηρίζεται ὅτι στίς συντεχνίες κατόρθωσαν νά παρεισ-φρήσουν ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις, ὅπως οἱ Ναΐτες καί οἱ Ροδόσταυροι. Οἱ συντεχνίες λοιπόν τῶν πρακτικῶν οἰκοδόμων ἔγιναν Στοές πνευματικῶν οἰκοδόμων, στοχεύοντας τήν μετα-βολή τῶν «ἀκατέργαστων λίθων σέ κατεργασμένους», μέ πνευματική ἔννοια. Ἡ προετοιμασία γι’ αὐτό τό πνευματικό οἰκοδόμημα συμπληρώθηκε τό ἔτος 1723 μέ τήν ἔκδοση τοῦ βασικοῦ Συντάγματος τῶν μασόνων, τῶν «Ἀρχαίων Καθηκό-ντων». Συγγραφέας του θεωρεῖται ὁ πρεσβυτεριανός κήρυκας στό Λονδίνο James Anderson[21].
Ἔκτοτε ὡς ὀργανωμένο σύστημα μέ ἡγεσία καί ἐσωτερικούς νόμους καί ξεκαθαρισμένους στόχους δρᾶ πιά ἔχοντας ἀποδεκτό κοινωνικό πρόσωπο[22]. Βέβαια, ὅπως συμβαί-νει καί μέ τόν Σιωνισμό καί τήν Θεοσοφία, ἡ Μασονία δέν φανερώνει τούς πραγματικούς της σκοπούς οὔτε καί τόν ἀληθινό της χαρακτήρα. Ἔχει τό προσωπεῖο κοινωφελοῦς καί εὐεργετικοῦ σωματείου, καί μάλιστα χριστιανικῆς ἀποκλίσεως. Ἐπιπλέον εἶναι ἕνα σωματεῖο ἐκλεκτικό δεχόμενο στίς τάξεις του ἀνθρώπους μόνον τῆς ἀνώτερης κοινωνίας. Στίς Στοές ὑποχρεώνουν τά μέλη τους νά ὁρκίζονται, ὅτι δέν θ’ ἀποκαλύ-πτουν τίς προτάσεις πού τούς κάνουν οἱ ἄλλοι Μασόνοι[23]. Μέ τήν πρακτική αὐτή οἱ Στοές καταντοῦν κέντρα πού γίνονται παράνομες συμφωνίες. Τό φοβερό εἶναι, ὅτι ἐμπλέκονται σέ αὐτές τίς Στοές πολιτικοί, κυβερνῆτες, στρατιωτικοί, ἀστυνομι-κοί, δικαστικοί καί γενικότερα ἄτομα, πού κρατοῦν νευραλγικές θέσεις στόν κρατικό, καί ὄχι μόνο, μηχανισμό[24].
Ἀρκετοί ἀπό τούς προέδρους τῶν Η.Π.Α. ὑπῆρξαν μασόνοι ὅπως π. χ. Οὐάσιγκτον, Τρούμαν, καθώς ἐπίσης καί διάσημοι ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος, ὅπως ὁ Κάντιος, ὁ Σοπενχάουερ, ὁ Σίλερ, ὁ Φίχτε, ὁ Γκαῖτε, ὁ Βολταῖρος[25] καί ὁ Βάκωνας[26] πού ἀνῆκαν στήν ὀργάνωση τῆς Μασονίας. Μερικοί ἀπό ὅλους αὐτούς γινόντουσαν ἤ καί γίνονται Μασόνοι γιά νά πετύχουν κοινωνική ἄνοδο, ἐνῶ ἄλλοι ἀποσκοποῦσαν ἤ ἀποσκοποῦν στήν ἀπόκτηση κύρους, γοήτρου καί οἰκονομικῶν ὀφελῶν. Στή διάδοση τῶν ἰδεῶν τοῦ Μασονισμοῦ στόχευε τό γεγονός, ὅτι ἀρκετοί ἄνθρωποι τοῦ Πνεύματος εἰσχώρησαν στίς Στοές γιατί διέβλεπαν ὅτι τό συντεχνιακό σύστημα τῶν Στοῶν θά ἀποτελοῦσε τήν καλύτερη κάλυψη τῶν σκοπῶν τους[27]. Ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων πού ἔχουν προσχωρήσει στίς μασονικές Στοές ἀκόμη καί σήμερα ἀγνοοῦν στήν πραγματικό-τητα τό τί διδάσκει ἡ Μασονία, κάτι τό ὁποῖο γνωρίζουν πολύ καλά οἱ ἡγέτες τῆς Μασονίας[28].
