Την Κυριακή 17 Οκτωβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναούσης.
Στο τέλος τελέστηκε Δοξολογία για την 109η επέτειο της απελευθερώσεως της πόλεως από τον τουρκικό ζυγό παρουσία των τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών, ενώ ακολούθησε τρισάγιο και κατάθεση στεφάνων στο ηρώο της πόλεως.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Καί ἕτερον ἔπεσεν εἰς τήν γῆν τήν ἀγαθήν καί φυέν ἐποίησεν καρπόν ἑκατονταπλασίονα».
Στήν πνευματική σπορά ἀναφέρεται ὁ Χριστός στήν παραβολή τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου πού μᾶς εἶναι γνωστή ὡς παραβολή τοῦ σπορέως.
Ἀκούοντας τήν παραβολή αὐτή ἑστιάζουμε συνήθως στήν ἑρμηνεία τῶν στοιχείων πού ἐμποδίζουν τήν καρποφορία τῆς θείας σπορᾶς καί ἐπιχειροῦμε νά διερευνήσουμε ποιό ἀπό αὐτά μᾶς ἀφορᾶ, ἔτσι ὥστε ὁ θεῖος σπόρος δέν καρποφορεῖ στίς ψυχές μας.
Σήμερα ὅμως ἡ ἐπέτειος τῶν Ἐλευθερίων τῆς πόλεώς μας ἀπό τόν τουρκικό ζυγό μᾶς παρακινεῖ νά ἑστιάσουμε στήν τελευταία περίπτωση πού ἀναφέρει ὁ Χριστός στήν παραβολή, νά ἑστιάσουμε στόν σπόρο πού ἔπεσε «εἰς τήν γῆν τήν ἀγαθήν καί φυέν ἐποίησεν καρπόν ἑκατονταπλασίονα». Καί μᾶς παρακινεῖ ἀκόμη νά τήν συνδυάσουμε μέ τόν προφητικό λόγο τοῦ Κυρίου μας: «ἐάν μή ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσών εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ αὐτός μόνος μένει· ἐάν δέ ἀποθάνῃ, πολύν καρπόν φέρει».
Ὁ σπόρος τῆς σημερινῆς παραβολῆς δέν εἶναι μόνο ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν πέσει σέ ἀγαθή γῆ, στίς καλοπροαίρετες δηλαδή καί εὐσεβεῖς ψυχές τῶν πιστῶν ἀνθρώπων, φυτρώνει καί ἀποδίδει πλούσιους καρπούς, ἔργα δηλαδή ἀρετῆς καί ἁγιότητος. Εἶναι καί τά πιστά καί εὐσεβῆ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα, ἀφοῦ καλλιέργησαν στήν ἀγαθή γῆ τῆς ψυχῆς τους τόν σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου καί ἀπέδωσαν καρπόν πολύν, ἐπέλεξαν στή συνέχεια τόν δρόμο τῆς προσφορᾶς καί τῆς θυσίας, ἐπέλεξαν νά γίνουν σπόρος καί νά ἀποθάνουν γιά τό κοινό καλό, νά ἀποθάνουν φέροντας «πολύν καρπόν» γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους.
Αὐτό ἔκαναν οἱ πρόγονοί μας, οἱ πατέρες καί οἱ μητέρες μας, πού ἐπαναστάτησαν γιά νά ἀποτινάξουν τόν βαρύ τουρκικό ζυγό· πού ἀποφάσισαν μέ γενναιότητα καί τόλμη νά προσφέρουν τή ζωή τους καί τήν ὕπαρξή τους «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία». Αὐτό ἔκαναν οἱ πρόγονοί μας πού θυσίασαν τή ζωή τους κατά τό ὁλοκαύτωμα τῆς Ναούσης εἴτε μαχόμενοι γιά τήν ἐλευθερία εἴτε πέφτοντας στά νερά τῆς Ἀράπιτσας εἴτε μαρτυρώντας γιά τήν πίστη τους στόν Χριστό στό Κιόσκι καί στίς φυλακές τοῦ Λουμπούτ πασᾶ στή Θεσσαλονίκη.
