Με τη συμμετοχή των πιστών και μέσα σε κλίμα εκκλησιαστικής κατάνυξης τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 22 Νοεμβρίου 2026 η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Οσιομάρτυρος Νικολάου του εν Βουναίνοις, στην Τοπική Κοινότητα Καλλιφωνίου, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμοθέου.
Προ της Απολύσεως, ο Ποιμενάρχης τέλεσε την ακολουθία των Θυρανοιξίων του Ιερού Παρεκκλησίου του Ναού, το οποίο αφιερώθηκε στον Όσιο Ιάκωβο τον εν Ευβοία, του οποίου την ιερά μνήμη τιμά η Εκκλησία μας κατά την ίδια ημέρα.
Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε λόγο πνευματικής οικοδομής προς τους πιστούς, λαμβάνοντας αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της προς Εφεσίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου. Επικεντρώθηκε στις προτροπές του μεγάλου Αποστόλου για τον τρόπο με τον οποίο καλούνται να πορεύονται οι χριστιανοί στη ζωή τους, αναδεικνύοντας ως κεντρικό ζητούμενο την αναζήτηση και διατήρηση της ελπίδας και του οράματος της παρουσίας του Χριστού στην καθημερινότητά τους.
Αρχικά, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη επιστολή συγκαταλέγεται στις λεγόμενες επιστολές της αιχμαλωσίας, καθώς ο Απόστολος Παύλος βρισκόταν φυλακισμένος στη Ρώμη. Παρά τις συνθήκες της κράτησής του, δεν στρεφόταν εναντίον των αρχών ή εκείνων που τον είχαν συλλάβει, αλλά αντιμετώπιζε τη δοκιμασία του ως δέσμιος του Κυρίου, για την πίστη και την αγάπη του προς τον Ιησού Χριστό. Στάθηκε, μάλιστα, στη χαρακτηριστική φράση του αποστολικού αναγνώσματος «Εγώ ο δέσμιος εν Κυρίω», επισημαίνοντας ότι ο Απόστολος Παύλος αντλούσε τη δύναμή του από τη σχέση του με τον Χριστό και όχι από τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής του. Με αυτή την αφετηρία καλούσε τους χριστιανούς να ζουν αντάξια της κλήσεως που έλαβαν, δηλαδή της ιδιότητάς τους ως ανθρώπων που βαπτίστηκαν στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Στη συνέχεια, υπογράμμισε τη σημασία των αρετών που προβάλλει ο Απόστολος Παύλος, της ταπεινοφροσύνης, της πραότητας, της μακροθυμίας και της ανοχής του ενός προς τον άλλον με αγάπη. Παράλληλα, τόνισε ότι οι χριστιανοί οφείλουν να αγωνίζονται για την παρουσία της Θείας Χάριτος μέσα τους, καθώς μέσα από αυτές τις αρετές μπορούν να συνδέονται μεταξύ τους με την ειρήνη του Θεού. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πρόκειται για ιδιαίτερα πυκνές και ουσιαστικές προτροπές, οι οποίες δεν αποτελούν απλώς θεωρητικές συμβουλές, αλλά αφορούν άμεσα τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του και τις καθημερινές καταστάσεις της ζωής του. Γι’ αυτό και κάλεσε τους πιστούς να αναθεωρήσουν τις σκέψεις και τη στάση τους, ώστε να μη λησμονούν ποτέ ότι οφείλουν να πορεύονται σύμφωνα με την κλήση τους ως χριστιανοί.
Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε τη διαφορά ανάμεσα στον αγώνα που καταβάλλει ο άνθρωπος για την επίτευξη των κοσμικών του στόχων και στην πορεία του προς τον Θεό. Έφερε ως παράδειγμα τους μαθητές που προετοιμάζονται για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις, όπου υπάρχει ανταγωνισμός και η επιτυχία του ενός μπορεί να σημαίνει την απώλεια μιας θέσης για κάποιον άλλον. Αντίστοιχα, ανταγωνισμός υπάρχει και στον χώρο της εργασίας και σε πολλές άλλες εκφάνσεις της καθημερινότητας. Ωστόσο, όπως επεσήμανε, στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ούτε μπορεί κάποιος να στερήσει από έναν άλλον τη θέση του, διότι ο Θεός προσφέρεται σε όλους ανεξαιρέτως. Υπενθύμισε, μάλιστα, τα λόγια του Αποστόλου Παύλου ότι οι άνθρωποι αποτελούν «ένα σώμα και ένα πνεύμα», καθώς έχουν κληθεί όλοι «εν μία ελπίδι» της κλήσεώς τους.