Ἀλλά ἄς ἔλθουμε νά δοῦμε ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς Μασονίας, ὅπως ἡ ἴδια τόν παρουσιάζει. Βασικός σκοπός τῆς μασονίας ἦταν ἡ μεταβολή «ἑνός ἀκατέργαστου λίθου σέ κατεργασμένο». Αὐτό διατυπώθηκε στίς «Βασικές Ἀρχές» τῶν Γερμανῶν μασόνων, ποῦ συντάχθηκαν στήν Φρανκφούρτη κατά τήν μεταπολεμική περίοδο: «Ἡ μασονία ἑνώνει ἄνδρες σέ ἀδελφικές μορφές, μέσω σεβαστῶν τελετουργικῶν πράξεων, ἐπιδιώκει πνευματική ἐμβάθυνση καί ἐξευγενισμό … Ἡ ἐλευθερία πίστης, συνείδησης καί σκέψης ἀποτελεῖ γιά τούς μασόνους ἀνώτατο ἀγαθό. Γι’ αὐτό προσλαμβάνουν χωρίς προκατάληψη ἄνδρες καλῆς φήμης ὡς ἀδελφούς, χωρίς νά παρατηροῦν τή θρησκευτική ὁμολογία, τή φυλή, τήν ἐθνικότητα, τίς πολιτικές πεποιθήσεις καί τήν κοινωνική τάξη τοῦ καθενός. Ὁ μασόνος ἀναγνωρίζει στήν οἰκοδομή τῶν κόσμων, σέ ὅλα τά ζῶντα ὄντα καί στήν ἠθική συνείδηση τῶν ἀνθρώπων ἕνα θεϊκό δημιουργικό πνεῦμα πλῆρες σοφίας, ἰσχύος καί ὡραιότητος καί τό τιμᾶ μέ τό σύμβολο τοῦ Παντοδύναμου Ἀρχιτέκτονος ὅλων τῶν κόσμων»[29].
Ἡ «καλύβη οἰκοδόμων» ὅπως ἀναφέραμε, ἦταν ὁ χῶρος παραμονῆς τῶν οἰκοδόμων τοῦ μεσαίωνα. Στίς ἡμέρες μας ἀντικαταστάθηκε ἀπό τό πνευματικό κέντρο τῆς Στοᾶς, δημιουργώντας τό «πνευματικό σπίτι» τῶν μασόνων, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν πλέον ὡς ἀποστολή τήν οἰκοδομή καί τή συντήρηση ἑνός καθεδρικοῦ ναοῦ, ἀλλά τήν ἀνάπτυξη τοῦ «πνευματικοῦ οἰκοδομήματος». Τά ἐργαλεῖα τῶν οἰκοδόμων διατηρήθηκαν, ἀλλά ἄλλαξαν σημασία καί σκοπό: τό σφυρί, ὁ διαβήτης, ὁ γνώμονας, τό νῆμα τῆς στάθμης, πῆραν πνευματικό νόημα. Ὁ γνώμονας εἶναι τό σύμβολο τῆς ἀκεραιότητας καί τῆς τάξης, μή ἔχοντας πλέον καμιά σχέση μέ τό γνώμονα τῶν μαθηματικῶν. Ὁ διαβήτης συμβολίζει τό σύνδεσμο μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, τό νῆμα τῆς στάθμης συμβολίζει τή βυθομέτρηση τοῦ ἀνθρώπου, τήν αὐτογνωσία.
Οἱ δύο στύλοι στήν εἴσοδο κάθε Στοᾶς συμβολίζουν ὅλα τά πράγματα μέ τά ὁποῖα πρέπει νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος. Τά τρία κηροπήγια συμβολιζουν τήν ἰσχύ, τή δύναμη καί τό κάλλος. Τό φέρετρο πού χρησιμοποιεῖται στίς μυήσεις τῶν ὑποψήφιων μασόνων συμβολίζει τή θνητότητα τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ «κατεργασμένος λίθος» τό κύριο ἔργο τῆς μασονίας, τή μεταβο-λή τοῦ ἀνθρώπου σέ «κατεργασμένο λίθο»[30].