Θά μποροῦσαν νά μήν ἐπαναστατήσουν, θά μποροῦσαν νά μήν διακινδυνεύσουν τή ζωή καί τά προνόμιά τους. Ὅμως δέν τό ἔκαναν. Ἐπέλεξαν νά ξεσηκωθοῦν γιά τό κοινό καλό, γιά τήν ἐλευθερία, πού ἤξεραν πώς ἴσως δέν θά μπορέσουν νά τήν ἀπολαύσουν οἱ ἴδιοι. Προτίμησαν νά θυσιασθοῦν καί ἔγιναν ὁ σπόρος πού ἔπεσε στή γῆ γιά νά ἀποδώσει καρπό. Ἔγιναν ὁ σπόρος πού πέθανε καί βλάστησε 90 περίπου χρόνια ἀργότερα τήν ἐλευθερία γι᾽ αὐτήν τήν πόλη καί γιά τή Μακεδονία μας. Γιατί ἡ δική τους θυσία, ἡ θυσία καί τό μαρτύριο τῶν ἡρωικῶν Ναουσαίων, ἦταν ἡ ἀπαρχή τῆς ἐλευθερίας τῆς πόλεώς μας τό 1912. Ὁ δικός τους ξεσηκωμός, ἡ δική τους συμμετοχή στήν ἑλληνική ἐπανάσταση τοῦ 1821 γιά τήν ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους ἦταν αὐτή πού ἔκανε τόν ἐλεύθερο Ἑλληνισμό νά αἰσθάνεται τό χρέος καί τήν ἀνάγκη νά ἐλευθερώσει καί τή Μακεδονία καί τή Νάουσα καί ὁλόκληρη τήν περιοχή μας, πού στέναζε ἀκόμη κάτω ἀπό τόν τουρκικό ζυγό ἀλλά καί ἀπό τίς ἐχθρικές βλέψεις γειτονικῶν λαῶν πού ἐποφθαλμιοῦσαν τή Μακεδονία καί ἐμπόδισαν τήν ἀπελευθέρωσή της μέ τόν Μακεδονικό ἀγώνα πού εἶχε προηγηθεῖ.
Ἑορτάζοντας, λοιπόν, σήμερα τά Ἐλευθέρια τῆς πόλεώς μας, τῆς ἡρωικῆς πόλεως τῆς Ναούσης ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, λίγους μῆνες πρίν νά ἑορτάσουμε τή συμπλήρωση 200 χρόνων ἀπό τό ὁλοκαύτωμά της τό 1822, τιμοῦμε ὅλους ὅσους ἀγωνίσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία μας. Ὅλους ὅσους ἀγωνίσθηκαν γιά νά διατηρηθεῖ ἡ πίστη καί ἡ ἐλπίδα γιά τήν ἐλευθερία. Ὅλους ὅσους ἔδωσαν τή ζωή τους στόν κοινό ἀγώνα τοῦ Ἔθνους γιά τήν ἀνεξαρτησία καί τήν ἐλευθερία. Τούς τιμοῦμε μνημονεύοντας «τῆς ὑπερόχου αὐτῶν θυσίας», ἀλλά καί μή ξεχνώντας ὅτι εἶναι καί δικό μας χρέος νά βάζουμε τό κοινό συμφέρον, νά βάζουμε τό συμφέρον τῆς πατρίδος καί τοῦ Ἔθνους μας πάνω ἀπό τό προσωπικό καί ἰδιοτελές μας συμφέρον, πάνω ἀπό τίς μικρότητες καί τίς διχόνοιες πού μᾶς χωρίζουν, νά εἴμαστε ἐνεργοί πολίτες γιά νά συμβάλλουμε καί ἐμεῖς στήν ἐνίσχυση καί στήν πρόοδο τῆς πατρίδος μας, χωρίς νά ἐπαναπαυόμεθα σέ ὅσα μᾶς χάρισαν οἱ πατέρες μας μέ τή θυσία καί τό αἷμα τους, ἀλλά νά συνεισφέρουμε ὅσο περισσότερο μποροῦμε γιά νά παραδώσουμε στίς νεώτερες γενεές τήν πατρίδα μας καλύτερη ἀπό ὅ,τι τήν παραλάβαμε. Αὐτό περιμένουν ἀπό ἐμᾶς καί οἱ ἡρωικοί πρόγονοί μας πού τιμοῦμε σήμερα καί σέ κάθε ἐθνική ἐπέτειο. Ἄς κάνουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τό χρέος μας.
