Στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή ἀναφέρονται δύο γεγονότα: Ἡ φυγή τῆς ἁγίας Οἰκογένειας στήν Αἴγυπτο, μέ σκοπό τήν διάσωση τοῦ Θείου Βρέφους ἀπό τήν μανία τοῦ Ἡρώδη, καί ἡ σφαγή τῶν νηπίων τῆς Βηθλεὲμ.
Γνωρίζουμε ἀπό τίς ἱστορικές πηγές ὅτι ὁ Ἡρώδης ὁ Μέγας ἦταν παθολογικά αἱμοχαρής ἄνθρωπος καί ὅτι παρέμεινε στήν ἐξουσία γιά τριάντα χρόνια μέ δολοπλοκίες, ἐγκληματικές μεθοδεύσεις καί δολοφονίες. Πλῆθος ἀνθρώπων ἀπ᾿ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα ὁδηγήθηκαν στόν θάνατο. Ἀκόμη καί ἡ σύζυγός του καί τά τρία παιδιά του θανατώθηκαν ἐξ αἰτίας κάποιας ὑποψίας γιά ἀνατροπή του. Ἔτσι, ἦταν ἐπακόλουθο νά διατάξη τήν σφαγή κάποιων νηπίων, ὅταν πληροφορεῖται ἀπό τούς Μάγους τῆς Ἀνατολῆς καί ἀπό τούς ἑρμηνευτές τῶν προφητειῶν γιά τήν γέννηση στή Βηθλεὲμ ἑνός Μεσσία. Ὅπως ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο, Ἄγγελος Κυρίου ἀποκαλύπτει στόν Ἰωσήφ τίς προθέσεις τοῦ Ἡρώδη καί δίνει ἐντολή σ᾿ αὐτόν νά πάρη τόν Χριστό καί τήν Μητέρα Του καί νά πορευθοῦν στήν Αἴγυπτο.
Γιατί, ὅμως, στήν Αἴγυπτο; Ἡ Αἴγυπτος, διά μέσου τῶν αἰώνων, προβαλλόταν ὡς χώρα δύναμης καί πλούτου. Ἐκεῖ εἶχαν καταφύγει οἱ ἀρχαῖοι Ἰσραηλίτες γιά τήν διάσωσή τους ἀπό τόν φοβερό λιμό καί ἔμειναν δοῦλοι γιά τετρακόσια χρόνια. Στήν Αἴγυπτο κινδύνευσαν μέ ἀφανισμό, ὅταν ὁ Φαραώ διέταξε τήν θανάτωση τῶν πρωτοτόκων ἀρρένων τέκνων. Ὅμως, μέ τόν Μωϋσῆ ἔγινε ἡ μεγάλη ἔξοδος γιά τήν διάσωσή τους καί τήν ἀνεύρεση τῆς γῆς τῆς ἐπαγγελίας. Ἀπό τότε ἀρχίζει ὁ Ἰσραήλ ν᾿ ἀποκτᾶ συνείδηση ὡς λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
Καί τώρα, μέ ἀφορμή τήν ἀπειλή τοῦ Ἡρώδη πού θέλει νά φονεύση τόν Χριστό, ἡ ἱστορία διαπλέκεται καί πάλι μέ τήν Αἴγυπτο. Ἡ σημερινή περικοπή προβάλλει μέ ἔμφαση τήν πληροφορία καί τήν διαβεβαίωση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ὅτι «ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου». Ἀπό ἐδῶ ἀρχίζει ἡ ἱστορία τοῦ νέου Ἰσραήλ, τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἰησοῦς, ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τόν λαό τοῦ Θεοῦ, ὅλο τόν κόσμο, γιά μιά νέα μεγαλειώδη ἔξοδο ἀπό τήν δουλεία τῆς ἁμαρτίας.
Τό δεύτερο γεγονός τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς εἶναι ἐκεῖνο τῆς σφαγῆς τῶν νηπίων. Γιά νά ἱκανοποιηθῆ ἡ θηριωδία τοῦ Ἡρώδη, τά ἀθῶα νήπια «ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω» ἔχυσαν τό αἷμα τους καί ἔγιναν οἱ πρῶτοι μάρτυρες τῆς Πίστεως. Ἔτσι κατανοοῦμε ὅτι ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας οὐσιαστικά εἶναι μαρτυρική καί ἡ πορεία της διά μέσου τῶν λαῶν, τῶν ἐθνῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι καί θά εἶναι θυσιαστική καί ὄχι ἐξουσιαστική, ἀκριβῶς ὅπως συνέβη καί μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό πού μαρτύρησε καί θυσιάσθηκε πάνω στόν Σταυρό.
Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέει γιά τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ: «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον». Δικοί του δέν ἦταν μόνο οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλά ὅλος ὁ κόσμος. Ὁ Χριστός διώκεται μέχρι σήμερα, ὅπως ἀκριβῶς διώχθηκε στήν Αἴγυπτο τόν καιρό τῆς Γεννήσεώς Του ἐπί τῆς γῆς. Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου ἐλέγχει τόν κόσμο καί γι᾿ αὐτό εἶναι ἐνοχλητική.
Τελικά ὁ Ἰησοῦς νικᾶ καί θριαμβεύει. «Τεθνήκασιν οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ Παιδίου», φωνάζει ὁ Ἄγγελος στόν Ἰωσήφ. Ὁ αἱμοσταγής τύραννος τῆς Ἰουδαίας πέθανε. Καί νίκησε ὁ Ἰησοῦς, τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ. «Ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ». Ὁ Ἰησοῦς καί ἡ Ἐκκλησία Του νίκησε καί ἐξακολουθεῖ νά νικᾶ ὅλους ἐκείνους πού τήν εἰρωνεύονται καί τήν περιφρονοῦν. Ἄς θυμηθοῦμε τά ἀθάνατα λόγια τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Πόσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο; αὕτη δὲ ὑπὲρ τὸν οὐρανὸν ἀναβέβηκε. Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾷ· ἐπιβουλευομένη περιγίνεται· ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν· κλυδωνίζεται, ἀλλ᾿ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλὰ νουάγιον οὐχ ὑπομένει· παλαίει, ἀλλ᾿ οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ᾿ οὐ νικᾶται». Δέν εἶναι τυχαῖο πού ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου προβάλλει τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ὡς ἀδύνατου, εὐάλωτου καί θυσιαζομένου Ἀμνοῦ.
Ἀδελφοί μου, οἱ Ἡρῶδες δέν ἔλειψαν ποτέ, οὔτε καί θά λείψουν. Ἡ ζωή μας καί ἡ ἱστορία μας, εἴτε ὡς ἄτομα, εἴτε ὡς λαοί καί ἔθνη, πάντα σχετίζονται μέ κάποια «αἰγυπτιώδη» δουλεία καί ἀνελευθερία. Εἶναι ἀδύνατο νά ἀποφύγουμε τήν ἀπειλή καί τήν βία τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Πάντα μπροστά μας θά παρουσιάζονται Ἡρῶδες. Ἡ μαρτυρική ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας τό ἐπιβεβαιώνει αὐτό ἱστορικά.
Εἶναι ἀνάγκη νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι «οὐκ ἔχομεν μένουσαν πόλιν». Κατά συνέπειαν πάντα προβάλλει μπροστά μας ἡ ἀνάγκη μιᾶς νέας ἐξόδου ἀπό τήν προσωπική μας δουλεία. Ἄς ἀναζητήσουμε, λοιπόν, τόν δικό μας ἀρχηγό γι᾿ αὐτήν τήν ἔξοδο, τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό. ΑΜΗΝ.