*****
[1] ΤΡΕΜΠΕΛΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, Μασσωνισμός, ἔκδ. Σωτήρ, Ἀθήνα 1970, σ. 7.
[2] ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Σύγχρονες αἱρέσεις Β’ Τεκτονισμός ή Μασσωνία, χ.ε., Ἀθήνα 1997, σ.46.
[3] Θ.Η.Ε. , τόμ. 11ος , στ. 703.
[4] Κ. Δ. ΓΙΟΒΑΝΙΔΗ, ὄπ. π., σ. 45.
[5] ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΤΣΙΑΚΚΑΣ, «Ἐγκυκλοπαιδικό Λεξικό Αἱρέσεων», Ρόταρυ-Ροταριανός Ὅμιλος, Κύπρος 2002, σ. σ. 888-91. H ὀργάνωση αὐτή ξεκίνησε τήν 23η Φεβρουαρίου τοῦ 1905 στό Σικάγο ἀπό τόν Δικηγόρο Παῦλο Χάρρις, μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι ὑπῆρχε ἀνάγκη δημιουργίας μίας κίνησης γιά κοινή προσπάθεια γιά τήν ἐξύψωση τῆς ἠθικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς. «Rotary» στά ἀγγλικά σημαίνει, περιστρεφόμενον. Ἡ ὀργάνωση αὐτή δέν ἀποτελεῖ «θρησκεία», οὔτε «αἵρεση», ἀλλ’ ἕνα σύγχρονο ἰδεολογικό ρεῦμα, τοῦ ὁποίου ἡ φιλοσοφία θέτει ὡς κέντρο τῆς τόν ἄνθρωπο καί τήν ἱκανοποίηση τῶν ἐνδοκοσμικῶν του ἀναγκῶν. Γ. ΨΑΛΤΑΚΗ, Ἀπειλῆ γιά τήν Ὀρθοδοξία μᾶς (ἀντιαιρετικός ὁδηγός), ἔκδ. Σωτήρ, Ἀθήνα 1997, σ. 373 Σκοπός τοῦ ἦταν νά ἑνώσει διακεκριμένους ἀνθρώπους διαφόρων ἐπαγγελμάτων, ὅποτε νά ἔχει πρόσβαση σέ ὅλους τους τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς, Τό Διεθνές Ρόταρυ εἶναι ὁ σύνδεσμος ὅλων τῶν Ροταριανῶν Ὁμίλων, πού λειτουργοῦν σέ ὁλόκληρο τό κόσμο. Ἡ κεντρική του διοίκηση συντονίζει τή δράση ὅλων τῶν Ροταριανῶν Ὁμίλων καί ὑποβοηθάει τήν δράση τους, σέ μία ὁμοιόμορφη βάση καί τήν ἐφαρμογή τοῦ ἰδεῶν τους. Τό Διεθνές Ρόταρυ διοικεῖται ἀπό Διοικητικό Συμβούλιο, πού ἀπαρτίζεται ἀπό 14 ροταριανά ἐκλεγμένα μέλη, κατά τήν ἐτήσια Παγκόσμια Συνέδρια τῆς Ὀργάνωσης.
[6] Ὄπ. π. σ. 530-37. Ἡ κίνηση αὐτή εἶναι μία διεθνιστική ὀργάνωση, πού ἱδρύθηκε τό 1917 ἀπό τόν Melvin Jones, ἡ ὁποία κίνηση ἐξαπλώθηκε πολύ γρήγορα σέ ὅλον τόν κόσμο. Ἡ ὀργάνωση ἀποτελεῖ ἕνα καθαρά διεθνιστικό ἀνθρωποκεντρικό σύστημα, πού ὡς ὕψιστο σκοπό ἔχει τή δόξα τῶν Λάϊονς. Εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετη μέ τήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη, ΠΑΝ. ΨΑΡΟΥΔΑΚΗ, Ἡ προσφυγή κατά τῆς Μασσωνίας καί ἄλλα ντοκουμέντα, ἔκδ. Χριστιανική Δημοκρατία, Ἀθήνα 1982, σ. 86. Ὁ σκοπός τῆς ἐξάπλωσης τῆς ὀργάνωσης τῶν Λάιονς, ὅπως καί κάθε παρόμοιου συλλόγου εἶναι μέσω τῆς φιλανθρωπίας ἡ διείσδυση τῆς Στοᾶς στό σῶμα τῆς κοινωνίας καί ἡ διοχέτευση τῶν ἰδεῶν τους, πού ἀντιστρατεύονται στή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
[7] BOYER JEAN, Οἱ χειρότεροι ἐχθροί τῶν λαῶν, Β´ έκ. Ἀθῆναι 1983, σ. 114.