Στο σημείο αυτό έθεσε το ουσιαστικό ερώτημα ποια είναι τελικά η ελπίδα και ποιο το όραμα της ζωής των χριστιανών. Όπως εξήγησε, ο Απόστολος Παύλος προσδιορίζει με σαφήνεια αυτή την ελπίδα, συνδέοντάς την με την κλήση του Θεού προς κάθε άνθρωπο. Το όραμα, επομένως, δεν είναι κάτι αόριστο, αλλά η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας, η οποία καλείται να αποτελεί το σταθερό σημείο αναφοράς της καθημερινής μας πορείας. Με ιδιαίτερη έμφαση παρατήρησε ότι οι άνθρωποι της εποχής του Αποστόλου Παύλου ζούσαν με το όραμα της παρουσίας και της ελεύσεως του Χριστού, ενώ η σύγχρονη ανθρωπότητα έχει σε μεγάλο βαθμό απομακρυνθεί από αυτή την προσδοκία. Μάλιστα, υπογράμμισε ότι μπορεί οι άνθρωποι να εξακολουθούν να εκπληρώνουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, να εκκλησιάζονται, να νηστεύουν, να εξομολογούνται και να πραγματοποιούν πράξεις που χαρακτηρίζουν τη χριστιανική ζωή, όμως το ουσιαστικό όραμα της παρουσίας του Χριστού συχνά απουσιάζει από την καρδιά τους.
Συνέδεσε αυτή την απώλεια της ελπίδας με την ακαταστασία που επικρατεί στον σύγχρονο κόσμο, τις πολεμικές συγκρούσεις, τις ταραχές και τα πολυάριθμα προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις. Αναφέρθηκε, επίσης, στα γεγονότα που καθημερινά έρχονται στο φως μέσα από τις ειδήσεις και τον Τύπο, αλλά και σε περιστατικά που συμβαίνουν ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους του οικείου περιβάλλοντός μας, προκαλώντας έκπληξη και απορία για τις συμπεριφορές που εκδηλώνονται.
Επεκτείνοντας τον προβληματισμό του και στη στάση των ισχυρών του κόσμου, παρατήρησε ότι συχνά το όραμα της παρουσίας του Χριστού έχει αντικατασταθεί από την επιβολή, την εξουσία και την επιδίωξη της υπεροχής του ενός απέναντι στον άλλον. Έτσι, αντί οι άνθρωποι να αναζητούν την ενότητα και την ειρήνη, οδηγούνται σε διαχωρισμούς και αντιπαραθέσεις. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, όπως τόνισε, η Εκκλησία δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους και τους πιστούς. Αντίθετα, τους προσφέρει διαρκώς τη δυνατότητα να ανανεώνουν την ελπίδα και το όραμά τους μέσα από τη Θεία Λειτουργία και την Ευχαριστιακή Σύναξη. Η συμμετοχή στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και η μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού αποτελούν το μέγιστο δώρο, καθώς μέσα από αυτά ανανεώνεται η προσδοκία της παρουσίας του Κυρίου στη ζωή τους και η δυνατότητα να ζουν μαζί Του.
Συνδέοντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό με την αφορμή της ημέρας, αναφέρθηκε στον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη, στον οποίο αφιερώθηκε το νέο Παρεκκλήσιο, χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο που έζησε με το όραμα της ενώσεώς του με τον Θεό. Όπως σημείωσε, μέσα από την ανάγνωση του βίου του αναδεικνύονται η ταπεινοφροσύνη, η πραότητα, η ειλικρίνεια και η αγάπη του προς τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα στάθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο Όσιος Ιάκωβος αντιμετώπιζε τους συνανθρώπους του, ανεχόμενος τις αδυναμίες τους, αναπαύοντάς τους και θεραπεύοντας τα πάθη τους με τον λόγο, την προσευχή και τον επιστηριγμό του. Η ζωή του αποτέλεσε έμπρακτη μαρτυρία της παρουσίας του Θεού, καθώς το πνευματικό του όραμα ανανεωνόταν μέσα από τη Θεία Λειτουργία, την προσευχή, τις μετάνοιες, τη νηστεία και τον συνεχή πνευματικό αγώνα.
