Βρισκόμαστε μιά Κυριακή πρό τῶν Χριστουγέννων, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί τό Εὐαγγέλιο μᾶς περιέγραψε ἀναλυτικά τό γενεαλογικό δένδρο τοῦ Κυρίου μας. Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος ἀρχίζει τή γενεαλογία ἀπό τόν Ἀβραάμ καί φθάνει ὥς τόν Χριστό. Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς ἀρχίζει ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τήν ἀναβιβάζει ὥς τόν Θεό.
Δύο εἶναι οἱ γεννήσεις τοῦ Κυρίου μας. Ἡ μία θεϊκή, ἐκ τοῦ Πατρός, ἄνευ μητρός ἀχρόνως καί ἡ ἀνθρώπινη μέσα στό χρόνο ἀπό μητέρα χωρίς πατέρα. Πράγματι ὁ Χριστός δέν εἶναι μόνο Θεός, οὔτε μόνο ἄνθρωπος. Εἶναι Θεάνθρωπος, δηλαδή τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Ὁ Θεός Λόγος, τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας καί Ὁμουσίου Τριάδος, προσέλαβε ἐν χρόνῳ τήν ἀνθρώπινη φύση, γιά νά τήν ἁγιάση καί νά τήν ἀνεβάση μαζί Του στόν Οὐρανό.
Οἱ ἀπόγονοι τῶν Ἰουδαίων, ἀρνούμενοι Αὐτόν πού ἦλθε, προσδοκοῦν κακῶς τόν ἐρχόμενο. Ἡ Προφήτης Ἡσαΐας τό ἀποκάλυψε ξεκάθαρα ὅτι ἡ Παρθένος θά γεννήση Υἱό καί θά ὀνομασθῆ Ἐμμανουήλ. Ἄν αὐτοί πού παραδέχονται τούς Προφῆτες δέν πιστεύουν στήν φωνή τοῦ Ἡσαΐου, τότε κακῶς ὀνομάζονται ἀπόγονοι τῶν Προφητῶν. Ἄν ὁ Χριστός δέν γεννήθηκε ἀπό Παρθένο, τότε κατηγοροῦν τόν Προφήτη ὡς ψεύτη.
Ἡ διδασκαλία γιά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ δέν διδάσκεται ἀπό κάποιον πού μπορεῖ νά ἐγείρη ὑποψίες, ἀλλά ἀπό ἀνθρώπους θεοφώτιστους πρίν ἀπό χίλια καί πλέον χρόνια.
Σέ ἕξι μέρες κατασκεύασε ὁ Θεός τόν κόσμο. Ὁ κόσμος ἔγινε γιά τόν ἄνθρωπο καί ὅλα τά δημιουργήματα γιά νά τόν ὑπηρετοῦν. Γιατί αὐτός εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ὅμως ὁ φθόνος τοῦ Διαβόλου τόν ἐξεδίωξε ἀπό τόν Παράδεισο καί χαίρεται γιά τήν πτώση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Μετά τήν ἔξωση ἀπό τόν Παράδεισο ἀρχίζουν τά δεινά τῆς ἀνθρωπότητος καί οἱ κάθε εἴδους κακίες. Πρῶτος ὁ Κάϊν γίνεται ἀδελφοκτόνος. Ἔπειτα ἀκολουθεῖ ὁ κατακλυσμός, ἐξ αἰτίας τῆς κακίας τῶν ἀνθρώπων. Ἀργότερα ἦλθε τό πῦρ στούς Σοδομίτες γιά τίς παρανομίες τους. Μετά ἀπό χρόνια ὁ Θεός ἐξέλεξε τόν Ἰσραήλ, ὡς περιούσιο λαό, ἀλλά καί αὐτό τό γένος διεστράφη. Τή στιγμή πού ὁ Μωϋσῆς παρίστατο στό ὄρος, κάτω ὁ λαός προσκυνοῦσε τό μοσχάρι. Μετά τόν Μωϋσῆ στάλθηκαν οἱ Προφῆτες, ἀλλά κι αὐτοί δέν κατόρθωσαν νά νικήσουν τήν πενυματική ἀσθένεια. Οἱ Προφῆτες ἱκέτευαν τόν Θεό γιά τή σωτηρία τοῦ Ἰσραήλ καί τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Καί ὁ Κύριος ἐπάκουσε τῆς δεήσεως. Ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλε τόν Μονογενῆ Του Υἱό νά σώση τόν κόσμο.
Ὁ θάνατος εἰσῆλθε στόν κόσμο διά παρθένου, τῆς Εὔας. Ἔπρεπε ἀπό παρθένο νά φανερωθῆ καί ἡ ζωή, ὥστε καθώς ἐκείνη τήν ἀπάτησε τό φίδι, ἔτσι κι αὐτήν νά τήν εὐαγγελισθῆ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Μέ τά ἴδια ὅπλα, πού μᾶς πολέμησε ὁ διάβολος, μέ αὐτά ἀκριβῶς ἔχουμε σωθῆ. Ὁ διάβολος χρησιμοποίησε τή σάρκα ὡς ὄργανο, γιά νά μᾶς ἐξοντώση. Τήν ἀνθρώπινη σάρκα φόρεσε καί ὁ Κύριος γιά νά μᾶς σώση.
Ἔπρεπε ὁ Κύριος νά πάθη γιά μᾶς. Τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἔγινε δόλωμα γιά τόν θάνατο, τό Πανάχραντο Σῶμα τοῦ Θεανθρώπου ἔγινε τό δόλωμα γιά τή νίκη τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου. Γιατί μέ τόν θάνατο πού γεύθηκε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος καί μέ τήν Ἀνάστασή Του, ἀνέστησε καί τήν ἀνθρώπινη φύση.
Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά ἐκπληρωθῆ τό σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ἡ θεία διδασκαλία μέσα στίς Γραφές εἶναι αὐτή πού μᾶς ὁδηγεῖ στή σωτηρία. Ἐκεῖ μέσα συναντῶνται οἱ Προφητεῖες καί ἡ ἐκπλήρωσή τους στό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε χρέος, ὡς Χριστιανοί, νά κρατήσουμε ἀλώβητη αὐτή τήν ἱερή παρακαταθήκη, τήν Ἁγία Ὀρθόδοξη Πίστη μας.
Τό μέγιστο γεγονός τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου θά ἑορτάσουμε σέ λίγες ἡμέρες. Γεγονός κοσμοϊστορικό καί πνευματικό ὁρόσημο τοῦ κόσμου, ἀφοῦ τό ἀνθρώπινο γένος ἐλευθερώθηκε ἀπό τή δουλεία τοῦ θανάτου. Τήν Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καλούμαστε καί τιμήσουμε καί νά ἑορτάσουμε, εὐχαριστώντας καί δοξολογώντας τόν Τριαδικό Θεό γιά τήν σωτηρία πού μᾶς παρέχεται καί γιά τήν ἐπάνοδό μας στό ἀρχαῖο κάλλος. ΑΜΗΝ.