[8] Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ., Μασσωνισμὸς, Ἀθῆναι 1986, σ. 13.
[9] ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Χριστιανισμός καί αἱρέσεις, Σύγχρονες τάσεις, ἔκδ. Ἱερά Ἑλλάς, Θεσσαλονίκη 2005, σ. 111.
[10] Ὄπ. π., σ. 16.
[11] Ὄπ. π., σ.112.
[12] ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Ἡ Ἐβραιομασσωνία ξεσκεπάζεται, ἔκ. Ὀρθόδοξος τύπος, Ἀθήνα 1987, σ.98.
[13] ΙΩΑΝ.ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Συνομωσία καί Ἀγάπη, χ.ε., Ἀθήνα 1979, σ.75.
[14] Κ. ΧΑΡΙΤΙΔΗ, Ἡ Μασονία ὡς ἕνα φιλοσοφικό ρεῦμα, χ,ε, Ἀθήνα 1976, σ.28.
[15] ΙΩΑΝ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, ὄπ. π., σ. 23.
[16] Τ. Κ. ΚΙΛΙΦΗ., Ἡ ἐπικίνδυνη Μασωνία, Ἀθήνα 1997, σ. 24.
[17] Γ. ΨΑΛΤΑΚΗ, Ἀπειλῆ γιά τήν Ὀρθοδοξία μας (ἀντιαιρετικός ὁδηγός), ἔκδ. Σωτήρ, Ἀθήνα 1997, σ. 373.
[18] ΣΤΥΛΙΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, Ἐπισκόπου Ἀχελώου, Μικρό Χριστιανικό Λεξικό, ἔκδ. Ἀποστολική Διακονία, Ἀθήνα 1995, σ.128.
[19] ΠΑΝ.ΤΡΕΜΠΕΛΑ, ὄπ. π., σ. 216.
[20] Ὄπ. π., σ.119
[21] J. ANDERSON., A DEFENCE OF MASONRy, 1738.
[22] VERNON M., Dictionary of Beliefs and Religions, Edinburgh 2009, <<Masonry>>, σ. 218.
[23] ΙΩΑΝ. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Συνομωσία καί Ἀγάπη, χ.ε., Ἀθήνα 1979, σ.75.
[24] ΑΝ. ΑΝΤΙΝΟΥ, Ἄνθρωποι στά πολιτικά παρασκήνια, χ.ε., Ἀθήνα 1987, σ. 79.
[25] Τ. Κ. ΚΙΛΙΦΗ., Ἡ ἐπικίνδυνη Μασωνία, ὄπ. π., σ. 28.
[26] Ὄπ. π., σ. 25.
[27] ΣΤΕΦ. ΕΛΜΑΖΗ, Μυστικές ἐταιρίες, ἔκδ. Ἀρχέτυπο, Ἀθήνα , σ. 56.
[28] Τ. MARRS., Τά ἀπόκρυφα μυστικά τῆς Μασωνίας, ὄπ. π., σ. 5.
[29] F.W. HAACK, Geheimreligion der Wissenden, Mϋnchen 1988, σ. 6-7.
[30] ΑΝ. ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ., «Ὁ Ἀποκρυφισμός στό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας», Τεύχη 4ον– 10ον, Ἐκδόσεις Διάλογος, Ἀριθ. 15. Τῆς Ὑπηρεσίας Ἐνημερώσεως Διαλόγου καί Πολιτισμοῦ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, σέ συνεργασία μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση Γονέων γιά τήν Προστασία τῆς Οἰκογενείας καί τοῦ ἀτόμου.
