Ἡ φυγή τοῦ Ἰησοῦ στήν Αἴγυπτο καί οἱ διωγμοί πού ἐπακολούθησαν στή ζωή Του, μέ ἀποκορύφωμα τόν Σταυρικό θάνατο, εἶναι μιά μορφή τοῦ αἰωνίου πολέμου, πού ἀπό τήν ἐποχή τῆς πτώσεως διεξάγεται μεταξύ τοῦ Σατανᾶ καί τοῦ Θεοῦ, τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί τοῦ φωτός, τοῦ δράκοντος καί τοῦ Ἀρνίου. Ἀπό τόν σκληρό αὐτό πόλεμο νικητής θά βγεῖ ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος θά συντρίψει τόν Ἀντίχριστο καί τούς ὑπηρέτες του. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ σκότους θά Τόν ἀνεβάσουν στόν Σταυρό, ἀλλά ἀπό τόν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ θά λάμψει ὡς ὁ ἥλιος πού θά φωτίσει τά πέρατα τῆς γῆς. Τήν ἴδια τύχη θά ἔχει καί ἡ Ἐκκλησία Του. Θά βαφεῖ μέ τά αἵματα τῶν μαρτύρων της, θά ἁλυσοδεθεῖ μέ τά δεσμά τῶν δημίων της, θά διωχθεῖ, θά κατέβει στίς κατακόμβες, θά κρυφτεῖ στίς ὀπές τῆς γῆς καί στά σπήλαια τῶν ὀρέων, ἀλλά δέν θά συντριβεῖ, θά μεγαλουργήσει μέσα ἀπό τόν πόνο καί τήν ἐξουθένωση, θά θριαμβεύσει μέσα ἀπό τό μαρτύριο καί τόν ἐξευτελισμό. Ἄν γιά τόν κόσμο ἡ καταφρόνηση καί ὁ διωγμός εἶναι αἰτία πόνου καί θλίψεως, γιά τόν χριστιανό γίνεται αἰτία χαρᾶς καί ἐλπίδος, γιατί μέσα ἀπ᾿ αὐτόν βλέπει τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἁγιασμό τῆς ψυχῆς καί τή σωτηρία τοῦ κόσμου. «Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι...» (Ματθ. ε΄, 11) εἶπε ὁ Κύριος γι᾿ αὐτούς πού γιά τό Ὄνομά Του διώκονται.
Ἀπό τά πρῶτα βήματα τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του ὁ Ἰησοῦς γεύεται τό πικρό ποτήρι τῶν διωγμῶν, ἀλλά συγχρόνως καί τήν κραταιά προστασία τοῦ Θεοῦ. Ὁ θηριώδης Ἡρώδης ἀναζητεῖ τό Παιδίο γιά νά τό φονεύσει καί ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ παρουσιάζεται στόν ὕπνο τοῦ προστάτου Ἰωσήφ καί τόν συμβουλεύει: «ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρώδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό». Καί ἐνῶ ὁ Ἡρώδης μέ τήν ἀπάνθρωπη σφαγή τῶν νηπίων τῆς Βηθλεέμ νομίζει ὅτι ἀπαλλάχθηκε ἀπό τόν ἐπίζηλο βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, ἐκεῖνος ἀθόρυβα στήν ξένη χώρα ἡλικιώνεται γιά νά ἐπιστρέψει ἰσχυρός μετά τό θάνατο τοῦ Ἡρώδη καί νά κηρύξει τήν νέα Βασιλεία τῶν ψυχῶν.
Ἐκκλησία τῶν μαρτύρων ὀνομάζεται ἡ Ἐκκλησία τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων. Ἑκατομμύρια εἶναι οἱ γνωστοί καί ἄγνωστοι μάρτυρες πού δέν κάμφθηκαν μέ τά βασανιστήρια, πού δέν ὑποχώρησαν μέ τίς ὑποσχέσεις, πού προτίμησαν τόν ἔνδοξο θάνατο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά τό θρίαμβο τῆς Πίστεως. Σκληροί τύραννοι καί διῶκτες, ὅπως ὁ Νέρων, ὁ Δέκιος, ὁ Διοκλητιανός καί τόσοι ἄλλοι, μέ λύσσα ἐκήρυξαν ἀπηνῆ διωγμό κατά τῆς ἀρτιγέννητης Ἐκκλησίας καί ἐνόμισαν ὅτι μέ τή βία καί τή δύναμη πού διέθεταν θά ἔκαμπταν τό φρόνημα τῶν ἡρώων της πίστεως.
