Το Μεγάλο Σάββατο 27 Απριλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον κατάμεστο παλαιό Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Αποστόλων Παύλου και Πέτρου Βεροίας.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν».
Μέγα Σάββατο σήμερα, παραμονή τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, καί πρό ὀλίγου ἀκούσαμε στά ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τήν ἀρχή τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως, τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν».
Μέ αὐτό τό ἀνάγνωσμα εἴχαμε ἀρχίσει τήν Καθαρά Δευτέρα τόν δρόμο τῆς νηστείας καί τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος στό στάδιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Εἴχαμε ἀρχίσει τήν προσπάθεια τῆς ἀναδημιουργίας τοῦ ἔσω ἀνθρώπου μας μέ τή μετάνοια, τή νηστεία, τήν ἄσκηση καί τήν προσευχή, καί αὐτό μᾶς ὑπενθύμιζαν τά ἀναγνώσματα γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό.
Καί σήμερα ὁ κύκλος αὐτός τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς κλείνει, καί ἡ Ἐκκλησία μας διαβάζει καί πάλι τό ἴδιο ἀνάγνωσμα ἀπό τήν ἀρχή τῆς Γενέσεως.
Γιατί τό κάνει αὐτό ἄραγε; Τό κάνει γιά δύο λόγους. Ὁ πρῶτος εἶναι διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τήν ἀρχή καί τήν ἀφετηρία τῆς ἀναδημιουργίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ ἁμαρτία καί ὁ θάνατος μέ τά ὁποῖα εἶχε συμπορευθεῖ γιά αἰῶνες ὁ ἄνθρωπος καταργοῦνται. Τά δεσμά τοῦ Ἅδου λύονται. Ἡ κτίση παύει νά συστενάζει καί αὐτή μαζί μέ τόν ἄνθρωπο ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας του. Ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό ἀποκαθίσταται καί «ζωή πολιτεύεται», ὅπως θά ἀκούσουμε ἀπόψε τό βράδυ στόν Κατηχητικό Λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.
Ὁ Θεός μᾶς χαρίζει διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ τή δυνατότητα μιᾶς νέας ζωῆς καί μᾶς καλεῖ νά περιπατήσουμε «ἐν καινότητι ζωῆς», ἀναγεννώμενοι πνευματικά διά τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν πού πηγάζει ἀπό τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας καί τήν κατά Χριστόν ζωή πού μᾶς προσφέρει μέ τήν Ἀνάστασή του.
Ὁ δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας διαβάζει καί πάλι σήμερα τήν ἀρχή τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως εἶναι γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι, ἀκόμη καί ἐάν κλείνει αὐτός ὁ κύκλος τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὁ κύκλος τοῦ ἐντονοτέρου ἀγῶνος γιά τήν πνευματική μας ἀναγέννηση, ἡ προσπάθειά μας δέν τελειώνει. Γιατί ποτέ κανείς δέν φθάνει στό τέλος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποτέ δέν τελειώνει ὁ πνευματικός ἀγώνας, ἀλλά ἡ προσπάθειά μας πρέπει νά εἶναι διαρκής, ἐφόσον ἡ ἁμαρτία ὑφίσταται στόν κόσμο καί ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἐπιρρεπής σέ αὐτήν. Γι᾽αὐτό καί πάντοτε πρέπει νά κάνουμε νέα ἀρχή στόν ἀγώνα καί τήν προσπάθειά μας καί νά μήν ἐπαναπαυόμαστε ποτέ.
Αὐτό ὅμως σημαίνει ἀκόμη ὅτι ὁ Θεός δέν μᾶς δίδει μία μόνο εὐκαιρία γιά νά ἀρχίσουμε ἤ γιά νά ἀνανεώσουμε τήν προσπάθειά μας νά ἀνακαινίσουμε τόν ἔσω μας ἄνθρωπο, ἀλλά μᾶς δίδει πολλές καί συνεχεῖς εὐκαιρίες, κατανοώντας τήν ἀδυναμία μας, τή ραθυμία μας καί τήν ἀδιαφορία μας πού μᾶς κάνουν νά χάνουμε τίς πνευματικές εὐκαιρίες, νά τίς ἀφήνουμε νά περνοῦν καί νά ἀμελοῦμε τή σωτηρία μας.
Ὅμως ὁ Χριστός ἐπιθυμεῖ διακαῶς τή σωτηρία μας. Γι᾽ αὐτό, ἄλλωστε, ἔγινε ἄνθρωπος καί σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε, γιά νά μᾶς χαρίσει τή λύτρωση καί τή σωτηρία. Γι᾽ αὐτό καί μᾶς δίδει τόσες εὐκαιρίες. Γι᾽ αὐτό καί θά ἀκούσουμε ἀπόψε στόν Λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πού προανέφερα, ὅτι ὁ Χριστός δέχεται τούς πάντες, καί τόν πρῶτο καί τόν ἔσχατο καί αὐτόν ἀκόμη πού ἔφθασε καί τήν δωδεκάτη. Διότι δέν θέλει κανένας νά χαθεῖ, ἀρκεῖ νά προσπαθήσει, ἀρκεῖ νά οἰκειοποιηθεῖ τή χάρη τῆς Ἀναστάσεως, τή χάρη τῆς ἀφέσεως καί τῆς λυτρώσεως τῶν ἁμαρτιῶν ἡ ὁποία ἐπήγασε ἀπό τόν τάφο τοῦ Κυρίου μας, καί νά ἀγωνισθεῖ γιά τήν ἀναδημιουργία τοῦ ἑαυτοῦ του.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, τήν ὁποία ἤδη προανήγγειλε σήμερα μέ τούς ὕμνους καί τά ἀναγνώσματά της ἡ Ἐκκλησία μας, εἶναι μία τέτοια εὐκαιρία, τήν ὁποία μᾶς ὑπενθύμισε καί τό ἀνάγνωσμα ἀπό τό βιβλίο τῆς Γενέσεως.
Ἄς μήν τήν ἀφήσουμε ἀναξιοποίητη, ἀλλά ἄς προσφέρουμε τήν ψυχή μας στόν Χριστό, πού σέ λίγες ὧρες θά ἀναστηθεῖ, γιά νά τήν ἀναστήσει μαζί του καί νά τήν ἀνακαινίσει.
Ἄς τοῦ προσφέρουμε τή μετάνοιά μας καί τή θέλησή μας ὥστε νά δημιουργήσει μέσα μας τόν νέον ἄνθρωπο, «τόν κατά Θεόν κτισθέντα» καί τόν ἀνακαινούμενο μέ τή χάρη τῆς Ἀναστάσεώς του καί νά μᾶς χαρίσει τή σωτηρία.