Με αυτό το παράδειγμα, ο Μητροπολίτης κατέδειξε ότι η ελπίδα της παρουσίας του Χριστού δεν αποτελεί κάτι αδύνατο ή απροσπέλαστο, ούτε κάτι που ο άνθρωπος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει στη δική του ζωή. Αρκεί να το θελήσει και να αποφασίσει να αγωνιστεί γι’ αυτό, ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στην εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου, την οποία είχε τιμήσει η Εκκλησία μας την προηγούμενη ημέρα. Υπενθύμισε ότι η Παναγία εισήλθε στον Ναό του Σολομώντος και στα Άγια των Αγίων, προκειμένου να γίνει η ίδια Ναός του Θεού και κατοικητήριο του Υιού και Λόγου Του. Μέσα στην παρθενική της μήτρα, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, επρόκειτο να ενυπάρξει ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο άσαρκος Θεός που θα ερχόταν στον κόσμο σαρκωμένος. Η Παναγία, όπως ανέφερε, έγινε θεοχώρητος και Θεοδόχος Ναός, υπηρετώντας το μεγάλο μυστήριο της Θείας Ενανθρωπήσεως. Από αυτό το γεγονός προέκυψε και η πρόσκληση προς κάθε πιστό να εισέρχεται στον ναό όχι απλώς ως ένας τόπος λατρείας, αλλά με την επιθυμία να γίνει και ο ίδιος ναός και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να αναζητήσουν ξανά την ελπίδα και το όραμά τους, έχοντας ως επίκεντρο τον Χριστό. Υπενθύμισε την προτροπή του ίδιου του Κυρίου να ζητούν πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, με τη διαβεβαίωση ότι όλα τα υπόλοιπα θα τους προστεθούν. Διευκρίνισε, μάλιστα, ότι αυτό δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος θα στερηθεί την οικογένεια, τον γάμο, τα παιδιά, τις χαρές ή τις λύπες της ζωής. Αντίθετα, η καθημερινότητα θα συνεχιστεί, αλλά θα αντιμετωπίζεται μέσα από το πρίσμα της παρουσίας του Θεού, όπως ακριβώς έζησαν οι Άγιοι και όπως μαρτύρησε με τη ζωή του ο Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο οποίος κοιμήθηκε το 1991 και τον οποίο πολλοί είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν, να συναναστραφούν και να δεχθούν τις συμβουλές του.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε, τέλος, στην ανάγκη αποκαταστάσεως της ενότητας μεταξύ των ανθρώπων, επισημαίνοντας ότι αυτή έχει διασαλευθεί, καθώς ο καθένας συχνά ακολουθεί τον δικό του δρόμο, με αποτέλεσμα να απουσιάζουν από τις καρδιές η ειρήνη και το κοινό όραμα. Γι’ αυτό και κάλεσε όλους να αγωνιστούν από κοινού, ώστε να ξαναβρούν το νόημα, την ενότητα και την ελπίδα στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Με την ολοκλήρωση της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχώρησε μαζί με τους κληρικούς και τους πιστούς προς το νέο Παρεκκλήσιο, όπου τελέστηκε η ακολουθία των Θυρανοιξίων, σηματοδοτώντας την έναρξη της λειτουργικής και λατρευτικής του ζωής, αφιερωμένου στη μνήμη του Οσίου Ιακώβου του εν Ευβοία.
Αιτωλοακαρνανίας Δαμασκηνός : «Δεν είναι κακό να έχεις πλούτο στη ζωή σου, αλλά να πιστεύεις ότι ο πλούτος είναι η ζωή σου»
Στον Ιερό Ναό Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στο Αγρίνιο χοροστάτησε στην Ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία,...
Read more





















































