Την Παρασκευή, 15 Μαΐου 2026, εορτή του Οσίου Πατρός ημών Βαρβάρου του Πενταπολίτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της ενορίας Ποταμού Κερκύρας. Εφημέριος του ως άνω Ιερού Ναού είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Πετράκης, ενώ με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν και ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Ανδρέας Γκιόκας, ο Πρωτοπρ. Γρηγόριος Γκισδάκης, καθώς και ο Διάκονός του π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός κατακλύστηκε από μικρά παιδιά των σχολείων της περιοχής, τα οποία συμμετείχαν με ευλάβεια στη Θεία Λειτουργία και κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων.
Ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα και ιδιαιτέρως στα παιδιά που συμμετείχαν στην πανήγυρη, αναφέρθηκε στο βίο του Αγίου Βαρβάρου, τονίζοντας πως η ζωή του αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα της δύναμης της μετανοίας και της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.
Όπως ανέφερε, ο άνθρωπος όταν απομακρύνεται από το Θεό σκληραίνει και γίνεται «βάρβαρος», διότι χάνει την εσωτερική ειρήνη και το ήθος που χαρίζει η παρουσία του Θεού. Επεσήμανε ακόμη ότι η σύγχρονη κοινωνία βιώνει έντονα αυτή την απομάκρυνση από το Θεό, γεγονός που εκφράζεται μέσα από τη βία, την εγκληματικότητα και την ακαταστασία που κυριαρχούν ακόμη και στις ζωές νέων ανθρώπων και παιδιών. Με αφορμή σύγχρονα περιστατικά βίας, υπογράμμισε ότι η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου οδηγεί στην απώλεια της αγάπης, του σεβασμού και της αληθινής κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.
Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην πρώτη ζωή του Αγίου Βαρβάρου, ο οποίος, προερχόμενος από την περιοχή της Αφρικής, έζησε ως πειρατής και άνθρωπος σκληρός, μακριά από το Θεό. Όμως, όπως τόνισε, ήλθε η στιγμή κατά την οποία η χάρις του Θεού άγγιξε την καρδιά του και τον κάλεσε σε αλλαγή ζωής. «Μπορεί όλοι μας να αστοχούμε στην πορεία της ζωής μας», σημείωσε χαρακτηριστικά, «όμως υπάρχει η στιγμή κατά την οποία η αγάπη του Θεού έρχεται και μας καλεί». Ιδιαίτερα προς τα παιδιά, ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε την ανάγκη να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να αφήσουν τη χάρη Του να κατοικήσει μέσα τους.
Μάλιστα, επικαλούμενος λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ανέφερε πως η Εκκλησία μεταμορφώνει τον άνθρωπο, καθώς «μπαίνει κάποιος θηρίο ανήμερο και βγαίνει πρόβατο άκακο». Έτσι, εξήγησε ότι η χάρις του Θεού μετέβαλε και τον Άγιο Βάρβαρο από άνθρωπο εγκληματία σε Όσιο και φίλο του Θεού. Ο Άγιος εγκατέλειψε την παλαιά ζωή του, αφιερώθηκε στην άσκηση, στην προσευχή και στη νηστεία, καλλιεργώντας τη μετάνοια και το θείο έρωτα προς τον Χριστό.
Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, έχουν ανάγκη μετανοίας και αλλαγής τρόπου ζωής. Υπογράμμισε δε ότι η αληθινή αγάπη προς το Θεό μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου και τον οδηγεί στην αγιότητα. Αναφέρθηκε ακόμη στο τέλος του Αγίου Βαρβάρου, όταν κυνηγοί τον πέρασαν για άγριο θηρίο και τον τραυμάτισαν θανάσιμα, γεγονός το οποίο ο Άγιος δέχθηκε με ταπείνωση, ευχαριστώντας το Θεό και αναγνωρίζοντας τα σφάλματα της προηγούμενης ζωής του.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο θαύμα του Αγίου Βαρβάρου στην περιοχή του Ποταμού, όταν, κατά τη μεταφορά του Ιερού Λειψάνου του προς τη Δύση, έγινε στάση στην Κέρκυρα και ένα άρρωστο παιδί θεραπεύθηκε θαυματουργικά μετά την προσκύνηση του λειψάνου του Αγίου. Το γεγονός αυτό χαράχθηκε βαθιά στη μνήμη των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι έως σήμερα τιμούν με ευγνωμοσύνη τον Άγιο. Παράλληλα, εξήγησε ότι το θαύμα αποτελεί φανέρωση της παρουσίας του Θεού μέσα στη ζωή του ανθρώπου και σημείωσε πως πολλές φορές οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και η ίδια η καθημερινή ζωή αποτελεί θαύμα και δωρεά του Θεού.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του που αξιώθηκε να λειτουργήσει στον Ποταμό, προτρέποντας όλους να προσεύχονται για τα παιδιά και τους νέους, οι οποίοι μεγαλώνουν μέσα σε μία εποχή πνευματικής συγχύσεως και σκοτισμού. Ευχήθηκε δε ο Άγιος Βάρβαρος να πρεσβεύει υπέρ όλων, ώστε να παραμένουν κοντά στον Θεό και στο φως της Αναστάσεως του Χριστού.