Μετά τούς διωγμούς ἦλθαν ἄλλου εἴδους διωγμοί μέσα ἀπό τά σπλάγχνα τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας. Σχίσματα καί αἱρέσεις τραυματίζουν τή ἑνότητά της καί ξεσχίζουν τόν χιτῶνα της. Οἱ ἐγωισμοί καί οἱ μισαλλοδοξίες τήν σέρνουν σέ μιά τραγική περιπέτεια, ἀπό τήν ὁποία ὕστερα ἀπό αἰώνων ταλαιπωρία ἐξέρχεται τραυματισμένη. Ἀδελφοί διώκουν ἀδελφούς. Χριστιανοί φονεύουν χριστιανούς. Ὑπερήφανα μέλη της γίνονται ὄργανα τοῦ διαβόλου καί ἐγωιστικά κηρύττουν νέα δόγματα. Ἀναστατώνουν τήν Ἐκκλησία καί τήν βυθίζουν σέ μιά περιπετειώδη θλίψη, πού δυστυχῶς συνεχίζεται στίς μέρες μας.
Στούς νεωτέρους χρόνους μέσα ἀπό τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἀναπηδοῦν οἱ ἀρνητές, οἱ ὀρθολογιστές, οἱ ὑλιστές. Βρίζουν καί συκοφαντοῦν τήν Ἐκκλησία, διακωμωδοῦν τά ὅσια καί ἱερά καί προσπαθοῦν στή θέση τῆς Ἐκκλησίας νά βάλουν μιά «φυσική θρησκεία». Ἄνθρωποι τῆς ὕλης, δημιουργοῦν μιά κοινωνία ἀτόμων προορισμένων νά ζήσουν σάν νούμερα μιᾶς μηχανῆς καί ὄχι σάν πρόσωπα ἑνός κόσμου, πού ἔχει μέν τήν ἀρχή του ἐδῶ, ἀλλά συνεχίζεται καί μετά τόν θάνατο.
Οἱ ἄνθρωποι τῆς σημερινῆς ἐποχῆς περισσότερο ἐνδιαφέρονται γιά τήν ἀνάπαυση τοῦ σαρκίου τους καί ἐλάχιστα γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τους, πού κατατυραννεῖται ἀπό τόσα ψυχολογικά προβλήματα. Ἀπό ὅλα τά μέσα πού διαθέτει ἡ κοινωνία γίνεται μιά φοβερή ἀντιπνευματική προπαγάνδα, ἡ ὁποία ἔχει ὀλέθριες ἐπιπτώσεις σέ ὅλους. Θεοποιεῖται ἡ σάρκα, ἀμβλύνεται ἡ συνείδηση, ἰσοπεδώνονται οἱ ἀξίες, κρημνίζονται τά ἰδανικά καί κηρύττεται μιά καινούργια θρησκεία, πού κέντρο ἔχει, ὄχι τόν Θεό, ἀλλά τόν ἄνθρωπο.
Σήμερα οἱ διῶκτες τοῦ Χριστιανισμοῦ φοροῦν τό προσωπεῖο τοῦ πολιτισμένου, τοῦ μοντέρνου, τοῦ ἀπελευθερωμένου, τοῦ προοδευτικοῦ. Δέν ἐξαπολύουν διατάγματα, ἀλλά ὕπουλα μεθοδεύουν τή διαίρεση καί τό σχίσμα, μέσα ἀποτελεσματικά γιά τήν ἀναστάτωση τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι καί σήμερα διώκεται ὁ Χριστός καί μαζί μέ τόν Χριστό διώκονται ὅσοι Τόν πιστεύουν ἀληθινά. «Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν» (Ἰωάν. ιε΄, 20) εἶπε ὁ Κύριος στούς μαθητάς Του καί ἐξακολουθεῖ νά λέγει σέ ὅλους τούς πιστούς. Ἡ χριστιανική ζωή εἶναι ἄρρηκτα ἑνωμένη μέ τόν διωγμό. Πάντα θά ὑπάρχουν ὄργανα τοῦ Σατανᾶ, πού θά προσπαθοῦν νά χωρίσουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό.
Ἀδελφοί, ὁ Χριστός δέν μᾶς ὑποσχέθηκε στόν κόσμο αὐτό δόξες καί τιμές. «Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε» μᾶς εἶπε. Καί συνέχισε: «ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄, 33). Ἄς Τόν καταδιώκουν οἱ ἐχθροί Του. Ἄς ὑβρίζουν τήν Ἐκκλησία Του. Ἄς συκοφαντοῦν τούς λειτουργούς Του. Ἄς εἰρωνεύονται τούς πιστούς Του. Ἐκεῖνος καί πάλι θά νικήσει.
Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἄς μαίνεται ἡ θάλασσα, δέν μπορεῖ νά διαλύσει τήν πέτρα· ἄς σηκώνονται τά κύματα, τό πλοῖο τοῦ Ἰησοῦ, τήν Ἐκκλησία, δέν μποροῦν νά τό καταποντίσουν». ΑΜΗΝ.
